hoe eminem tienerrebellie definieerde voor een hele generatie

Milly McMahon verklaart waarom Eminem zo veel meer is dan muziek. Voor haar en vele anderen is Marshall Mathers een dichter, een inspiratiebron en een redder...

door Milly McMahon
|
11 juli 2014, 2:00pm

De dag dat ik Eminem ontdekte veranderde mijn leven voorgoed. Als lid van een one-man-crew was school een vrij eenzame plek. Alles wat ik zag in mezelf was teleurstellend. Ik sprak zelden en ik vond nooit de juiste woorden om mijn gevoel te uiten. Toen was daar de avond waarop ik uit de kamer van mijn broer The Slim Shady LP uit de speakers hoorde dreunen. Het was een luidruchtige en agressieve sound, een sound die zich door onze gesloten deuren en dikke muren heen wist te dringen. Diep van binnen was ik een droevig meisje, maar mijn 12-jarige melancholie verborg een diepe en onderdrukte woede, dat op het moment dat het zou losbreken mijn leven, de wereld en mijn hele toekomst zou veranderen. Zijn nummer If I Had liet dat beest los. "If I had a magic wand, I'd make the world suck my dick without a condom on, while I'm on the john", luidde zijn laid back, cool-as-fuck vers. Later die avond brak ik in bij de kamer van mijn broer en stal ik het album, om het vervolgens op repeat te zetten, non-stop, zes maanden lang.

Echt, eerlijk en ongeëvenaard… De Rapgod uit Detroit die Eminem heet heeft een erfenis die zowel de generaties voor hem als zijn tijdgenoten inspireert. Eminem is ongetwijfeld de meest controversiële artiest die ooit wereldwijde roem en succes heeft mogen vergaren - zonder censuur. Elk hoofdstuk van zijn carrière is gemarkeerd met strijd, een strijd die hij keer op keer wist te winnen.

Als blanke "hiphop-don" demoniseerde Eminem de mensen aan de top van grote muzieklabeldictatuur - de meedogenloze, achterbakse muziekindustrie, die bloeit op misleiding. Het MTV van de jaren negentig draaide om het promoten van de perfecte levensstijl, van glossy beelden en van onmogelijke, perfecte verwachtingen. De keiharde buikspieren van Britney, de sixpacks van N*Sync en Christina's onmogelijk lekkere lichaam stonden bij de zender op repeat, om slechts onderbroken te worden door de serie My Super Sweet Sixteen, waarin jongeren van 16 wegreden in gloednieuwe Ferrari's - een representatie van 0,0001% van jeugd. Ik kan me nog goed herinneren dat ik op mijn bed zat, starend naar mijn platte borst en puistjes, me afvragend waarom ik een extra grote portie lelijkheid had gekregen. Toen Marshalls My Name Is uit de televisieboxen klonk, knapte er iets in mij. Terwijl hij rapte over familiedisfuncties, psychische aandoeningen, drugs- en alcoholmisbruik en zijn onderliggende identiteitscrisis, voelde ik me opeens een stuk minder alleen, en hetzelfde gold voor een heel leger van andere gemiddelde kinderen die in hetzelfde schuitje zaten.

Geflankeerd door de voorvader van de G-Funk, Dr Dre, door Rick Rubin, de bebaarde Zeus-achtige Messias van hiphop-productie, en door de huidige platina verkopende artiesten Kendrick Lamar en Rihanna, mocht Eminem er dan misschien wel voor kiezen om zich af te sluiten van de wereld, maar werd hij toch altijd gesteund door de meest invloedrijke en getalenteerde artiesten die de industrie rijk is. "Hij was altijd iemand die ik bewonderde" - veel lof van Rick Ruben, de man met de gouden handen.

Eminems fanbase is niet de minste - van Drake, Rick Ross, Lil Wayne, Nicki Minaj, The Game, Angel Haze, Missy Elliott, Nasto Stephen King, Elton John, Craig Roberts en Robert Pattison tot Stevie Wonder, Chris Rock, Paul McCartney en Kim Kardashian. "Niemand zal ooit groter zijn dan Eminem", zei Kanye vorig jaar en hij kon weleens gelijk hebben. Eminems kracht is dat hij zijn kwetsbaarheden blootlegt - lelijk, rauw, gemarteld en pijnlijk, maar altijd geniaal gedicteerd. "I'ma be the bomb I'ma use my head as a weapon, find a way to escape this insaneness/ Momma always said, 'Son, if you had a brain, you'd be dangerous'/ Guess it pays to be brainless", is wat hij in 2013 rijmde tijdens Brainless. Waar hij zijn sterke punten bagatelliseert weet hij toch krachtig over te komen - tekstueel arrogant. Zijn prioriteiten zijn onvervalst en bedoeld om het licht te werpen op de hypocriete oneerlijkheid die de samenleving zoals hij die kent teistert. Ooit een slachtoffer, nu een psychotische, wraakzuchtige anarchist - hatend op elke politiek correcte vorm van censuur die haatcampagnes tegen hem zouden inspireren. Eminem toont kracht door zijn eigen verzet. Door expliciet uit te leggen waarom hij meer haat jegens zichzelf uit dan iemand anders ooit zou kunnen doen, is hij de eigenaar van iedere grap voordat iemand anders die kan maken.

Marshall Mathers heeft zijn vader nooit gekend, werd herhaaldelijk door zijn moeder afgewezen en vervolgens ook nog bedrogen door de vrouw waarvan hij het meest hield, Kim. Zijn album Relapse werd met de grond gelijkgemaakt, en in 2012 deed hij een poging tot zelfmoord nadat zijn beste vriend stierf aan een overdosis. Inmiddels is Detroit bijna volledig in handen van Marshall, en hij verlaat dit grondgebied nog maar zelden. Zijn sociale activiteiten draaien uitsluitend rondom zijn werk. Er is geen ander happy end aan het eind van Eminems tunnel dan die ene hemelwaarts geheven middelvinger naar iedere hater - niets anders dan het nu doet ertoe. "Sing with me, sing for the years, sing for the laughter, sing for the tears/ Sing it with me, just for today, maybe tomorrow the good Lord'll take you away…" Eminem is een dichter, een muzikant, een inspiratie, een Rapgod. Marshall Mathers is mijn redder.

Credits


Tekst Milly McMahon
Videostill uit Rap God 

Tagged:
Eminem
Rebel
Muziek
Tiener