Minnie draagt een coltrui van Ninamounah en een broek van Givenchy.

minnie madimin wil zich niet meer verbergen

Het jonge model uit Amsterdam hoopt door pruikloos haar carrière in te gaan, meer bewustzijn te creëren over de auto-immuunziekte alopecia.

door Rolien Zonneveld
|
01 november 2019, 10:12am

Minnie draagt een coltrui van Ninamounah en een broek van Givenchy.

De Amsterdamse Minnie Madimin houden we al een tijdje in de gaten. Zo zagen we haar meerdere malen voorbij komen tijdens de modeshows van Ninamounah, en stond ze model voor een aantal (internationale) publicaties, waaronder Wonderland. Haar officiële intrede als model doet ze echter vandaag bij Ulla Models, op haar zestiende verjaardag. Hoewel ze al een aantal jaar eerder gescout was en al aan het development-proces was begonnen, had ze nog niet het gevoel er helemaal klaar voor te zijn. Minnie heeft namelijk vanaf haar dertiende alopecia, een auto-immuunziekte waardoor haar lichaamshaar volledig is uitgevallen. Hoewel ze mede hierdoor gevierd wordt om haar unieke schoonheid, heeft ze zelf erg aan haar nieuwe uiterlijk moeten wennen. Aan i-D vertelt ze hoe ze dat deed, en benadrukt ze het belang van meer bewustzijn over deze nog vrij onbekende ziekte.

“Ik was veertien toen Ulla Models me via een foto op de facebookpagina van mijn vader op het spoor was gekomen, en me vroeg om op het gesprek te komen. Ik ben toen langsgegaan, en ben direct aangenomen. Het was op dat moment nog niet echt een droom om model te worden, maar ik wilde wel altijd actrice worden en zag dit als een mogelijk opstapje. Bovendien was mode iets dat altijd een rol speelde in mijn familie – zo was mijn moeder vroeger ook model bij Ulla Models in de jaren negentig en heeft mijn zus stage gelopen bij de ELLE – en dat werkte nogal aanstekelijk. Mijn eerste ervaringen met modellenwerk waren heel positief: ik vond het leuk om met creatieve teams te werken, vooral als de shoots wat kunstzinniger waren. Op die momenten vond ik het alleen wel moeilijk om over de reden van mijn haarverlies te praten.

1571925225224-Ramonadeckers_Minnie_i-D_3
Trenchcoat Saint Laurent, coltrui Frenken, plooirok van model zelf, sokken Falke, regenlaarzen Hunter.

Een aantal jaar daarvoor, zo rond mijn elfde, was het bij de kapper opgevallen dat ik een grote kale plek achter op mijn hoofd had. We zijn toen naar de huisarts geweest die me diagnosticeerde met alopecia areata, een auto-immuunziekte waarbij er kale plekken op de hoofdhuid ontstaan. Deze kale plekken kunnen in verloop van tijd vanzelf weer dichtgroeien. Op dat moment trok ik me nog niet zoveel van die diagnose aan, ik was elf, en hield me niet zo mee bezig met hoe ik eruitzag. Na die eerste ontdekking groeide mijn haar ook terug, en was er niets meer van te zien. Een jaar later kwamen de plekken echter terug en kreeg ik te horen dat ik alopecia universalis had, de variant waarbij al je lichaamshaar uitvalt, dus ook je wimpers, wenkbrauwen, het donshaar op je huid, je okselhaar – zelfs je neushaar. Dit heeft niet alleen grote gevolgen voor hoe je eruit ziet, ook vallen daarmee allerlei praktische functies uit. Zo wordt koude lucht op de fiets niet meer door je neushaar gefilterd – wat best pijnlijk kan zijn.

1572428402752-RamonaDeckers_Minnie_i-D_19
Coltrui America Today, broek Givenchy

De totale haaruitval was erg schrikken: als ik in de spiegel keek zag ik er opeens helemaal anders uit. Ik moest in het begin dan ook elke avond heel hard huilen. Met allerlei oliën en shampoo probeerde ik mijn haar nog te redden, maar daardoor ontstonden er in het overgebleven haar vreselijke klitten, die ik elke avond zorgvuldig uit moest kammen, of eruit moest knippen. De dokters vertelden mij op dat moment dat er niets aan de ziekte te doen viel, en mijn haar nooit terug zou groeien. Dat was ongevoelig, en moeilijk om te horen. Er zijn namelijk gevallen bekend van mensen bij wie het haar wel terug groeide. Ook is er bij soms nog wel iets aan te doen – namelijk wekelijkse injecties van cortisone in je hoofdhuid – maar dat proces is pijnlijk, en zodra je er mee ophoudt, valt je haar weer uit.

In die beginperiode ben ik toen elke dag naar school gegaan met een soort piraten-bandana om, wat best leuk stond, maar waardoor ik wel constant zelfbewust was: wat nou als-ie per ongeluk af zou vallen, en iedereen in de klas het zou kunnen zien? Gelukkig waren mijn beste vriendinnen, die ik er direct over verteld had, heel ondersteunend. En ook bij mijn familie voelde ik me op mijn gemak, en kon ik er makkelijk grapjes over maken.

1571925253852-RamonaDeckers_Minnie_i-D_11
Trenchcoat Saint Laurent, coltrui Frenken.

Inmiddels kan ik ook de schoonheid van mijn gezicht zonder pruik inzien, maar dat gaat wel stapsgewijs. Er zijn dagen dat ik het helemaal niet leuk vind om ‘anders’ te zijn. Natuurlijk wil iedereen ‘uniek’ zijn, maar geen haar hebben was voor mij geen keuze – niet zoals bijvoorbeeld bij meisjes die hun hoofd kaal scheren, en er daardoor heel cool uitzien. Bovendien gaat er ‘s ochtends best wel wat tijd in zitten om realistische wenkbrauwen en wimpers te tekenen, en hou je je gedurende de dag er toch mee bezig of het allemaal nog wel goed zit. Gaan zwemmen met vriendinnen bijvoorbeeld, is niet iets wat ik spontaan zou doen.

Tot nu toe zijn de shoots die ik heb gedaan bijna allemaal zonder pruik. Aan de ene kant voel ik me daar prima bij – met make-up ziet het er vaak bijzonder uit, en in modellenwerk is opvallen belangrijk – maar aan de andere kant hoop ik niet dat het m’n carrière gaat definiëren, en het mijn enige handelsmerk wordt. Wel ben ik dankbaar dat ik door modellenwerk te doen, waarin je in zekere zin in je schoonheid wordt bevestigd, mijn nieuwe uiterlijk kan accepteren.

1571925277477-RamonaDeckers_Minnie_double_wink
Trenchcoat Saint Laurent, coltrui Frenken.

Ik kies ervoor om openlijk over mijn ziekte te praten, omdat ik wil dat er meer bewustzijn over komt. Ik hoop dat mensen met alopecia in de toekomst minder schaamte zullen voelen, en niet meer zo de noodzaak om het te verbergen voor de buitenwereld. Omdat veel mensen niet weten wat het is, gaan ze het zelf invullen – zo denken mensen wel eens dat ik kanker heb bijvoorbeeld, in plaats van alopecia. Ik vind dat niet een belediging – ze weten immers niet beter – maar denk wel dat het zou helpen als mensen meer informatie tot hun beschikking zouden hebben. Door nu zelf naar buiten te treden zonder pruik hoop ik een beetje een weg te kunnen banen voor alle mensen met alopecia, zodat zij zichzelf kunnen leren accepteren.”

Credits


Fotografie Ramona Deckers
Make-up Pascale Hoogstraate

Tagged:
MODEL
alopecia
diversiteit
ramona deckers
minnie madimin