een documentatie van de oekraïense jeugd aan de vooravond van de revolutie

We spraken fotograaf Daniel King over het vastleggen van de tieners in Kiev tijdens de laatste zomer voordat het land uiteen werd gescheurd door demonstraties en de revolutie.

door Alice Newell-Hanson
|
29 april 2015, 4:02pm

Photography Daniel King

Ergens in augustus 2013 tattooeerde een twintigjarige Oekraïner genaamd Dimitri een fotograaf uit Brooklyn genaamd Dan King, 's avonds laat in een park in het centrum van Kiev, slechts belicht door een iPhone. Je kunt nu nog maar net zien dat het een wombat is, maar het helpt als je je erbij voorstelt dat je een halve fles wodka achter je kiezen hebt. 

King vertrok net voordat de politieke spanningen met Rusland oplaaiden naar Oekraïne, waar hij, zoals later zou blijken, de laatste momenten van kalmte vastlegde. Hij ging helemaal alleen (in Oekraïne bijgestaan door een lokale vertaler) en verbleef in een goedkoop hotel voordat hij tijdelijk een appartement op het Onafhankelijkheidsplein betrok. Op datzelfde plein vonden drie maanden later de demonstraties tegen de overheid plaats die de beginfase van de crisis zouden inluiden. Zijn foto's van de tieners die hij in parkjes, bij treinstations en in de lokale McDonald's ontmoette, vangen het vreemde gevoel van vrijheid dat die zomer in de lucht hing - een vrijheid die al een angstige bijsmaak kende.

Volgende maand brengt King zijn nieuwe boek uit, Ukraine Youth, met op de cover Dimitri en een groepje vrienden.

Ging je naar Oekraïne omdat je wist dat de politieke situatie daar op het punt van uitbarsten stond?
Het was in eerste instantie niet de bedoeling dat het boek politiek geladen zou zijn, maar ik had natuurlijk wel al het een en ander door dankzij de media. Ik vond het vooral gewoon een fascinerend land - je kon al merken dat het of bij Rusland of bij de EU zou aansluiten. Iedereen zat natuurlijk te hopen op de EU, maar op het moment dat Rusland lucht kreeg van de gesprekken tussen de EU en Oekraïne sloten ze een week lang de gastoevoer naar het land af. De foto's zijn momentopnames van een rustige tijd in de Oekraïense geschiedenis, die niet herhaald zal worden.

Waarom wilde je vooral de jeugd fotograferen?
De jeugd is echt de toekomst van het land en ze krijgen van niemand hulp. De meeste ouders werken in fabrieken, en nadat Oekraïne in 1991 onafhankelijk werd van de Sovjet-Unie is hun inkomen schaars en hebben ze totaal geen vaardigheden. Deze kids kunnen onmogelijk aan hun ouders vragen hoe ze de revolutie moeten beginnen.

Hoe heb je deze mensen ontmoet?
Ik heb ze allemaal op straat gecast. Toen ik arriveerde, realiseerde ik me niet dat Kiev wereldwijd gezien de hoofdstad van sekstoerisme is. Het was daarom heel moeilijk om op straat mensen te gaan casten. De eerste paar dagen vroegen we de mensen op straat om naar een casting in onze studio te komen: "Het is voor een kunstproject". Maar iedereen die we spraken zei dat we op moesten zouten. Pas toen we de hulp van het vriendinnetje van onze vertaler inschakelden, begon het balletje te rollen.

Hoe oud waren de meeste kids, en wat deden ze zoal?
Ze waren tussen de 15 en 22 jaar oud. Het was zomer, dus ze waren gewoon wat aan het rondhangen. Op een avond namen een paar van hen me mee naar een klein dorpje dichtbij Donetsk, waar alle gekke shit nu gebeurt. Het was vrij wild - we huurden voor 50 euro een typisch Sovjetse blokhut van een oud vrouwtje zonder tanden, en we chillden wat. Het ging om het leren kennen van deze kids - hun vertrouwen winnen, een leuke tijd hebben en meer leren over hun cultuur.

Waarom wilden ze meedoen aan het project?
Ik had nog geen boek gepubliceerd of iets, dus het was meer een kwestie van respect. Het was ook gewoon iets interessants om te doen.

Wat heeft je het meest verrast over de kids die je hebt ontmoet?
Hoeveel ze op elkaar lijken, hoe slim ze zijn en hoe nationalistisch ze zijn. Daarnaast stond ik ook te kijken van hun machteloosheid.

Denk je dat ze meer politiek bewustzijn hebben dan jongeren in bijvoorbeeld de VS?
Ja, 100% zeker.

Komt dat doordat er meer politieke problemen zijn? Of hebben ze gewoon meer interesse in het onderwerp?
Ik denk dat het komt doordat ze ermee opgegroeid zijn. Ze hebben de gevolgen van het Sovjet-tijdperk gezien en dus ook de duistere kant ervan. De jongen die de tattoo bij me heeft gezet, werkt één dag per week als grafisch ontwerper en hij verdient op die ene dag meer geld dan zijn vader in een maand tijd met zijn fulltime baantje verdiende. Zijn vader werkte in een fabriek waar hij maar één taak moest uitvoeren. Als het communisme plotseling tot een einde komt en dit al decennialang je leven is, word je opeens met je neus op het feit gedrukt dat je geen vaardigheden hebt. Deze kids daarentegen voelen een soort vrijheid. Ze willen deel uitmaken van de EU, ze willen meer voor hun land.

Heb je contact met ze gehouden?
Ja, op Instagram is dat heel makkelijk. Eén meisje heeft tijdens de demonstraties, waar ik niet meer bij was, haar hoofd geschoren. Een van de stelletjes die ik heb ontmoet is nu uit elkaar geloof ik. Ik spreek de producer, Yevgeny, best vaak. Doordat ik daar alleen was, zijn een paar van deze mensen echt goede vrienden geworden. Het was niet hetzelfde als wanneer je aan komt zetten met een complete crew.

Wat hebben ze je verteld over de huidige situatie?
Ik denk dat ze me niet met zulke dingen lastig wilden vallen. Maar na mijn vertrek heb ik vaak gemerkt dat ze doodsbang waren. De eerste paar maanden na mijn vertrek vroeg ik weleens: "Hoe gaat het?" Ze zeiden dan: "Het is okay, het is okay." Zes maanden later waren ze meer van: "Hoe de fuck kom ik hier weg?" Maar ze kunnen niet naar Amerika of ergens anders in Europa. Toen mensen werden gekozen om het leger te versterken en sommige van hun vrienden naar de oostgrens werden gestuurd, zag ik pas echt dat dingen veranderden van "het is cool" naar pure angst.

Wat willen ze zelf doen?
Ze willen vertrekken, maar dat kunnen ze niet. Ze maken er daarom maar gewoon het beste van. Wat ik zelf het mooist vind aan het project is dat toen ik er was het niet een tijd van welvaart was maar een tijd van kalmte waarin ze simpelweg zorgeloos konden leven. Nu draait hun leven opeens om moeilijke besluiten. 

danielking.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie Daniel King

Tagged:
kiev
Oekraine
Revolutie
Cultuur
Daniel King
euro maiden
jeugd cultuur