Imperfectie fotograferen voor de digitale generatie

Ooit aanbeden we amazoneachtige godinnen op de catwalk, maar nu zijn de coolste kids slungelig met spleten tussen hun tanden. Wat is er gebeurd?

door Jane Helpern
|
24 november 2014, 5:05pm

In de jaren negentig was het niet ongewoon om een groot deel van je loon uit te geven aan stapels luxueuze tijdschriften. Deze geliefde boekwerken, die van begin tot einde overstroomd werden met couture en glamourouze modellen, hielden je gemakkelijk een maand zoet. Je stopte ze in je tas om je erin te storten tijdens wat vrije tijd in een chique koffietent of je toverde ze tevoorschijn in de trein om oogcontact te vermijden tijdens de spits. Thuis scheurde je jouw favoriete bladzijden eruit en pinde je ze op je pre-Pinterest prikbord. Je had waarschijnlijk een favoriet supermodel (Naomi Campbell?), en had je erbij neergelegd dat je er nooit zo uit zou zien. Dus hoe zijn we in vredesnaam overgestapt van het aanbidden van supermodellen naar het aanbidden van de #selfie-Tumbler-it-meisjes met pastelkleurige haren en stoppels onder de oksels?

Anti-retouching naturalisme is niks nieuws. Je hoeft alleen maar te kijken naar de iconische foto's die Corinne Day van Kate Moss maakte en de snapshot-achtige portretten van Juergen Teller om deze stijl ook al in de vroege jaren negentig te herkennen. Day en Teller zijn de coole grootouders van de natuurlijke, anti-photoshop fotografiestroom die terugkeert op het internet. De ooit elitaire industrie is lang niet meer zo onbereikbaar als die ooit was door uitvindingen als Instagram, Tumbler, Vine en andere beeld- en videodeelplatforms die de overgang tussen fotocamera en iPhone naadloos hebben gemaakt. De kloof tussen realiteit en modefantasieën wordt kleiner. We zijn nu een 'like' verwijderd van onze iconen, en hebben geen speciale camera of kennis bij een galerie meer nodig om ons werk te exposeren.

De muze van de Tumblr-generatie is niet langer een vlekkeloze, gephotoshopte beroemdheid die met haar hagelwitte glimlach en gehuld in geleende diamanten op de cover van de septemberissue van Vogue staat.

Goed of slecht, of waarschijnlijk beide (afhankelijk van aan wie je het vraagt), het internettijdperk heeft een generatie van slimme en zelfbekroonde fotografen, uitgevers, curators en modellen voortgebracht. Deze pioniers onderbreken, veranderen en vormen de manier waarop we anno 2014 over schoonheid praten en hoe we het waarnemen. Ondanks de nog altijd geliefde foto-retoucheringen, die nog steeds de commerciële shoots met enorme budgets domineren, is een groot deel van nieuwe generatie toegewijd aan het vastleggen van de schoonheid van de imperfectie.

De muze van de Tumblr-generatie is niet langer een vlekkeloze, gephotoshopte beroemdheid die met haar hagelwitte glimlach en gehuld in geleende diamanten op de cover van de septemberissue van Vogue staat. Tegenwoordig heeft een model wallen, geen make-up op, een spleet tussen haar tanden en is ze slungelig en ongeïnteresseerd. Ze is de beruchte, anti-scheermeskoningin Arvida Byström. Ze is de met stripfiguurachtig grote lippen i-D covergirl met wilde wenkbrauwen, Lily McMenamy. Hij is androgeen, poseert naakt en is bedekt met tatoeages. Sommigen van hen hebben niet eens getekend bij een modellenagency… Nog niet.

Kunstenares Petra Collins staat in de voorlinie van de nieuwe schoonheidsbeweging. Middels haar fotografie, die gericht is op vrouwen en lichaamsbevestiging, wil ze bewijzen dat echte meisjes de wereld regeren, en dat het meer dan acceptabel is om de natuurlijke vrouwelijke staat te laten zien en vieren. Hoewel ze dingen door haar roze lens ziet (haar instagramaccount is een explosie van vintage erotiek, emoji-harten en neon) herdefiniëren haar bijna oneerbiedige foto's van blubberbuiken, tepels en donshaartjes de ideeën van wat 'vrouwelijk' is in de modewereld.

"De uitlaatklep die het internet biedt is met name voor de jonge meisjes en vrouwen belangrijk die platforms, tijdschriften en websites creëren die tegen de schoonheidsnorm ingaan en echte lichamen laten zien", zegt Petra, "Ik word geïnspireerd door alle imperfecties. Striae, rimpeltjes, rondingen, haar, alles… Ik denk dat dit alles de vormen van het lichaam versterken." Als ze wordt gevraagd of ze haar werk weleens retoucheert, huivert ze: "Nee, nooit! Die look is zo slecht." Ze voelt zich bevoorrecht dat ze nog nooit met een foto-editor heeft gewerkt die over haar grenzen heen stapte.

Kunstenares Petra Collins staat in de voorlinie van de nieuwe schoonheidsbeweging. Middels haar fotografie, die gericht is op vrouwen en lichaamsbevestiging, wil ze bewijzen dat echte meisjes de wereld regeren.

De 25-jarige Maya Fuhr kent dezelfde drang naar het natuurlijke als Collins. "Het internet maakt schoonheid en inspiratie toegankelijk", zegt zij. Het is als een eindeloze beweging van schoonheidsidealen die buiten de norm vallen - van gekleurde mensen en andere vormen en maten. "Het blanke, Amerikaanse, lachende meisje is niet langer de standaard van schoonheid die de tijdschriften ooit verkochten", zegt Maya.

In Reely and Truly, een 30 minuten durende korte film gemaakt door Londenaar en i-D fotograaf Tyrone Lebon, krijgen we een kijkje in de zelfreflecterende onderwereld van de meeste begeerde fotografische meesters uit de mode - van Teller tot Collins en iedereen ertussenin. In de inzichtelijke film kleedt de Japanse kunstenares Fumiko Imano, die vooral bekend is van haar Twins-reeks, zich uit en dartelt ze vrolijk in de rondte terwijl ze haar perceptie van het lichaam bespreekt. "Als ik een pompoen zie doe ik mijn kleren uit omdat ik een beetje het gevoel heb dat mijn lichaam net als een pompoen is." Imano verwijst naar een reeks polaroids waarin ze op handen en knieën naakt poseert en haar vlezige, engelachtige vetrollen trots laat zien terwijl ze omgeven wordt door feestelijk, herfstachtig eten. Fumiko's kleurrijke foto's, waarvan de meeste onthullende zelfportretten zijn, laten haar vaak naakte lichaam zien dat bedekt en versierd is met weelderige natuur en rijpe vruchten. Ze is ongegeneerd zichzelf in volle bloei.

Net als schoonheid wordt imperfectie door de aanschouwer bepaald.

Dus waarom wordt een nieuwe generatie meer geïnspireerd door deze onbewerkte, ongecensureerde, ietwat grillige beelden dan door de overbewerkte, onrealistische foto's die de billboards en tijdschriften al jaren lang sieren? "Perfecte mensen lijken vreemd genoeg erg saai", zegt Maya botweg. Het is veel interessanter om te zien waar echte lichamen en gezichten van zijn gemaakt: blauwe plekken, zonnevlekken, rimpels, deuken - interessanter dan de foto's die zijn vervormd en onherkenbare en geïsoleerde hulsels zijn geworden van wat ze ooit waren. In plaats van het verhullen van gebreken, omarmt en eert dit type fotografie de eigenaardigheden en asymmetrie die zelfs bij de allermooiste mensen voorkomen. Het gaat niet om lelijk of mooi zijn, het gaat om uniek en jezelf zijn. Net als schoonheid wordt imperfectie bepaald door de aanschouwer. Terwijl sommigen misschien een gebogen rug, blauw oog of scheve neus zien, ziet deze lichting van fotografen een cruciaal moment dat vastgelegd moet worden.

Credits


Tekst Jane Helpern
Fotografie Corinne Day
[The Original Issue, no. 201, september 2000]

Tagged:
Internet
Beauty
Petra Collins
Mode
digitale generatie
imperfectie