Advertentie

op zoek naar schoonheid en waarheid in India

We spraken met documentair fotograaf Emily Garthwaite over haar reis door India, en het vastleggen van de verhalen en mensen van dit land.

door Rebecca Boyd-Wallis
|
28 oktober 2015, 1:30pm

De 22-jarige documentair fotograaf Emily Garthwaite vertrok naar India met de as van haar overleden oma in haar rugzak. Het plan was oorspronkelijk om haar as uit te strooien in Assam, waar haar familie vandaan komt, maar protesten in de stad leidden haar naar Varanasi, een ander deel van India, waar ze op slag verliefd op werd. De afgelopen tien maanden reisde ze het hele land door, van Bihar in het oosten tot Uttar Pradesh in het noorden. Ze legde de plaatsen en gezichten die ze tijdens haar reis tegenkwam vast, en strooide de as van haar oma uiteindelijk uit in Varanasi.

Emily, die momenteel bezig is aan haar master Fotojournalistiek en Documentairefotografie in Westminster, werd onlangs genomineerd voor de titel National Wildlife Photographer of the Year, voor haar foto van een olifant in gevangenschap in Varanasi. We spraken met de fotograaf over haar werk, Instagram, en het belang van eerlijkheid.

Hoe ziet jouw fotografieproces eruit?
Ik loop en loop en loop. Ik heb lak aan het gouden uur. Soms zie ik een foto al voor me, voor ik hem überhaupt heb genomen. Dan weet je dat je een geweldig beeld hebt. Zeker in India, waar je een hoek om kan slaan en het lijkt alsof je op een filmset bent beland. Het lijkt alsof alles zo voor je is klaargezet, en je wordt omringd door een prachtige goudachtig licht.

Ontwikkel je relaties met de mensen die je fotografeert?
Ja, met bijna iedereen. Vaak fotografeer ik iemand pas op het moment dat ik het aan ze durf te vragen. Het voelt anders namelijk alsof je ze enkel gebruikt voor je werk. Soms vergeet ik zelfs om ze te fotograferen, doordat ik helemaal opga in de mensen en het moment vergeet.

Vond je het lastiger om foto's te maken omdat je uit het Westen komt?
Nee, ik was altijd al zo lang op een bepaalde plek dat dat er niet meer toe deed. Mensen behandelden me niet als een toerist. Als ik iets fout deed, bijvoorbeeld door tegen een koe aan te stoten (die zijn heilig en je hoort ze niet aan te raken), dan zei iedereen op straat "Emily, je bent zo stout."

Wat neem je mee op reis, qua apparatuur?
Als vrouw met een simpele camera en simpel materiaal, word je niet als een bedreiging gezien. Ik gebruik een Prime-lens, zonder zoom, waardoor ik altijd op mensen af moet stappen. Ik kon niet aan de andere kant van de straat gaan staan en simpelweg inzoomen.

Gebruikte je je telefoon wel eens om foto's te maken?
Ik gebruik mijn telefoon iedere dag. Ik zorgde ervoor dat ik ongeveer drie foto's per dag op Instagram zette. Ik zou niet weten wat ik zonder Instagram zou moeten, het is een soort dagboek voor me. Ik weet dat iedereen het kan zien, maar het voelt als een plekje voor mezelf. Soms zijn die snelle foto's op mijn telefoon zelfs beter, omdat het allemaal draait om het vastleggen van dat ene moment. Ik had zeker wel een interne crisis als mijn foto's op Instagram beter bleken te zijn dan de foto's die ik met mijn camera had gemaakt. Maar op een bepaalde manier is dat geweldig; het gaat niet om je apparatuur, maar om het vastleggen van het moment.

Kan je uitleggen wat de hashtag #boysoftheburningghat op je Instagram inhoudt?
Het is een serie van twintig jongens, van ongeveer tien jaar oud tot bijna dertig. Sommigen van hen hebben families, anderen niet. Sommigen hebben geen echte baan. Ik bracht enorm veel tijd met ze door, en westerlingen die me zagen, zeiden dat ik een beetje was zoals Wendy uit Peter Pan, en dat zij de verloren jongens waren. Ik begon Boys of the Burning Ghat omdat ik zo gefascineerd was door het feit dat ik ze vastlegde op zo'n specifiek moment in hun volwassenwording, op een plek die nooit lijkt te veranderen. De band die ik met ze had werd buitengewoon, intens, wanhopig, en deprimerend. Ik heb namelijk de belangrijkste les ooit geleerd, en dat is dat je niemand kan redden. Ik wilde zo graag dat al deze jongens een geweldige baan en toekomst zouden krijgen, omdat ik in ze geloofde. Maar ik kon niks aan hun situatie veranderen. Het maakte niet uit wat ik deed, het zou altijd hetzelfde blijven.

Was het lastig om er achter te komen dat je wel bewustzijn kan creëren, maar niet daadwerkelijk iedereen kan helpen?
Het grootste probleem voor mij was dat ik misschien wel een te grote impact zou hebben. Je wilt niet een enorme indruk achterlaten, en vervolgens vertrekken. Ik heb zeker wel problemen gecreëerd voor bepaalde mensen. Een persoon vertelde me bijvoorbeeld dat hij homo was, en begon zijn seksualiteit te accepteren dankzij mijn steun. Ik vertelde hem, "dit is geweldig, je bent jezelf." Toen vertrok ik, en liet ik hem in angst achter, met niemand om mee te praten. Ik probeer deze verantwoordelijkheid te onderhouden via Skype. Er zijn heel veel jongens met wie ik regelmatig bel.

Zie je jezelf als een kunstenaar of als een fotojournalist?
Mensen vertelden me: "Je bent een fotojournalist, geen kunstenaar." Fotografie is geen kunst en kunst is geen fotografie. Ik kreeg te maken met veel regels van oudere generaties fotografen, maar ik denk dat fotografie veel meer kan zijn dan dat. Er zijn geen goede of slechte manieren om het te doen. Uiteindelijk vertel je gewoon een verhaal. De enige regel die je hebt als fotojournalist, is dat je geen leugenaar mag zijn. Dat is het enige waar ik ze gelijk in geef - ik vraag me constant af of ik eerlijk ben tegenover de situatie. Je kan wel drie foto's nemen van iemand, en altijd de foto kiezen die er het meest hartverscheurend uitziet, maar ik heb veel mensen in tijden van crisis gefotografeerd die alsnog een lach op hun gezicht hebben. Op een bepaalde manier verdraai je de waarheid door een positief beeld van een deprimerende situatie te maken. Ik bedoel, vertel ik de waarheid wel? Het is een interessant moreel dilemma. We leven in een tijd waarin we worden overspoeld door armoedeporno, we krijgen al die afbeeldingen van uitgehongerde kinderen onder onze neus geschoven. Maar ik ben onderdeel van een organisatie die er daadwerkelijk iets aan doet, en het is belangrijk om dat vast te leggen, zodat die verhalen niet worden vergeten. Het gaat erom hoe je het aanpakt. Je moet er iets moois van maken. Daarom denk ik dat fotografie er het perfecte medium voor is. 

Credits


Tekst Rebecca Boyd-Wallis
Fotografie Emily Garthwaite