de komende weken zoomen we kritisch in op hoe ‘diversiteit’ dit jaar zo'n belangrijk thema werd

En gaan we in gesprek met mensen in de mode-industrie om misstanden aan de kaak te stellen.

door Rolien Zonneveld
|
27 november 2017, 10:08am

Foto: Maxime Cardol

Het jaar 2017 zou zonder meer beschreven kunnen worden als het jaar waarin ‘activisme’ hoogtij vierde. Een jaar waarin Pepsi meeliftte op de Black Lives Matter-beweging door van een protest het decor van hun campagne te maken, waar beautymerken als L’Oréal voor het eerst een transgender model boekte onder het mom ‘diversiteit’ en de LINDA.meiden twee vrouwelijke influencers zoenend op de cover zette om seksualiteit ‘in al haar vormen’ te vieren. En met deze mondiale omarming van activisme ontstond een kritisch tegengeluid: zo buitte Pepsi volgens velen de mensenrechtenbeweging uit voor eigen gewin, ontstond er veel ongenoegen toen datzelfde L’Oréal-model direct alweer ontslagen werd na een 'radicale uitspraak', en voelde voor een groep mensen de cover van de LINDA.meiden als schijnsolidariteit met de homogemeenschap.

Het was kortom het jaar waarin we weer ‘woker’ werden en we genadeloos onze kritiek uitten zodra er politiek twijfelachtige keuzes werden gemaakt. En dat gebeurde niet alleen bij merken, ook individuen moesten zich verantwoorden. Een goed voorbeeld daarvan waren de twee hoofdredactrices Cécile Narinx en Karin Swerink, respectievelijk van Harper’s Bazaar en Vogue Nederland, die op het matje geroepen werden na een aantal ongevoelige uitspraken. Ze zullen niemand ontgaan zijn: in maart liet Swerink zich in de Metro ontvallen dat het geen onwelwillendheid was dat de Vogue nauwelijks zwarte modellen boekte, maar dat er simpelweg weinig aanbod was in modellen van kleur. En in april maakte Narinx eenzelfde soort opmerking toen ze in de talkshow Pauw zei dat stylisten haar weleens verteld hadden dat ze met witte modellen “meer kanten op kunnen.”

In beide gevallen ontstond er veel ophef. Onzin dat een donkere huid zich namelijk niet net zo goed leent voor modeshoots als een witte huid – huid is huid en welke kleur het ook heeft, in alle gevallen is het een ‘blank canvas’ (overigens een wat ongelukkige term). En dat er niet genoeg modellen zijn om uit te kiezen, was ook nergens op gebaseerd – ze werden gewoonweg niet geboekt. Het moest daarom maar eens afgelopen zijn met de slappe excuses, zo luidde het vonnis.

De redacties van beide tijdschriften gooiden vrijwel direct het roer om door in het septembernummer, het belangrijkste nummer van het jaar, 'diversiteit' tot hoofdthema te bombarderen. Dat betekende onder andere modellen van kleur op de cover, een uitgebreide excuusbrief van de hoofdredactrices, en een interview met een zwart model dat vertelde over het racisme dat ze in haar carrière had ervaren. Op de vraag of ze vonden dat diversiteit er op die manier niet erg dik bovenop lag, en wellicht daarmee een averechtse werking had, antwoordde Narinx in de NRC: “Tja, als je er zo naar kijkt is het nooit goed.”

Toch is het moeilijk te ontkennen dat die plotse ommezwaai veel weg had van een hype, temeer omdat inmiddels is gebleken dat het om een eenmalig thema ging, waar “flink mee uitgepakt werd.” Ook moeten we ons afvragen hoe geloofwaardig en structureel diversiteitsprojecten eigenlijk zijn, als ook weer blijkt dat merken zonder pardon een model ontslaan zodra ze iets zegt wat stof doet opwaaien. Kortom: we moeten ons bewust worden én blijven van hoe gemakkelijk ‘diversiteit’ overboord gegooid kan worden.

De komende weken gaan wij in gesprek met allerlei ervaren mensen uit de Nederlandse mode-industrie over dit netelige onderwerp. Zo spreken we onder andere de hoofden van mode-opleidingen over een inclusief studentenbestand, een stylist over zijn activisme en een oprichter van een alternatief modellenbureau over zijn verzet tegen opgelegde schoonheidsnormen. Met hen gaan we voorbij aan de 'diversiteitsrage’ die dit jaar gekenmerkt lijkt te hebben, en maken we de balans op: in hoeverre is er al echt verandering gaande – in hoeverre zijn we er al, en in hoeverre nog helemaal niet?

Tagged:
hype
diversiteit