amsterdamse jongens thuis: goran

Ramona Deckers fotografeert Amsterdamse jongeren in hun eigen habitat – want een huis zegt nu eenmaal veel over de bewoner. Dit keer is nachtbraker Goran Kusic aan de beurt, die vier jaar geleden van Slovenië naar Amsterdam verhuisde.

door Flora de Vries
|
13 januari 2017, 10:55am

Ha, Goran. Uit wat voor een gezin kom je?
Een heel traditioneel huishouden, eigenlijk: een vader, moeder en drie kinderen. Ik heb een veel jonger broertje en de ander is anderhalf jaar ouder. Mijn moeder is heel proactief: naast haar werk zorgt ze voor de kinderen, en zorgt ze er ook nog eens voor dat er eten op tafel staat. Mijn vader heeft de grote, belangrijke baan en straalt veel autoriteit uit. Toch ben ik met veel vrijheid opgevoed.

Wat vond je vader er eigenlijk van dat je naar Amsterdam wilde verhuizen?
Het ding is, ik ben iemand op wie je moeilijk controle kunt uitoefenen. Daarnaast kwam het hem niet al te koud op zijn dak vallen, gelukkig. Ik was erg druk bezig met dansen en aangezien er in Nederland - in tegenstelling tot in Slovenië - op iedere hoek van de straat een dansschool te vinden is, was het een logische beslissing om naar Nederland te verhuizen. Ik wilde een danscarrière beginnen.

Waarom Amsterdam?
Ik kom al in de stad sinds ik 15 ben, minstens één keer per jaar. Op een gegeven moment was ik nergens meer mee bezig in Slovenië en besefte ik dat ik te lang stil stond - en nog langer stil blijven staan was geen optie. Een vriend vroeg me waarom ik geen auditie deed voor de dansacademie in Amsterdam. Niet veel later ben ik vertrokken. Ik houd van Amsterdam - behalve dan het feit dat je slalommend door het centrum heen moet en nooit plek kunt vinden om je fiets te parkeren.

Hoe vond je het überhaupt om hier te fietsen?
De eerste maand dat ik hier was, pakte ik continu de tram. Toen ik na een maand niet begreep waar al mijn geld was gebleven en ik erachter kwam dat ik steeds enkele tramkaartjes kocht, heb ik een fiets aangeschaft. Ik zat altijd superzenuwachtig - echt met mijn schouders in mijn nek - op de fiets, maar nu gaat het goed. Ik kan fietsen met mijn meest onpraktische hakken aan, dus dan zal het wel goed zijn.

Heeft het lang geduurd voordat je je thuis voelde in Amsterdam?
Ik heb veel geluk gehad met het zoeken van een huis en kende al wat mensen door mijn eerdere bezoeken aan Amsterdam. Daarnaast ben ik een extravert persoon en maak ik gemakkelijk vrienden, dus dat verliep allemaal op een heel natuurlijke manier. Ik stopte al vrij snel met hetgeen waarvoor ik hierheen gekomen was, de dansacademie, maar ik vond de stad zo fijn dat ik van genoeg andere dingen aan het genieten was.

Wat is jouw definitie van je thuis voelen?
Mijn definitie van je thuisvoelen is het onafhankelijk zijn: het hebben van een sleutel van een huis waar je kunt blijven, met een eigen bed. Gesetteld zijn en je stabiel voelen, dat er niets is dat dat gevoel van vrijheid kan wegnemen. Ik heb een periode gekend waarin ik binnen 4,5 maand non-stop van het ene naar het andere huis aan het verhuizen was. Die continue stress is pittig, want je hebt letterlijk en figuurlijk ruimte nodig om na te denken over de rest van je leven. Toen ik na die periode weer een hospiteeravond had, dacht ik bij mezelf: dit huis wordt van mij. Tegen degenen die er al woonden zei ik: 'Maak de juiste keuze. Kies mij.' Nu woon ik met drie heel fijne huisgenoten in een huis waar er altijd een goede sfeer hangt. We gaan nu een proces door waarin we al onze smaken, spullen en energieën samenbrengen om het ons droomhuis te maken. Er moet alleen nog wat gesleuteld worden aan het schoonmaakrooster, haha.

Wat was het eerste dat je in je nieuwe huis hebt neergezet?
Een matras. Dan voel je je pas echt volwassen.

Hoe was het om Ramona te ontvangen in jouw huis, jouw comfortzone?
Het voelde goed. Ik vind het heel tof om via het perspectief van de fotograaf naar mezelf en mijn eigen huis te kijken. Het ziet er op beeld namelijk heel anders uit dan wanneer ik mezelf in mijn huis zie. Gelukkig had ik mijn kledingkast binnen handbereik, waardoor ik niet met twee volle koffers kleding de straat op moest, dat zou ik zo doen namelijk.

Te veel spullen, of een te klein huis?
Ik heb kamers vol kleding en schoenen, en dus nooit genoeg ruimte om mijn spullen op te bergen. Ik heb een cursus 'slim ordenen' nodig denk ik, haha. Ik heb laatst veel kleding weggedaan - twee auto's om al het spul, inclusief mezelf, te kunnen vervoeren - en ik voel me daar heel goed bij! Je hebt gewoon niet zoveel spullen nodig. Als je je spullen langer dan een jaar niet aanraakt, is het beter om ze maar gewoon te doneren.

Wat is je mooiste herinnering aan Slovenië?
Wauw, dat is een lastige vraag. Als ik kijk naar een bepaald gevoel, is dat het gevoel van geliefd worden. Ik voel me al sinds de kleuterschool erg gezegend en ondersteund door een cirkel mensen die niet per se uit familie bestaat. Ik denk dat dat onbewust de reden is geweest dat ik nu zo zelfverzekerd ben. Ik was omringd door een unieke groep mensen - en als iedereen gek is, is niemand gek.

Heb je je ooit onzeker gevoeld omdat je dacht dat je 'anders' was?
Gelukkig niet, nee. Het heeft me nooit uitgemaakt wat anderen van me dachten. Het gevoel van liefde is sterker dan al het andere.

Hoe is de liefde in Amsterdam?
Ik heb een fantastische groep vrienden om me heen verzameld. Met kerst heb ik tegen ze gezegd: 'Ik hoor iedereen zeuren over familieverplichtingen, kunnen we het alsjeblieft traditie maken dat we kerst met onze gekozen familie vieren? We zijn immers oud genoeg om dat voor onszelf te bepalen.' Dat was het ultieme gevoel van liefde.

Lees ook: er zijn ook mannen die vrouwenmode dragen

Credits


Tekst Flora de Vries
Fotografie Ramona Deckers

@ramonadeckers
@naomiscompetition

Tagged:
Fotografie
ramona deckers
amsterdamse jongens thuis
goran