de muziekwereld kent geen gatekeepers meer voor sevdaliza

Toen we voor het eerst de prachtige nummers Sirens of the Caspian, Clear Air en Backseat Love hoorden, en de bijbehorende superstrakke clips zagen, gingen we er eigenlijk automatisch vanuit dat Sevdaliza een gevestigde artiest uit Londen of Amerika was...

door Channa Brunt
|
29 januari 2015, 2:35pm

Wie is Sevdaliza?
Ik ben een audiovisuele artiest. Ik creëer vanuit de plek waar ik als persoon vandaan kom - vanuit een intrinsieke behoefte om mezelf te uiten op verschillende manieren. Dat kan in verschillende vormen: muziek, tekst, beeld, uiterlijk.

Hoe lang ben je al bezig met muziek maken?
Ik schrijf al sinds mijn jeugd, maar pas in de laatste jaren ben ik dat naar muziek gaan vertalen.

Heb je in die jaren een grote ontwikkeling doorgemaakt als artiest zijnde? Je begon met Nederlandstalige liedjes.
Ik zie het als groei; doordat je als persoon groeit, weet je beter wat je wilt overdragen. Het is een rechtstreekse vertaling van hoe ik me op een bepaald moment voel en wie ik ben. Als dat groeit, vertaalt zich dat ook naar de uitingen in die periode.

Zijn er bepaalde levenslessen die jou gemaakt hebben tot de artiest die je nu bent?
Ik denk dat je je ervaringen altijd bewust of onbewust meeneemt in je kunst. Wat voor mij een heel belangrijke les is geweest, is dat ik geen concessies moet doen. Vroeger merkte ik vaak dat mensen me maar raar vonden, de persoon die ik was. Nu weet ik dat ik mezelf juist daardoor kan onderscheiden.

Heb je die concessies in het verleden wel gedaan?
Ja, als je opgroeit doe je dat in bepaalde maatschappelijke situaties wel omdat je je moet aanpassen aan een systeem. Ik kwam erachter dat ik dat helemaal niet wil. Ik kan het wel, ik heb het aangeleerd, maar ik wil het eigenlijk gewoon niet.

Is dat ook een stukje zelfvertrouwen dat gegroeid is?
Ja, zeker. Ik denk dat dat sowieso iets is dat komt met jezelf kennen en steeds beter leren kennen - zelfvertrouwen groeit mee met je persoonlijke ontwikkeling. In het begin had ik het gevoel dat ik me wel moest aanpassen, maar later kwam ik erachter dat dat juist mijn kracht is: de onwil om me aan te passen.

Geldt dat ook voor je uiterlijk? Je ziet er soms best wel excentriek uit.
Dat is ook een automatische vertaling van hoe ik me op een bepaald moment voel. Het is zeker zo dat ik me qua uiterlijk niet wil schikken naar wat de maatschappij verlangt. Soms zorgt dat voor situaties waarin anderen zich ongemakkelijk voelen door mijn voorkomen, maar ik voel me er goed bij.

Je clips zijn zo bijzonder strak en mooi voor een jonge Nederlandse artiest. Hoe vond je de mensen voor die clips, en hoe kan het dat het er zo goed uitziet?
Ik steek veel tijd, denkwerk en moeite in wat ik doe - zoals wel meer mensen natuurlijk - en ik vond het daarom heel belangrijk dat mijn werk op ieder aspect het maximale van mijn kunnen omvat. Ik kan de verschillende aspecten van mijn werk niet los van elkaar zien, daarom noem ik mezelf ook een audiovisuele artiest. Het is een kwestie van creatief omgaan met weinig middelen. We doen alle video's met z'n drieën, drie meiden. We voelen elkaar heel goed aan. Het is ook zo dat als je op een gegeven moment iets hebt neergezet, je daar niet meer voor onder wilt doen - je weet dat je dat hebt kunnen maken. Dat werkt als een heel goede motivatie voor jezelf.

Je clips en muziek zijn diep en soms duister. Waar haal je je inspiratie vandaan?
Ik ben er langzaam achter gekomen dat ik tijdens het maken vaak niet weet waar het naar toe gaat. Ik volg mijn gevoel instinctief en dan zie ik daarna wel wat het geworden is. Ik heb vaak wel een bepaald concept, gevoel of een beeld dat ik ergens zag in mijn hoofd, maar als ik het ga maken, kan de koers midden in het proces 360 graden wijzigen. Daarnaast heb ik van nature een voorkeur voor donkere, melancholische klanken en kleuren.

Je bent nog niet zo lang geleden gestopt met werken om je helemaal op je muziek te richten. Was dat eng?
Niet per se eng, ik had alleen geen idee waar ik mezelf in stortte. Ik wist alleen dat ik niet wilde leven volgens de regels die mij werden opgelegd. Ik wil me kunnen uiten hoe en wanneer ik dat wil. Dat betekent overigens niet dat ik neerkijk op de mensen die zich wel fijn voelen bij een leven volgens die regels, maar ik voelde me er persoonlijk niet gelukkig bij. Alles wat ik wist is dat ik me op mijn eigen manier wilde uiten.

Op Twitter gooi je er zo nu en dan nogal interessante statements uit. Zou je deze twee nog eens kunnen toelichten:

"we're children of the digital age. we don't create art to be measured and classified by existing formats. we outgrew them already. evolved."
Deze uitspraak heeft voornamelijk te maken met de digitale revolutie en hoe wij daarmee zijn opgegroeid. Je ziet nu dat er ontzettend veel autonome platformen voor kunst ontstaan, en dat die kunst niet langer gecureerd hoeft te worden. Vroeger had je maar een paar kanalen waarmee je überhaupt op de radar kon komen. Met de komst van het digitale tijdperk ligt het veel meer in onze eigen handen. Ik wil de discussie openbreken van of dat nou wel of niet iets goeds is - ik vraag mezelf af of de waarde van traditionele platformen nog wel werkt in dit tijdperk. Ik vind het tof om dat te zien. Ik heb zelf ook alleen met hulp van SoundCloud en blogs mijn carrière opgebouwd.

"we are a potent reminder that success no longer requires traditional gatekeepers."
Door de digitalisering zijn er meer mogelijkheden om hetgeen je aan het doen bent, te delen met de wereld. Natuurlijk zijn er nog steeds curators actief, maar hun rol is veranderd. Kijk bijvoorbeeld naar de carrière van Yung Lean, die onder het publiek zo groot is geworden dat het opeens andersom werkt: curators kunnen niet meer om hem heen. Het is niet langer aan hen om jou voor te stellen aan een nieuwe artiest die zij ontdekt en al gecureerd hebben.

Check de nieuwe EP van Sevdaliza, The Suspended Kid, hier en koop 'm hier

Credits


Tekst Channa Brunt
Fotografie Lotte van Raalte
Sevdaliza draagt jas Nada van Dalen

Tagged:
sevdaliza
nada van dalen
muziekinterviews