De nieuwe generatie streetstyle

Op 14 augustus kondigden fotografen/bloggers Scott Schuman en Garance Doré via hun blog aan dat ze uit elkaar gingen. Daarmee maakten ze een einde aan de 7-jarige samenwerking die hen tot hét streetstylefotografie-duo van de modewereld had gemaakt. Het...

|
sep. 12 2014, 3:40pm

Terry Jones

Twee dagen voordat het nieuws van het ex-koppel bekend werd gemaakt bracht The Guardian een artikel uit met de kop "Welcome to peep style", waarin Online Fashion Editor Morwenna Ferrier uitlegde dat er een subversieve benadering van streetstyle opkomst is - een die wordt gedreven door het verlangen naar een openhartigere en oprechtere benadering, en die zich richt op het vastleggen van échte mensen in échte kleding. Het grote publiek wordt moe van de seizoensgebonden parade waarin bloggers, editors en it-girls de hoofdrol spelen, legt Ferrier uit. Fotografen kijken nu verder dan de "pauwen" - zoals Suzy Menkes ze noemt - op de eerste rij, wanneer ze opzoek zijn naar inspiratie tijdens Fashion Week. Ze komt tot de conclusie dat streetstyle zal moeten evolueren als het wil overleven.

Op dit punt is het moeilijk om ons een wereld voor te stellen waarin streetstyle geen rol speelt. Hoewel we al sinds mensenheugenis kleding dragen, is het concept streetstyle nog maar kort onder ons, en werd dit woord geïntroduceerd door de mode-industrie. De term kwam voor het eerst voorbij in de jaren zeventig, toen New York Times-fotograaf Bill Cunningham begon met het fotograferen van stijlvolle mensen op de straten van New York. Vervolgens introduceerde i-D oprichter Terry Jones in de jaren tachtig een nieuw soort modefotografie, de Straight Up. Hij fotografeerde punkers en new romantics in hun dagelijkse outfits op straat en in de clubs.

Streetstyle bleef lange tijd underground, tot de eerste streetstylefotografen besloten de crème de la crème vast te leggen na de grote modeshows - opeens draaide streetstyle om de mysterieuze, glamoureuze insiders die het voorrecht hadden om de looks die enkele minuten geleden op de catwalk te zien waren direct te dragen. Dit was het moment, zoals Garance Doré ooit zei, dat streetstyle transformeerde tot Fashion Week-style.

Omdat er nu zo'n groot publiek is dat zelf de camera pakt en de straten op gaat, moeten de gevestigde fotografen een andere richting op - namelijk die van peepstyle, legt Ferrier uit, volgens haar de normcore onder de modefotografie. Peepstyle is een beweging in de modefotografie die gestart werd door de Frans-Amerikaanse fotograaf David Luraschi, de in Los Angeles gevestigde fotograaf Alkistis Tsitouri, en de in Londen woonachtige Alex Sturrock. Luraschi fotografeert mensen alleen van achteren, Tsitouri's onderwerpen zijn stijf en vooruitkijkend, en Sturrock, de extremist van het stel, produceert foto's die lijken op "per ongeluk" goed gelukte portretten. Ze hebben geen voorkeur als het aankomt op leeftijd, klasse, ras en geslacht, ze vermijden "pauwen", en ze streven naar naturalisme. Hun inspiratie is vaak abstract - een silhouet, een uitdrukking, of alleen de specifieke context van de foto, en hun werk zou makkelijk geplaatst kunnen worden in een galerie voor de moderne kunst. Toch is het moeilijk voor te stellen dat peepstyle de streetstyle in de modewereld zou kunnen vervangen, zoals Ferrier suggereert, tenzij het evolueert naar een soort veredelde paparazzi.

Anderzijds bleek normcore de grote verrassing van 2014 te zijn, dus ook peepstyle zou het toch wel goed moeten kunnen doen. Hoewel New York Magazine normcore ooit omschreef als "winkelcentrumkleding. Saaie kleding. Het soort vaderkleding dat je mogelijk associeert met Jerre Seinfeld... Koltruien, khaki's en New Balance-sneakers of Crocs en souvenir-petjes." Je ouders hadden vervolgens nauwelijks de tijd om hun neonkleurige heuptasje weer uit de kast te trekken voordat de mode-industrie de term overnam, er een nieuwe invulling aangaf en er een megatrend van maakte - denk birkenstocks van Céline…

Als iemand echt gelooft dat het lot van streetstyle zo zwart-wit is dat het enige alternatief ermee rijmt, is diegene duidelijk niet in staat om het grotere geheel te zien, het geheel dat nog steeds bestaat uit Bill Cunningham en zijn filmcamera. Streetstyle is geen religie of een merk - het is een concept waarvan wij hebben besloten dat het een bestaansrecht heeft.

Credits


Tekst Hannah Ghorashi
Beeld Terry Jones [The i-D One Issue, nr. 1, augustus 1980]