the brat pack: lisette donkersloot

We hebben niet geturfd, maar de meest gestelde vraag aan een vrouw(elijke filmmaker) is ongeveer 228% zeker hoe het is om een vrouw(elijke filmmaker) te zijn in een mannenwereld. Maar in deze interviewserie met nieuwe vrouwelijke talenten achter de...

door Pete Wu
|
29 maart 2016, 12:02pm

Lisette Donkersloot (1992) studeerde af aan de Willem de Kooning Academie, maakte videoclips voor Mr Probz, Mr Polska en Ronnie Flex, liep stage bij het Amsterdamse productiebedrijf Opslaan Als en is nu bezig met weer een nieuwe video voor Mr Probz.

Hoe kwam je erbij om iets met beeld te doen?
Ik deed de kunstacademie in Rotterdam en de mensen zijn daar wat visueler ingesteld. Ik was nog helemaal niet met film bezig, maar we kregen een keuzevak High Fashion Film; daar bleek ik mijn ei kwijt in te kunnen. Toen wist ik zeker dat ik iets met film moest doen. Je kunt bij film zelf kloten met beelden, dingen bij elkaar brengen. Ik ben dat zelf heel amateuristisch gaan leren met YouTubetutorials. Ik ben een autodidact.

Is dat iets wat je vaak doet? Jezelf dingen aanleren?
Ik zie het niet als aanleren, maar ga ervan uit dat ik het toch wel kan. En als het niet helemaal goed gaat, dan kijk ik het ergens af. Of ik besluit: dit kan ik niet.

Gebeurt dat weleens?
Ik filmde vroeger weleens zelf, maar zie nu dat ik zoveel baat heb bij een echte cameraman. Iemand die jou kan aanvullen en kennis heeft van licht. Plus ik ben best wel klein, dus zelf een camera hanteren is moeilijk.

Ben je streng als regisseur? Of ben je meer van 'we maken alles samen'?
Het liefst maak ik dingen helemaal alleen. Anders moet ik het weer uitleggen en ik weet nu al dat mensen het niet helemaal gaan snappen. En ik weet niet zo goed hoe ik mensen moet overtuigen om het net zo mooi te laten lijken als in mijn hoofd. Maar in the end word ik altijd super gelukkig van een crew die hard werkt om iets dat ik in mijn hoofd heb waar te maken. Dan ben ik heel blij dat ik het niet alleen heb gedaan. Dat kan ook niet.

Heb je al iets gemaakt wat één op één is hoe jij het in je hoofd had?
Nee. Ik heb pieken en dalen - als ik iets verzin heb ik nog goede moed en raak ik misschien zelfs een beetje hoogmoedig, dat het echt geniaal gaat worden. Maar tijdens de productie gaat er altijd wel iets mis, of blijkt de realiteit gewoon tegen te vallen. Daardoor wordt het nooit 100% wat je ervan verwacht.

Heb je een voorbeeld?
Een van de laatste clips die ik heb gedaan was voor een Nederlandse artiest die internationaal is doorgebroken. Dat bleek een fiasco. Het was een complexe productie en ik moest - naar mijn zin - veel concessies doen. Ik ben van nature al een redelijke zenuwpees maar voor deze shoot hield ik echt mijn hart vast of hetgeen wat ik had bedacht ook ging lukken. Na de draaidagen en de montage was ik voor het eerst echt tevreden met een videoclip. Maar toen vond de artiest het toch te gewaagd en alternatief. Zo jammer en zonde. Ja, dit is denk ik mijn dieptepunt van het jaar.

Maar als het goed is word je wel steeds tevredener met het resultaat. De volgende clip wordt de knaller.
Dat is wel de bedoeling. Maar ik ben bijna nooit blij met iets.

Hoe uit het zich in andere aspecten in je leven dat je nooit helemaal tevreden ben?
Bijvoorbeeld bij hoe ik zelf op de foto's sta van de fotoshoot voor dit interview.

Gaat het om het houden van de controle?
Ja, dat. En dat ik misschien graag een beter beeld van mezelf zou willen laten zien. Als het aankomt op mezelf dan ben ik extreem perfectionistisch. Dan vind ik mezelf vaak te laks.

Hoe belangrijk vind je dat, hoe andere mensen je werk zien?
Ik zou het liefst lak aan mentaliteit willen hebben maar dat heb ik echt niet. Ik kan er best onzeker over zijn. Ik ben zelf ook hard over andermans werk, ik kan heel makkelijk zeggen "Dit vind ik niks." Maar dat kunnen mensen dus ook over mij zeggen.

Van wie vind je het belangrijk om feedback te krijgen?
Mensen die er verstand van hebben, mensen die zelf ook clips of films maken en weten hoe zoiets gaat. Ik heb liever dat iemand als Jim Taihuttu, van Yellow Claw [voor wie Lisette een trailer maakte] uitgebreid kritiek levert, dan een compliment van mijn moeder hoe mooi ze het wel niet vindt.

Waarom denk je dat mensen jou vragen om hun clips te regisseren?
Ik denk dat het komt omdat ik een meisje ben. Dat is het eerste ding.

Vind je dat erg?
Nou ja, daar moet ik eigenlijk gewoon gebruik van maken. Wanneer ze het resultaat bekijken zien ze ook wel dat het door een meisje gemaakt wordt. Je kan schijnbaar zien dat mijn werk van de hand van een vrouw komt.

Wat zie je dan precies?
Ik probeer er altijd een sfeer van sensualiteit in te houden. Ik kijk anders naar een vrouw dan een man zou doen. Ik denk dan: stel dat ik daar zelf voor de camera zou staan, dan zou ik het fijn vinden om dit van de regisseur te horen. Even dat haar anders, of dat mondje ietsje minder ordinair. Een man ziet dan nog steeds een mooie vrouw. Het gaat om kleine details.

Heb je een voorbeeld?
Die trailer die ik maakte voor de mixtape van Yellow Claw bijvoorbeeld. De hoofdrolspeler is ongekend knap. Ieder shot met haar is een moneyshot. De mannen die het licht klaarzetten op de set maken dan een lichtplan zodat het 'kloppend' is voor het beeld. Iedereen vond het er goed uitzien. Maar ik zie dan dat haar gezicht nu niet op zijn mooist was. Het kwam heel ongunstig op haar gelaat. Het moest dus anders.

Dus misschien is het jouw blik die artiesten aantrekt.
Voor mijn gevoel kunnen heel veel mensen dat. Daarom denk ik dat het scheelt dat ik een meisje ben. Dat is anders.

Zijn er niet zoveel regisseurs die met zo'n vrouwelijke blik naar dingen kijken?
Ik denk dat het de combinatie is. Dat ik zowel als een man als een vrouw naar dingen kan kijken. Ik hou best wel van, nou ja, vrouwonvriendelijke scènes, daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik vind het ook niet zo erg als het op die manier overkomt. Ik ben een antifeminist daarin, denk ik. Ik ben echt tegen het gelijk trekken van de vrouw, want het is helemaal niet gelijk. Dat is een raar streven.

En gelijk behandeld worden?
Nou ja, gelijk behandeld. Ik heb nog nooit ervaren dat ik minderwaardig werd behandeld of dat ik iets niet kreeg omdat ik een meisje ben. En als dat zo zou zijn, dan denk ik niet dat het eraan ligt dat ik een meisje ben, maar omdat ik niet goed genoeg ben. Ik heb eigenlijk alleen maar voordelen gehad van het vrouw zijn.

* The Brat Pack was in de jaren tachtig een gemengd troepje jonge acteurs en actrices die steeds in elkaars films speelden, waaronder The Breakfast Club en St. Elmo's Fire.

Credits


Tekst Pete Wu
Fotografie Sophie van der Perre 

Tagged:
regisseur
Cultuur
lisette donkersloot