justin french zorgt met zijn lens voor bewustzijn, vooruitgang en verandering

De fotograaf komt uit een nieuwe generatie zwarte beeldmakers die de wereld verbeteren met hun camera.

door Greg French
|
28 november 2016, 9:50am

De New Yorkse fotograaf Justin French studeerde economie, maar gebruikt nu zijn camera om sociale ongelijkheid te onderzoeken. Zijn onderwerpen variëren van de #BlackLivesMatter-beweging tot creatieve reacties op Donald Trumps speech over de muur die hij wil bouwen. We spraken Justin over zijn werk en over de huidige staat van de wereld.

Waarom ben je gaan fotograferen terwijl je economie hebt gestudeerd?
Studeren, hoe specifiek je studie ook is, is eigenlijk gewoon een mogelijkheid is om jezelf te ontwikkelen en skills te leren waarmee je de obstakels in je eigen vooruitgang kunt overwinnen. Door dat besef wist ik dat economie niet mijn enige bestemming zou zijn. Ik begon als redacteur bijdragen te leveren aan een nieuw opgericht modemagazine, en merkte dat mijn ideeën botsten met die van de fotograferen. Mijn natuurlijke respons was dat ik het dan maar zelf zou doen. Ik kocht een beginnerscamera en organiseerde mijn eigen shoots. Mijn vrienden gebruikte ik als inspiratie.

Jij bent het levende bewijs dat je geen kunstacademie hoeft te doen om een succesvolle fotograaf te worden. Wat vind jij van de huidige staat van het onderwijs?
Ik denk dat het tegelijkertijd op zijn best als op zijn slechtst is. Ik studeerde dan wel niet aan een kunstacademie, maar toen ik in Londen en New York woonde verdronk ik in mode, kunst en fotografie. En ondanks mijn achtergrond als econoom werd ik met open armen ontvangen door de creatieve gemeenschap. Maar andersom ging dat niet altijd zo. Ik denk dat het gros van het volk niet geïnteresseerd is in hogere opleidingen, omdat die veel geld kosten en er weinig garantie is op een baan. Maar het kan niet zo zijn dat mensen alleen naar school gaan in de hoop om veel te verdienen later. Je moet naar school omdat het gewoon moet.

Je wil graag diep emotionele en intense foto's maken. Hoe doe je dat?
Door open te staan. Mijn moeder houdt ongelofelijk veel van filmklassiekers, en dat heb ik van haar overgenomen. De intensiteit van de spelers en de manier waarop zij hun emoties uiten heeft mij erg aan aangetrokken. Shanghai Express van Josef von Sternbergs is een van mijn favorieten. De cinematografie is intens, dreigend bijna, maar de emotie wordt toch op een prachtige manier vastgelegd. Aan het begin gebruikte ik schaduw om emotie te verhogen en de intensiteit te versterken.

Je werk gaat over onderwerpen die van sociaal belang zijn. Waarom doe je dat?
Sociale rechtvaardigheid stond altijd centraal bij alles wat ik heb gedaan in mijn leven, zelfs toen ik econoom was. Het is belangrijk voor mij dat ik iets kan betekenen voor mensen. Als ik een portretfoto maak, draait het er bij mij niet alleen om dat de klant krijgt wat hij of zij wil. Ik probeer ze ook een kant van zichzelf te laten zien waarvan ik denk dat die belangrijk is. Sociaal gezien is het meest inspirerende aan fotografie dat ik de creatieve en briljante geesten in mijn omgeving op foto kan vastleggen. We leven in een tijd waar cultuur met trots wordt uitgedrukt. Het is mijn doel om al deze verhalen over bewustzijn, verandering en vooruitgang op een respectvolle manier weer te geven. 

Denk je dat kunst voor verandering kan zorgen?
Jazeker. Kunst geeft ons de mogelijkheid om onze muren te laten zakken. Het laat ons verschillende culturen zien en al het moois wat daarbij komt kijken. Wij mensen kunnen sterk verschillen op cultureel gebied, maar als het eropaan komt eten we, slapen we, hebben we lief en willen we met onze geliefden wonen. Kunst laat zien dat er verschillen zijn en zorgt er hopelijk voor dat mensen gaan wennen aan het zien van andere culturen en het onbekende. Kunst heeft een invloedrijke functie en kan inspireren tot vooruitgang. Het kan er ook voor zorgen dat mensen minder gaan kijken naar de verschillen, door dingen onder aandacht te brengen die anders onbekend waren gebleven.

Wat zijn volgens jou de grootste problemen binnen de mensheid op dit moment?
Simpel gezegd geloof ik dat de drukkende economische omstandigheden het slechtste in onze gemeenschappen naar boven halen. Er is weinig geld, weinig kansen, en veel mensen zijn pessimistisch. Zodra deze problemen zijn opgelost, kunnen we ons richten op andere problemen die ons van elkaar scheiden, zoals racisme en nog dertig andere -ismes. Ook promoten we creatieve hobby's niet. Fotografie heeft mij zo'n ongelofelijk vredig gevoel gegeven. Het geeft me de mogelijkheid om op een andere manier naar de wereld te kijken, een eigen realiteit te scheppen en die te delen met anderen. Iedereen zou aangemoedigd moeten worden om mee te doen aan kunst. Ga zingen, dansen, schilderen, ga iets doen waarmee je je geest verruimd, waardoor je de wereld meer zal waarderen.

Laatst was je werk te zien in de tentoonstelling Pulling Down The Walls, over het idee van grenzen in een samenleving, dit in verband met Trump. Hoe denk je dat we die grenzen kunnen overstijgen?
Ik was dankbaar dat ik mee mocht doen aan die tentoonstelling. Marie Gomis-Trezise heeft mij, en de andere kunstenaars daar, erg gesteund. Ik denk dat kunst een begin is. Ik denk echt dat we het creatieve discours nodig hebben om door te dringen tot alle mediakanalen waarvan mensen nu zulke negatieve en onjuiste informatie ontvangen. Kunst kan mensen inspireren om nieuwsgieriger te zijn naar zichzelf en naar andere mensen.

Trump heeft in zijn campagne hartverscheurend akelige dingen gezegd, wat veel mensen pijn heeft gedaan en voor veel angst en woede heeft gezorgd. Onze taak als wereldburgers is om ons hiertegen te verzetten en ons in te zetten om mindsets, houdingen, gedrag, kunst, overheden en beleid beter te maken, en zo onze levens te verbeteren. Veel mensen protesteerden tegen de verkiezingen, omdat ze geen van beide presidentskandidaten waardig vonden. De belangrijkste stemmen gingen echter naar de lokale kandidaten

Sommige stukken van je werk lijken te verwijzen naar de #BlackLivesMatter-beweging. Hoe zie jij dit initiatief?
BlackLivesMatter kaart belangrijke en pijnlijke waarheden aan. De wereld is nog herstellende van de langdurige en brute slavernij van Afrikanen. Het einde van slavernij in Amerika ging niet gepaard met een lach, eerder met een wrange grimas. De integratie die daarop volgde verliep met gebalde vuisten en gefronste wenkbrauwen. De terugslag hiervan is nog steeds gaande. Zwarte gemeenschappen reageren op ongelijke behandeling in een land dat gelijke rechten belooft als niet-zwarte burgers. De beweging heeft zeker veel aandacht gekregen, maar ik denk wel dat we op lokaal niveau meer moeten doen om beter vertegenwoordigd te zijn in onze lokale gemeenschappen, waar dat het meest van belang is. De grootste kans die we hebben om dingen te verbeteren binnen onze buurten, is door het lokale beleid te leren begrijpen en te beïnvloeden. 

Door wie word je het meest beïnvloed?
Ik zou zeggen dat het werk van Nina Simone ervoor gezorgd heeft dat ik opnieuw ben gaan nadenken over emoties. Daarnaast hebben de portretten van Irving Penn ervoor gezorgd dat beelden niet langer alleen maar fijn moeten zijn om spectaculair te kunnen zijn. De muziek van Sade, Edú Lobo en Marcos Valle slepen mij door het leven en de schilderijen van Egon Schiele zorgen ervoor dat je het menselijke lichaam ook anders kan bekijken zodat het herkenbaarder wordt. En dan heb je nog Lauryn Hill, wiens werk altijd inspirerend is geweest.  

justin-french.com

Credits


Tekst Greg French

Tagged:
Cultuur
Justin French