de belles van het voguing-bal

Balls kennen talloze wedstrijdcategorieën waarbij het de bedoeling is elkaar met stijl en attitude omver te blazen. In de categorie ‘face’ wordt er gestreden om wie de mooiste klassieke schoonheid bezit.

|
apr. 23 2018, 11:27am

i-D spreekt en documenteert de Nederlandse pioniers die onze ideeën over schoonheid verbreden. Lees er hier meer over.

Onlangs vond er in het Compagnietheater in Amsterdam WHAT ISH GENDER plaats, een festival waar verschillende kunstenaars, denkers en andere creatievelingen in de wereld van genderdiversiteit doken. Een van de onderdelen was een door The House of Vineyard en House of Ultra Omni gehost ball, waar deelnemers van verschillende ‘houses’ elkaar op de runway probeerden te overtroeven met outfits, attitude, en techniek.

Inmiddels mogen we vaststellen dat de ballroomscene eigenlijk geen uitleg meer nodig heeft, maar voor wie er nog onbekend mee is: dit is de plek waar de diverse en rijke undergroundcultuur van voguing plaatsvindt – de gestileerde dansvorm die populair werd in de New Yorkse lhbt+-scene van de jaren tachtig. Hoewel voguebattles een belangrijk onderdeel van balls zijn, doen de andere categorieën er niet echt van onder. Tijdens de categorieën ‘face’ en ‘body’ bijvoorbeeld, wordt er niet tegen elkaar gestreden door te voguen, maar ‘verkopen’ deelnemers hun lichaam en schoonheid aan de jury en het publiek alsof het couture is. Zo presenteren deelnemers tijdens de categorie 'body' hun lichaam volgens bepaalde idealen die de gemeenschap hanteert: het voluptueuze lichaam, het getrainde modellenlichaam, het gespierde lichaam.

Een andere categorie, die van ‘face’, is eigenlijk een variatie op de categorie ‘body’. Deelnemers lopen over de runway naar het jurypanel die vervolgens hun gezichten inspecteert. Daar worden zij beoordeeld op de mate waarin zij een klassieke schoonheid bezitten – dat wil zeggen, het type schoonheid dat puur is en geen opsmuk nodig heeft. Zo wordt er kritisch gekeken of de deelnemers niet alleen geen oneffenheden vertonen en een mooi symmetrisch gezicht hebben, maar ook hóe ze hun schoonheid presenteren – gebeurt dat op een sierlijke manier en met overtuiging? Smalle neuzen, dunne lippen en andere Kaukasische kenmerken die normaal gesproken het westerse schoonheidsideaal bepalen, tellen tijdens deze inspecties niet mee. Hoewel conventionele ideeën over schoonheid zoals perfecte symmetrie dus zeker meegenomen worden in het juryoordeel, wordt er toch ook van de norm afgeweken – ‘witte’ schoonheid staat immers niet per se centraal.

Deelnemers worden tijdens ‘face’, net als bij de categorie ‘body’, gevraagd hun schoonheid, hun ‘face’, te verkopen. Dit doen ze door te glimlachen, over hun tanden te likken, verleidelijk met hun wimpers te knipperen en de aandacht op bepaalde delen van hun gezicht te vestigen door die met hun handen als het ware te framen. De categorie ‘face’ kan daarmee dus eigenlijk gezien worden als een moment waarop deelnemers aangemoedigd worden ‘te werken met wat ze hebben’. In die zin is ‘face’ dan ook meer een presentatie van kwaliteiten die er al zijn, dan dat het performatief is. Je zou dan ook kunnen zeggen dat op deze categorie bijdraagt aan zelfacceptatie – een fundamenteel aspect van de ballroomcultuur dat voortkomt uit het feit dat leden van deze scene van oudsher vaak door de buitenwereld gemarginaliseerd werden.

Deze editie was het overkoepelende thema ‘de toekomst’. Voor de categorie ‘face’ moesten deelnemers hun schoonheid benadrukken door middel van een ‘kroon van kosmisch licht’. Het resultaat was een waar feest van schitterende hoofdtooien vol sprankelende lichtjes. Fotograaf Dustin Thierry, die de ballroomscene in Nederland al sinds 2013 volgt, was er wederom bij en legde de schoonheden voor ons vast.