waarom we zo gefascineerd zijn door de fetisj-scene van japan

De underground seksscene van Japan draait om fetisjen en erotische rituelen. We kijken naar de kunst van Japanse bondage door de ogen van twee westerlingen: de provocerende fotograaf Millicent Hayes en model Tessa Kuragi.

door Lily Bonesso
|
08 april 2015, 1:50pm

De meest bekende fetisj die uit Japan kwam is zonder twijfel Kinbaku (bondage), ook wel bekend als Shibari (vastbinden). Die bekendheid is deels te danken aan het werk van fotograaf Nobuyoshi Araki, die de kunst voor talloze shoots losliet op net zoveel modellen. Hij liet zijn kunsten in 2009 ook los op Lady Gaga voor de wereldberoemde shoot in Vogue Hommes Japan. 

Geïnspireerd door de polaroids van Araki besloot fotograaf Millicent Hailes zich ook aan Shibari te wagen. Hailes had daarvoor geen beter model kunnen kiezen dan de klassieke en tegelijkertijd surrealistische Tessa Kuragi - vaak "fetisjmodel" genoemd dankzij de duistere en erotische aard van haar portfolio. Hoewel dit label niet al haar werk omvat, is Kuragi zeker niet vies van fetisjen en had ze zelf ook al eerder de wereld van de Japanse bondage onderzocht. 

Fotograaf en ex-vriendje Marc Blackie introduceerde Kuragi ooit in de wereld van Shibari en "roze films" (een Japans genre binnen de softporno). Ze viel als een blok voor het land dat meer fetisjen kent dan welk ander land ter wereld dan ook. Inmiddels rockt Kuragi een garderobe die voor de helft bestaat uit outfits gebaseerd op Japanse schooluniformen en kimono's. Ze vertelt over de eerste keer dat ze een Japanse fotograaf benaderde om haar te schieten in traditionele Japanse kleding: "Ik heb heel hard moeten werken om te bewijzen dat ik de Japanse cultuur begreep en er echt iets om gaf." Het is dit oprechte respect voor de cultuur die ervoor zorgde dat ze uiteindelijk verwelkomd werd in de underground fetisj-scene van Japan, een wereld die normaalgesproken ontoegankelijk is voor buitenlanders.

Kuragi kent een heel ander Japan dan het seksueel onderdrukte Japan dat we in de media zien. Ze ging naar fetisjfeestjes en clubs met dominatrixes en Nawashi (meesters in Shibari).

In haar essay Phallus - Image - Other schrijft Vivian Herman dat "verlangen het gebrek zelf is… Verlangen is altijd verbonden aan iets dat iemand niet heeft." En daarom is het ook heel logisch dat een land waarin mensen weinig seks hebben ons de beste seks van onze levens biedt. Wie kan beter de grenzen van verlangens begrijpen dan een samenleving die steeds meer echte intimiteit moet missen?

Wat ook een bijdrage levert aan het succes dat Japan op dit gebied heeft is de ongeëvenaarde finesse van Japanners. Hun cultuur van perfectionisme wordt nauwkeurig gedocumenteerd en we horen constant verhalen over Japanners die van het tot in de puntjes beheersen van hun vak hun levenswerk maken. Of het Jiro Ono's sushi is, Hayao Miyazaki's anime of het "zero defect"-principe dat in fabrieken wordt doorgevoerd - individuen streven naar perfectie en verwezenlijken dingen die voor onmogelijk gehouden werden.

Vaardigheden en ambachten worden vaak ontwikkeld tot ze ver voorbij hun oorspronkelijke doel gaan, en vooral ook ver voorbij wat de Westerse logica als voldoende had gezien. Met dit in je achterhoofd is het niet meer dan logisch dat wat het land op seksueel gebied aanbiedt net zo ontwikkeld is. Kuragi's ervaringen bevestigen dit: "Er is iets buitenzintuigelijks aan BDSM, Shibari en de ophanging aan haken. Er is een punt waarop je in een trance raakt die enorm krachtig is. Dat gaat voorbij seksuele opwinding. Sommige mensen die met een Shibari-meester gewerkt hebben, ontwikkelen hun eigen manieren van vastbinden - patronen maken met de touwen en iemand op een bepaalde manier vormen. Je hebt er veel skills voor nodig."

Naast skills is vooral ook creativiteit nodig. Japanse film en anime bieden ongeëvenaarde niveaus van fantasie en escapisme. Deze fantasierijke kijk op de wereld is doorgedrongen in de hele Japanse cultuur, tot aan productverpakkingen aan toe. Ook de porno-industrie is niet achtergebleven. In een interview met i-D juicht Su Zume, auteur van Pinky Kinky: Japan's Sex Underground, de Japanse "aandacht voor visuele details" toe, die van fetisjen "kunstvormen hebben gemaakt". Kuragi ervoer hetzelfde in een zeven verdiepingen grote pornowinkel: "Het was een geweldige smeltkroes van creativiteit - dat is wat ik het leukst vind, dat ze zo creatief zijn. Bij elke verdieping die je omhoog ging werd het experimenteler - van vanille naar schoolmeisjes en uiteindelijk echt vreemde dingen als ballonnenfestisjen. Ze hebben echt alles."

Fantasie en esthetische waarde zijn in alle delen van de Japanse cultuur belangrijk. Yasutaka Sai's beschrijving van het pellen van mandarijn pellen is hiervan een onbedoeld poëtisch voorbeeld: "Als Japanners een mandarijn eten, zullen de meesten de schil in één ononderbroken stuk verwijderen. De vliesjes leggen ze op de verwijderde schil, zodat uiteindelijk een netjes, klein pakketje overblijft."

Veel elementen in deze cultuur zijn zo opmerkelijk en visueel, dat ze een diepe indruk hebben gemaakt op het Westen. Het feit dat Kuragi en Hailes niet Japans zijn, maar toch over Japan willen leren, duidt op iets dat verdergaat dan persoonlijke smaak - wereldwijd kijken mensen met interesse naar dit land en haar eigenaardigheden. Door de daar mainstream seksindustrie buiten het bereik van buitenlanders te houden, worden onze verlangens naar het verbodene alleen maar sterker. In Hailes' film worden kleine delen van Kuragi onthuld - we zien een pols, borsten, ogen, knopen, huid en stof, maar nooit de complete vorm.

Op eenzelfde manier worden we bedwelmd door elk klein inkijkje dat we in de Japanse wereld krijgen. Het eeuwige land van fantasie ligt net buiten ons bereik, en wordt als een levenloos object aanbeden voor haar magische krachten. Japan is op zichzelf een fetisj geworden. 

Credits


Tekst Lily Bonesso

Tagged:
japan
Cultuur