het nieuwe mannelijke model

Dit weekend is het mannenmodeseizoen weer van start gegaan. We analyseren hoe mannelijke modellen en ontwerpers het gezicht van de mode veranderen en vastgeroeste archetypen trotseren.

door Jack Moss
|
15 juni 2015, 1:10pm

De 21-jarige Jacob Mallinson Bird heeft een druk jaar achter de rug. Hij is druk met zijn studie aan de universiteit van Cambridge, 's avonds is hij te zien als de blonde drag queen Dinah Lux en de tijd die hij daarna nog over heeft, spendeert hij als een uitgesproken queerrechtenactivist. Het hoogtepunt van zijn jaar moet de gepassioneerde speech in zijn eigen TED Talk (The Painted Face of a Queer Future) zijn, een eer die meestal alleen oudere sprekers ten deel valt.


Met zo'n druk leven kan je je nauwelijks voorstellen dat hij nog tijd heeft voor iets anders, maar Jacob werkt ook als een ietwat atypisch mannelijk model. Hij belichaamt een nieuwe stroming van jongens die stereotypen ontkennen en onze vastgeroeste ideeën over mannen in de mode probeert te veranderen. "Tien jaar geleden zou ik waarschijnlijk hebben gezegd dat mannelijke modellen onlosmakelijk verbonden zijn met heteroseksualiteit, maar er is sindsdien veel veranderd", zegt Jacob. "Je hebt natuurlijk nog steeds de Versace-modellen - gespierde mannelijke archetypen - maar ik denk dat de mannelijke esthetiek aan het veranderen is naar een vorm die de voorkeur geeft aan jonge, onschuldig kijkende, queer-jongens. Het gaat veel minder om de archetypische macho-man."


Jacob staat onder contract bij Tomorrow is Another Day, een modellenbureau dat voornamelijk jongens in haar portfolio heeft die het hyper-masculiene archetype van het mannelijke model onderuithalen. De jongens worden door directrice Eva Gödel persoonlijk geselecteerd uit verschillende Europese subculturen: bijvoorbeeld de club kids waar Jacob toe behoort, maar ook jonge skaters of toffe jongeren die op de stoep staan bij een concert. Tomorrow is Another Day is begonnen als een heel specifiek modellenbureau, maar inmiddels is het bedrijf uitgegroeid tot een toonaangevend bureau dat modellen levert aan de grote shows in Parijs, Londen en Milaan. Ontwerper Raf Simons reist zelfs persoonlijk af naar het hoofdkantoor om te kijken naar Eva's nieuwste jongens.

James Spencer, een lange, slanke jongen die zachtjes praat, is één van de laatste veroveringen van het modellenbureau. Hij doet net als Jacob ook drag, sinds hij naar Londen is verhuisd om te studeren aan de London College of Fashion. "Ik vind het heerlijk als iedereen naar mij kijkt als ik een ruimte binnenkom. Het liefst doe ik dat in ruimtes waar je niet zo snel een drag queen verwacht," vertelt hij. Maar het is zeker niet voor aandacht. "Het gaat om anders zijn. Ik wil kunnen zeggen dat ik mij kleed zoals ik wil."

Bij het modellenbureau Tomorrow is Another Day wordt James niet gedwongen om zijn persoonlijke leven te verbergen. "Het voelt niet alsof ik een model ben," zegt hij. "Ze laten ons vrij in onze eigen interesses." Eva houd daar rekening mee als zij de jongens uitzoekt. "Ik ben het meest geïnteresseerd in de ideeën van deze jongens over hun eigen leven. Ik wil weten wat ze willen doen naast het modellenwerk. Bij ons moet het gaan om de persoon."

De jongens voelen soms wel de druk om een opdracht te boeken. "Soms vraag ik mij af of ik mijn drag-leven moet verbergen. Het kan verwarrend zijn voor casting directors," vertelt James. "Maar in de meeste gevallen maakt het niets uit." Vorige week heeft hij zelfs een opdracht geboekt, juist omdat hij drag doet. Jacob heeft vergelijkbare dingen meegemaakt. "Ik denk dat sommige casting directors het verschrikkelijk vinden, maar dan werk ik toch liever niet met ze," grapt hij. "Ik ben ooit flink geschrokken omdat ik een assistent van een grote stylist tegenkwam in een club waar ik optrad als drag queen. De volgende dag werd ik gebeld of ik even langs wilde komen. Ik dacht dat hij er iets van ging zeggen maar in plaats daarvan heeft hij me een baan aangeboden!"

Naast de modellen die openlijk met hun gender spelen, ziet de industrie ook een toename van het aantal openlijk homoseksuele en lesbische modellen. Ook de homoseksuele Marc Sebastian Faiella, een ontwerper die afstudeerde aan de Amerikaanse modeacademie Parsons, merkt dit. "In de afgelopen drie seizoenen is er zeker een toename te zien van modellen die zich identificeren als homoseksueel," schrijft hij in een artikel voor i-D. "Ik kan mij meerdere keren herinneren dat ik een jongen op hakken zag bij een casting. Of twee jongens die elkaars hand vasthielden."

Marc heeft verschillende keren homofobe opmerkingen naar zijn hoofd geslingerd gekregen. Hij werd gevraagd om zich wat mannelijker te gedragen. Ook werd geëist dat hij suggestieve foto's van zijn instagram zou verwijderen. Samen met zijn vrienden maakt de ontwerper een vuist tegen deze vormen van homofobie, want ze willen zich niet hoeven verbergen om te kunnen werken. "Wat maakt het uit dat sommige mannen het leuk vinden om met andere jongens te zoenen?" vraagt hij zich af. Nu is er dus een kentering te zien. Deze omslag werd benadrukt toen het stel John Tuite en Carlos Santolalla ('Jarlos' voor hun volgers) het eerste homoseksuele koppel werd dat gecontracteerd is bij een modellenbureau.

Dit voorbeeld is kenmerkend voor de verschuivende houding tegenover gender en seksualiteit. Een onderwerp waar meer dan ooit over wordt geschreven, gedebatteerd en voor wordt gedemonstreerd. De gezichten van deze beweging zijn divers en hebben verschillende achtergronden. Je hebt Panti Bliss, een drag queen die zich onvermoeibaar heeft ingezet voor het homohuwelijk in Ierland. Denk aan Laverne Cox, de transgender-actrice wiens invloed met haar cover op het Amerikaanse Time Magazine niet meer te ontkennen is. Maar ook Paris Lees uit Londen, een activiste en schrijfster die zich inzet voor de transgendergemeenschap. Ten slotte trotseert Mykki Blanco de stereotypen van de rapmuziek, door gekleed als vrouw het podium te beklimmen. Maar net zo belangrijk zijn de jongens als Jacob en zijn vrienden die als drag queen optreden in de plaatselijke clubs.

Mode is niet immuun voor de invloeden van de maatschappij. Voor de ontwerpers van mannenmode betekent dit dat zij zich moeten afvragen wat het precies betekent om man te zijn en hoe een man zich zou moeten kleden. Het modelabel J.W. Anderson is een vaak aangehaald voorbeeld van hoe een modemerk gender anders kan benaderen. Jaren geleden introduceerde dit label bijvoorbeeld ontwerpen die plat waren bij het kruis zodat ze een soort van genderloosheid suggereerde. "Mensen vinden het gek als die plek plat gemaakt is," zegt de ontwerper in een interview met T Magazine.

Anderson's collectie is een onderdeel van een groeiende beweging binnen de mannenmode. Denk bijvoorbeeld aan de ontwerpen van Craig Green, die ervoor zorgen dat jongens theatrale proporties krijgen. Ook jonge designers zijn aanjagers van deze veranderende houding. Ontwerper Ed Marler draagt bijvoorbeeld zelf zijn eigen fantasierijke en over the top-ontwerpen van zijn vrouwencollectie. Zelfs de traditionele merken veranderen stukje bij beetje. Gucci's recentelijk aangenomen ontwerper Alessandro Michele introduceerde namelijk T-shirts van kant in de mannencollectie.

Deze nieuwe benadering van gender heeft zelfs het kopen van kleren beïnvloed. Het bekende Britse warenhuis Selfridges opende onlangs een "agender pop-up store". Op deze afdeling is alleen maar genderneutrale kleding te koop. Transgendermodel Hari Nef stelde de collectie samen. Dit voorbeeld laat zien dat het geen specifieke fantasie van een aantal mensen is, maar zelfs een verkoopbaar alternatief. Maar betekent dit dat gender de zoveelste modetrend is?

"Ik ben er wel een beetje huiverig voor," zegt Jacob. "Ik wil niets negatiefs zeggen over de motivatie achter dit fantastische initiatief van Selfridges, maar ik heb het idee dat het project niet op de best mogelijke manier is uitgevoerd." Jacob denkt zelf liever een stapje verder. "Ik denk dat de queertoekomst van mode en modellen zou moeten gaan over de constructie van gender. Laat kleding de grenzen van gender vervagen en zorg ervoor dat dit niet als homoseksueel maar als queer gezien wordt." Voor nu ziet Jacob een toekomst voor zichzelf buiten de modellenwereld. Hij kiest voor de academische wereld. "Maar als ik een uitnodiging krijg om de Dior-show te openen, dan ga ik daar natuurlijk geen nee tegen zeggen!"

Het kan dus nog wel even duren voordat de hele modewereld op zijn grondvesten zal schudden, maar voor nu zorgt een legertje mannelijke modellen voor een moderne fantasie: een fantasie waarin je kan zijn wie je wilt zijn. Wie dat ook mag zijn.

Lees ook:

Het mannelijke model is in opkomst, maar waarom is er nog steeds geen mannelijk model met een sterrenstatus als Cara Delevingne?

Wanneer mogen modellen meer zijn dan een mooi gezichtje?

Credits


Tekst Jack Moss
Fotografie Piczo, J.W. Anderson lente/zomer 15

Tagged:
Menswear
JW Anderson
Mode
tomorrow is another day
mannelijke modellen