extravagante types op de afterparty van een vogue-battle

Voor de fotoserie ‘Nightlife’ fotografeerde Annemiek Schout modieuze jongeren op de afterparty van een vogue-ball in Rotterdam.

door Jasper Lavèn
|
12 juni 2017, 11:00am

Annemiek Schout is een jonge fotograaf en afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Voor haar fotoserie Nightlife heeft ze modieuze figuren gefotografeerd die ze midden in de nacht tegenkwam tijdens Pussy Wagon, de afterparty van House of Vineyard Presents the Tarantino Ball in BIRD in Rotterdam, en georganiseerd door Whyou. In een geïmproviseerde studio heeft ze een diversiteit aan stijlen en looks vastgelegd. De meeste van de geportretteerden hebben ieder een eigen droom om door te breken in de creatieve wereld of entertainmentindustrie. Zo heeft ze onder andere de zanger Tevin Raynor, modeontwerper Gilberto Augusto de Oliveira en ontwerper/zangers Iheomy Nahr gefotografeerd. i-D sprak met haar over haar fotoserie en vroeg waar ze haar inspiratie vandaan haalt.

Kun je wat vertellen over je fotoserie Nightlife?
Ik ben al langere tijd mensen aan het volgen bij bijeenkomsten van creatievelingen. Ik wist al dat er bij het vogue-ball interessante mensen zouden komen, mensen die zich al een beetje in mijn netwerk bevinden. Ik had contact met Devison David van Whyou, de organisatie achter het evenement, en ik vroeg me af of we iets anders konden doen dan de gebruikelijke reportagefoto's van zo'n avond. Ik heb toen een studio gebouwd in de ruimte van BIRD, waar het evenement werd gehouden, en heb daar een aantal bezoekers gefotografeerd.

Hoe ben je te werk gegaan?
Ik ben vaak op locatie bezig, en speel graag met schaduwen en licht, maar dit was wel iets wat ik niet eerder had gedaan. Het was best een experiment om tijdens een clubavond te gaan fotograferen in een zelfgebouwde geïmproviseerde studio op locatie. Er was eigenlijk bijna geen communicatie tussen mij en de modellen - dat was vrijwel onmogelijk door de muziek. Dus het ging vooral met handgebaren. In één foto springt MC Zelda Fitzgerald, en door alleen oogcontact wist ze wat ze moest doen. Al die dansers kennen hun lichaam natuurlijk heel goed, dus het ging bijna vanzelf. 

Waar heb je op gelet bij de selectie van de mensen die je hebt afgebeeld?
Natuurlijk op de mode, en de kleding. Maar ook die attitude. Ik wilde dat laten zien in de foto's, dus ik heb de mensen een beetje van onder gefotografeerd waardoor ze groter en imposanter lijken. Ik vind het belangrijk dat mensen zelfverzekerd overkomen in mijn fotografie.

Waarom heb je gekozen voor zwart-wit?
Het was eigenlijk een esthetische keuze. De beelden waren heel kleurrijk, dus ik moest afwegen of ik die kleuren juist nog meer wilde laten schreeuwen of dat het juist meer moet gaan om die blikken en uitstraling. Ik heb voor het laatste gekozen.

Je foto's laten een zeer diverse groep mensen zien, is diversiteit belangrijk in je werk?
Het viel me op hoe divers de groep aan mensen is die dit soort evenementen bezoekt, en dan niet alleen divers in huidskleur maar ook in gender, seksualiteit en achtergrond. Ik vond het wel belangrijk om dat te laten zien in deze fotoserie.

Ik haal mijn inspiratie heel veel uit muziek, en ben een grote liefhebber van hiphop en keek vroeger veel naar muziekvideo's op MTV. Ik wil mijn modellen eigenlijk altijd afbeelden als artiesten. Het uitzoeken van mijn modellen gebeurt eigenlijk heel intuïtief, het gaat mij normaal gesproken meer om de houding en uitstraling dan om huidskleur of achtergrond. 

Je bent afgelopen januari afgestudeerd aan de KABK, waar ben je nu mee bezig?
Ik ben nu met de eindexamenexpositie bezig, waarvoor ik werk heb gemaakt over het fenomeen 'fan fever'. I'll Never Wash My Hand Again is een persoonlijk project, omdat ik vroeger echt mega fan was van de Spice Girls. De foto's voor dit project zijn geïnspireerd op de posters uit de Hitkrant, die je altijd eruit kon halen en moest uitvouwen. Maar als ze nog opgevouwen in het tijdschrift zitten, zijn de foto's door de vouwen en overlappingen verwrongen - dat idee wilde ik gebruiken in het project. Daarnaast ben ik veel bezig met vrij werk, om gewoon weer, na vier jaar op de academie te hebben gezeten, fris te beginnen en voor mezelf te werken. 

Credits


Tekst Jasper Lavèn
Fotografie Annemiek Schout
Fotografie assistentie Harmen Meinsma
Met dank aan Kelvin Fleurima en Gilberto Augusto de Oliveira (casting), House of Vineyard, Whyou en BIRD