dit model maakte van haar grootste onzekerheid haar kracht

Door haar luie oog voelde Moffy Gathorne Hardy zich lange tijd onzichtbaar, maar nu heeft ze het leren omarmen als iets wat haar uniek maakt.

door Tish Weinstock
|
21 maart 2018, 4:11pm

Moffy Gathorne Hardy groeide op in Londen met een kunstenaar als moeder en een pianist als stiefvader, en wie er op dat moment maar ook logeerde: een familielid, een vriend, haar voormalig scheikundeleraar ーen door de jaren heen nog talloze andere daklozen en zwervers. Als enig kind bracht ze veel van haar tijd door met volwassenen. Maar ook met haar voormalige beste vriendin, met wie ze lange doordeweekse nachten doorbracht en het huis plunderde op zoek naar make-up.

Moffy is geboren met strabismus, een optische aandoening waardoor je ogen niet gelijk zijn – iets wat ervoor zorgde dat ze moeite had om contact te leggen met mensen. Ze kon als kind geen oogcontact maken en tijdens haar ongemakkelijke tienerjaren voelde ze zich steeds onzichtbaarder. Nu, jaren later, heeft ze niet alleen geleerd om met haar aandoening te leven, maar zelfs te vieren.

Molly is een unieke schoonheid die haar debuut als model in 2013 maakte, toen fotograaf Tyrone Lebon haar fotografeerde voor de cover van het tijdschrift POP, nadat de twee werden geïntroduceerd door zijn toenmalige vriendin Adwoa Aboah. Sindsdien verscheen ze op de radar van ontwerpers Mimi Wade en Vivienne Westwood, sierde ze de pagina’s van niche zines als Document Journal en Buffalo, en gaat ze overal waar ze komt de strijd aan met maatschappelijke normen. Tussen shoots in is ze bezig met het schrijven van haar eerste roman, wat volgens haar “negentig procent denken over schrijven, en tien procent daadwerkelijk schrijven” betekent. Het schiet al best op.

Met i-D deelt ze haar visie op schoonheid.

“Mijn sterkste jeugdherinneringen zijn de rondslingerende kunstboeken, de muziek die op stond en de onderwerpen waarover veel gesproken werd. Ik ben enig kind, dus het grootste gedeelte van mijn kindertijd spendeerde ik met de volwassenen om me heen die mijn liefde voor de Beatles en leeshobby vooral aanmoedigden.

Toen ik zeven of acht was sprayde mijn peettante parfum op me, en vertelde me dat het de geur was van de stranden van St. Tropez in de jaren zestig. Los van de verleidelijke beschrijving was dit de meest zalige geur die ik ooit had geroken. Ik heb tien jaar lang gezocht naar die geur, totdat ik haar eindelijk vond: Nuxe Huile Prodigieuse, ik gebruik het nog steeds iedere dag. Het is best hilarisch en geruststellend dat mijn smaak in die vijftien jaar niet is veranderd.

Ik begon op de basisschool make-up te dragen; we slopen de wc in met mascara en lipgloss van Claire’s. Ik hoopte me daardoor denk ik meer volwassen en mooi te voelen.

Elke dag na school ging ik mee naar huis met mijn beste vriendin. We hielden plechtige rituelen waarin we in het geniep gekochte strings en push-up bh’s van de Primark in haar slaapkamer pasten, en maakten om de beurt make-up looks bij onszelf met een groot oogschaduwpalet, dat waarschijnlijk van haar moeder was. We waren negen jaar, wilden graag ouder zijn en zagen bruine oogschaduw als het toppunt van verfijning.”

Ik heb make-up nooit gebruikt als een manier om mezelf te uiten, maar als een manier van ontsnapping, het was een kans om andere identiteiten aan te nemen. Ik gebruik het niet op een conventionele manier, maar ik houd wel van groene mascara en zwarte lippenstift, alles wat een beetje leuk en gek is.

Als kind voelde ik me nooit mooi. Ik was een grappig, klein meisje met een oogpleister, een bril, en een tweedehands vest; niet echt een esthetiek die je kunt waarderen als je vijf jaar oud bent. Maar ik zal nooit de start van de middelbare school vergeten toen ik me realiseerde dat jongens me leuk vonden, ik kon mijn geluk niet op!

“Steeds als ik iemand anders met een lui oog zag werd ik zo overspoeld door een negatief gevoel dat ik niet naar ze kon kijken. ”

Soms begroet ik iemand en hebben ze niet door dat ik het tegen hen heb, iets wat me mateloos irriteerde toen ik jonger was. Om die reden associeerde ik een lui oog met onzichtbaar zijn en anonimiteit. Ik had het gevoel dat ik gevangen zat achter glas ーeen verschrikkelijk claustrofobisch gevoel voor een kind. Steeds als ik iemand anders met een lui oog zag was mijn gevoel zo negatief dat ik niet naar ze kon kijken.

Oogcontact is een manier om anderen te erkennen, en tegelijkertijd zelf erkend te worden. Wanneer je, in de gevoelige periode dat je net naar school gaat en je losmaakt van je familie, niet in staat bent anderen echt te bereiken, dan is dat heel pijnlijk. Ik schaamde me, ook al uitte ik dat veel later pas.

Mijn houding veranderde pas nadat ik het jarenlang had proberen te verbergen. Als ik nieuwe mensen ontmoette haalde ik absurde acrobatische trucs uit om te vermijden dat ik één persoon zou moeten spreken in een groep. Nu heb ik het gevoel dat het maar een klein onderdeel is van het soort mens dat ik ben. Waar ik het voorheen als masker gebruikte, is het nu een manier om mezelf te leren kennen.

Ik denk dat je mooi voelen vaak tegelijkertijd ontstaat met een moment van zelfactualisatie. Het moment dat je weet wie je bent en dat je alles hebt gedaan wat je kon doen. Ik zou aanraden om iets creatiefs te doen, dat kan dienen als spiegel, en je met mensen te omgeven die aardig zijn en niet veroordelen.

Credits


Fotografie Louie Banks

Tagged:
MODEL
a lesson on beauty
moffy gathorne hardy