ik ben een dj, niet een vrouwelijke dj

Clara 3000 weet precies wat ze wil.

door VICE Staff
|
28 oktober 2015, 9:05am

Het is lastig om niet verliefd te worden op Clara 3000. Ze is model, muze van Jacquemus' Simon Porte, en protagonist van het herboren nachtleven van Parijs. Ze is cool, zonder daar iets voor te hoeven doen, met haar warrige bruine haar en grote blauwe ogen. Haar eerste stapjes in de muziekwereld zette ze op haar zeventiende - toen begon ze met schrijven voor het muziektijdschrift Trax. Haar eerste optreden vond niet lang daarna plaats, toen ze opende voor Justice tijdens een feest voor minderjarigen. We spraken met Clara 3000 over haar aankomende EP, mode, Parijs, en de ravecultuur.

Hoe ben je in de wereld van techno terechtgekomen?
Ik ging heel vaak naar concerten, maar had niet echt iets met elektronische muziek, tot ik toevallig een keer met een vriendin mee uitging. Ik dacht dat we naar een concert zouden gaan, maar het bleek een clubnacht te zijn. Binnen was er enorm veel geluid, het was heel anders dan wat ik gewend was, ik kon de energie voelen en werd er verliefd op. Ik verhuisde naar Parijs en liep stage bij een online muziektijdschrift. Ik kon uitgaan, overdag naar platen luisteren, en 's nachts dj's bekijken. Ik kocht draaitafels en leerde mezelf hoe ik moest mixen. Van het een kwam het ander en een aantal maanden later werkte ik samen met Pedro Winter van Ed Banger. Vlak daarna belde hij me, en zei hij, "je opent voor Justice." Ik kreeg er knikkende knieën van, ik wist niet wat me overkwam. Ik ben sindsdien niet meer achter de draaitafels weg te slaan.

Heeft iemand je leren draaien?
Nee, ik keek gewoon hoe anderen het deden en heb het zo geleerd.

Het is een heel mannelijke wereld, die wel steeds vrouwelijker lijkt te worden. Hoe verklaar je deze evolutie in de technoscene?
Als tiener reed ik rond op een skateboard en speelde ik voetbal en basketbal. Het feit dat ik een meisje ben heeft me nooit ergens in tegengehouden. Veel meisjes hebben het gevoel dat ze zichzelf moeten inhouden. Op de meeste feesten draaien alleen maar jongens, dat wordt als 'normaal' gezien. Als er een feest is met vrouwelijke dj's, zien mensen dat als iets speciaals. Het verandert wel, maar ik zou willen dat die verandering iets sneller ging.

Ik heb gehoord dat je een hekel hebt aan de benaming djette.
Het is zo kleinerend. Een dj, een djette, wat is het verschil? Ik word er gek van. Ik doe het voor de muziek, enkel en alleen voor de muziek; het irriteert me wanneer ik word behandeld als een kleine mascotte, als een soort decoratie. We zijn hier voor de muziek. Als ik draai, ga ik er helemaal voor.

Heb je vaak het gevoel dat je wordt behandeld als onderdeel van het decor?
Een vrouwelijke dj zou niet zo vreemd moeten zijn. Op festivals bestaat de line-up vaak uit honderd artiesten, waarvan er dan maar één vrouw is, dat vind ik schokkend. De meeste tijdschriften vragen me alleen maar naar wat ik aan heb, en willen niet over mijn muziek praten. Als ik het over mijn kleding wilde hebben, was ik wel een modeblog begonnen.

Denk je dat je seksualiteit van invloed is op je carrière als dj?
Ja zeker. Ik leefde altijd in mijn eigen wereldje en was licht autistisch. In die tijd was ik heel erg gefascineerd door de muziek van het label waar ik nu zelf mee werk, Kill The DJ, dat het dancefeest Pulp in Parijs organiseert. Hun feesten waren heel open, vol met zowel hetero's als homo's en lesbiennes. Ik voelde me er meteen op mijn gemak. Ze blijven trouw aan hun zwarte en homo-achtergrond, dat heeft een grote invloed op me gehad. De relatie die ik met dit label heb gaat verder dan enkel werk - het is mijn familie. Vanaf het moment dat ik hun clubnachten begon te bezoeken, voelde ik me vrij om te zijn wie ik wilde zijn.

Je zou makkelijk naar plekken met een grotere undergroundscene kunnen vertrekken, zoals Londen of Berlijn. Waarom blijf je in Parijs?
Parijs is niet zo zeer een stad waar ik meer inspiratie uithaal dan andere steden. Maar ik denk wel dat de scene hier de afgelopen twee jaar flink is gegroeid. Er vindt een soort vernieuwing plaats, een soort fris nieuw gevoel. Veel jonge mensen hier zijn momenteel bezig met heel toffe projecten. Ik reis veel voor mijn werk, waar ik enorm van geniet, maar ik ben altijd blij wanneer ik terugkom in Parijs. Ik heb een soort haat-liefdeverhouding met deze stad, maar het is wel een plek waar ik heel erg aan gehecht ben. In mijn jeugd voelde ik me heel ontworteld, maar Parijs is mijn thuis geworden.

Vanwaar de haat-liefdeverhouding met Parijs?
Omdat Parijs een ondraaglijke kant heeft! Als je een jonge artiest bent en je graag de stem van je generatie wilt zijn, is de kans groot dat mensen je niet horen. Het is een stad die je daar niet echt in helpt.

Denk je dat de technoscene van Parijs weer tot leven aan het komen is?
Ja dat denk ik wel. Er zijn clubs en gemeenschappen die de erfenis van de ravescene in leven houden. Het is een scene die ik nooit heb gekend, maar waar ik wel over droom. Het is een bepaalde gemoedstoestand. Die bestaat natuurlijk nog steeds, maar er is nu ook iets anders, en dat voelt goed.

In een interview met Crack Magazine zei je dat momenten van crisis kunnen leiden tot interessante creatieve kansen. Kan je dat uitleggen?
We bevinden ons momenteel in nogal zorgwekkende tijden op politiek gebied. In artistiek opzicht ben ik heel erg geïnteresseerd in periodes zoals die van de Weimarrepubliek, of de chaos van de jaren negentig in Oost-Europa en Rusland, iets daaraan inspireert me. Dankzij het internet zijn er tegenwoordig geen grenzen meer, er ontstaan daardoor bepaalde driften en verlangens. Het maakt mensen positiever en creatiever. Ik kan het voelen. Ik voel het in de muziek en de invloeden uit de jaren tachtig en negentig. Toen ik klein was keek ik veel dystopische films, westerns voornamelijk, zoals de films van John Carpenter; Total Recall, Mad Max, dat soort films. Ik denk dat ik me op mijn gemak voel in die dreigende sferen - dat is wat me inspireert.

Je wordt beschreven als de muze van Jacqemus. Zo streep je wel een aantal dingen van het it-girllijstje af (dj, muze, etc.), hoe voel je je daarbij?
Sommige mensen zeggen dat ik een 'muze' ben, maar de modedingen waar ik me mee bezig houd zijn voornamelijk het resultaat van een vriendschap. Een vriend van me, Pierre-Ange, was bevriend met Simon Jacqemus. Er zat totaal geen plan achter. Simon ontwerpt voor echte vrouwen, maar toen hij net begon had hij amper geld te besteden, dus vroeg hij aan zijn vrienden of ze voor hem wilden lopen. Ik doe veel dingen met kleding, zo maak ik onder andere soundtracks voor modeshows. Ik denk dat het typerend is voor onze generatie om veel verschillende dingen te doen. We zijn in Parijs, hebben dezelfde kijk op de dingen en zitten op één golflengte. We zijn hetzelfde, simpel gezegd. We zijn een groep.

Wat is jouw relatie met mode?
Ik had er nooit echt veel interesse in omdat ik er niet zoveel over wist. Het leek me allemaal zo oppervlakkig. Dat denk ik eigenlijk nog steeds wel. Maar ik heb wel vrienden in de mode die heel gepassioneerd zijn, met een artistieke benadering, die kleding produceren die heel typerend is voor onze generatie en de maatschappij waar we in leven. Het is mode in de vorm van een reflectie, het is heel expressief.

Voor dit interview heb ik naar je Overdrive Infinity mix geluisterd. Naar mijn idee heb je een hele experimentele aanpak als het op muziek aankomt. Je gebruikt vernieuwende geluiden, zoals schreeuwen uit horrorfilms en het geluid van stromend water. Hoeveel ruimte gun je jezelf in je werk voor zulke experimenten?
Ik heb me een lange tijd bezig gehouden met het doen van muzikaal onderzoek, en ben daar altijd al nieuwsgierig naar geweest. Ik ben dol op pop, maar voel me ook enorm aangetrokken tot alles wat vreemd is. Ik zoek en vind inspiratie in allerlei dingen. Daardoor wordt mijn muziek een soort van vreemde mutatie. Ik kan bijvoorbeeld een oud nummer van de Beach Boys mixen met hardcore dingen, ik weet wat werkt.

Experimenteer je ook met de sets die je in clubs draait?
De mix die je hebt gehoord is opgenomen in de studio, dus ik was redelijk vrij om te doen wat ik wilde. In nachtclubs moet ik veel meer letten op de hele sfeer - het is mijn taak om de mensen aan het dansen te krijgen.

Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Ik werk aan mijn volgende EP, die deze winter uitkomt. Ik heb alles zelf geleerd en gedaan, dus het is iets heel persoonlijks, iets uit het binnenste van mijn brein. Het voelt alsof het voortkomt uit mijn geheugen, of een soort psychoanalytische terugblik is op het afgelopen jaar. Kortom, ik ben gelukkig. 

Credits


Tekst Micha Barban-Dangerfield
Fotografie Alice Moitié

Tagged:
dj
Clara 3000
Parijs
vetements
Jacquemus
muziekinterviews