​miss- en misterverkiezingen zijn eigenlijk geen schoonheidswedstrijden

Waarom zou je alleen het mooiste kunnen zijn als je, perfect in de make-up, een braaf verhaaltje staat te vertellen?

door Tim Fraanje
|
01 augustus 2017, 8:56am

Zondag werd de Miss Teen Universe gehouden in Guatemala City en ging er een Nederlandse tiener met de titel aan de haal. Hoewel dat natuurlijk een prestatie van formaat is leek het me toch een goede aanleiding om het eens te hebben over miss- en misterverkiezingen. Ik dacht eerlijk gezegd dat ze niet meer bestonden totdat ik het bericht voorbij zag komen op mijn tijdlijn.

Je zult mij nooit horen beweren dat uiterlijk onbelangrijk is, omdat "echte schoonheid vanbinnen zit". Zoals Oscar Wilde al zei: "It is only shallow people who do not judge by appearances." Het is de enige schrijversquote die ik vol trots op een tegeltje aan de muur zou hangen, of beter nog: met lipstick op mijn spiegel zou schrijven. Maar als ik nieuws zie langskomen over een schoonheidswedstrijd springt mijn esthetische hart niet op. Ik word eerder een beetje verdrietig. Dat heeft niets te maken met de deelnemers, dat zijn stuk voor stuk beauties. Maar waarom zou je alleen het mooiste kunnen zijn als je, perfect in de make-up, een braaf verhaaltje staat te vertellen?

Schoonheid is te belangrijk om de definitie zo krap te maken als: wie ziet er het best uit in galajurk en in bikini, of wie heeft de meest imposante, ingeoliede spierbundels - het zijn allemaal beelden waar we al mee worden doodgegooid op Instagram.

Ooit hadden schoonheidswedstrijden, verrassend genoeg, een rebels aspect. De missen in de jaren twintig, toen de wedstrijden populair werden, verwierpen "trouwen als carrière'' - ze wilden filmster worden in Hollywood. Dat het uiteindelijk vaak niet lukte neemt niet weg dat er in ieder geval gedroomd mocht worden van een wat grootser, meeslepender leven. Maar inmiddels zijn er - in theorie - geen belemmeringen meer voor vrouwen op de arbeidsmarkt en mogen mannen zich kwetsbaar opstellen. Waarom worden Miss en Mister Universe dan nog steeds tentoongesteld? Is het om mensen iets te leren over een onveranderlijk vooroorlogs ideaal? En waarom mag een Miss of Mister Universe alleen maar zo onberispelijk klinisch zijn?

De Miss Universe-verkiezing is vooral een beloning voor in de pas lopen terwijl je juist een beloning zou moeten geven voor het oprekken en omverwerpen van kaders. Daar hebben we toch de Nobelprijs voor, waarom moeten schoonheidswedstrijden ineens politiek worden? Goed punt. Maar laat een schoonheidswedstrijd toch gewoon een schoonheidswedstrijd zijn en geen braafheidswedstrijd.

De beste galalook en de mooiste spierbal hoeven natuurlijk niet helemaal uit een schoonheidswedstrijd geschrapt te worden, al zou het geen slecht idee zijn om de gendercategorieën de deur uit te doen en een bredere definitie van fysieke schoonheid te hanteren. Maar laat die spierballen en bikinilijven dan een subwedstrijd zijn. De schoonheid die we nu nodig hebben is juist ook rafelig en onvoorspelbaar. Hoe je er ook uitziet, je wordt saai in de context van een wedstrijd waarin je schoonheid objectief is vastgesteld, waarin je geen onverwacht gedrag mag vertonen. Schoonheid is mysterieus, schoonheid is ambigu. Schoonheid kan je ineens overvallen. Mensen kunnen schitterend zijn in een onbewaakt moment. Wat we nodig hebben zijn wedstrijden in zwaaien met halflege wodkaflessen, boos worden na een verloren potje Monopoly, in je eentje door een kamer dansen, snottebellen blazen terwijl je slaapt, koffie knoeien, scheel kijken, onpopulaire meningen verdedigen, braken en lachen met tranen in je ogen. 

Credits


Tekst Tim Fraanje
Foto Joseph M. Maurer

Tagged:
miss universe
Schoonheid