De modewereld maakt kunst van porno

Terwijl de UK haar lijst met seksuele handelingen die verboden zijn in porno met de dag langer maakt, richten wij onze blik op andere vormen van erotiek. Een vorm die zowel in de categorie ‘porno’ als ‘mode’ geplaatst kan worden.

door Felicity Kinsella
|
06 december 2014, 12:10pm

Leg Hustler, Chick en Candy maar aan de kant. Er is een nieuwe generatie ondeugende tijdschriften opgestaan, eentje die verdergaat dan alleen maar platte foto's van blote borsten. Nu publicaties als Baron ("het erotische paperbackmagazine"), Talc ("een modern designmagazine voor volwassenen") en Tissue ("een prachtige kunst- en fotografiegids op de grens van fetisj, mode en fotografie") een plekje veroveren op onze boekenplank, kan je wel stellen dat de manier waarop we naar porno en seks kijken aan het veranderen is.

"Sex sells" is de laatste tijd een van de meest gehoorde zinnen bij ons op kantoor - al helemaal na het grote aantal reacties dat we kregen op het artikel over de Japanse underground-sekscene. De modewereld heeft er nooit moeite mee gehad om hier ook aan te verdienen (de twee belangrijkste spelers op dit gebied zijn Calvin Klein en Tom Ford, die allebei meerdere campagnes maakten die eigenlijk te pikant waren om gepubliceerd te worden). Het valt niet te ontkennen dat de werelden van mode en fetisj altijd al aan elkaar gelinkt waren: de Pirelli-kalender gebruikt geen glamourmodellen, maar supermodellen en de Victoria's Secret-show is een van de meest populaire shows in de modewereld geworden - dit jaar streden ze om de aandacht van journalisten en modellen met Chanels felbegeerde Métiers d'Art-show, die op dezelfde dag plaatsvond. Ook sommige van onze favoriete fotografen hebben deze twee werelden gecombineerd, en zijn daarvoor zowel geroemd als bekritiseerd. Denk bijvoorbeeld aan Nobuyoshi Araki's beruchte zwart-wit foto's en de manier waarop hij de Japanse bondagekunst, kinbaku-bi, heeft vastgelegd, of aan Helmut Newtons erotische fotografie voor Vogue en Playboy... 

Fotografie Harley Weir, Baron Magazine Issue 3

Maar nu is de verhouding tussen mode en seks aan het veranderen. De nieuwe lichting boeken, films en magazines claimen niet meer alleen maar "provocerend" te zijn, maar gaan expliciet over porno. Hoewel Baron pas twee jaar bestaat en in die tijd drie issues heeft uitgebracht, is het waarschijnlijk een van de meest besproken tijdschriften van de nieuwe generatie. Twee van de meest indrukwekkende nieuwkomers in de fotografie (en vaste fotografen voor i-D) zijn Tyrone Lebon en Harley Weir. Hun werk heeft vaak een erotisch element (bekijk eens Tyrone's Atlanta Dream$ en Harley's beautyfilm voor i-D) en ze publiceerden allebei in Baron. Tyrone deed alle fotografie voor de tweede issue, dat de titel "De evolutie van seksualiteit in de hedendaagse beelden-delende maatschappij" droeg. In het magazine zie je onder meer beelden van een meisje met magentakleurig haar die haar bebaarde minnaar aanzwengelt, piemels en ballen die alleen bedekt zijn met transparant plastic, en klaarkomende gezichten. Er is geen twijfel over mogelijk dat deze beelden net zo esthetisch verantwoord zijn als het werk dat Lebon en Weir hebben gemaakt voor i-D, Vogue of zelfs Céline. Maar als je deze filmische charme wegdenkt, kunnen de beelden net zo goed als "porno" worden bestempeld. Dus waarom is het dan wel oké om dit soort tijdschriften open en bloot op je koffietafel te laten slingeren?

"Net als bij een zaadlozing, is porno of kunst een kwestie van smaak", stelt Robert Henry Rubin, de editor van cultmagazine NIGHT en co-gasteditor van Baron's derde editie. Of iets wel of niet in de categorie porno valt lijkt makkelijk vast te stellen. Het ligt eraan of de lezer de betreffende beelden op dezelfde manier zou gebruiken als hij of zij RedTube gebruikt, of dat ze ernaar kijken als ze bij een modetijdschrift doen. Het moge duidelijk zijn dat de doelgroep van Baron bestaat uit beide soorten. 

Wet Magazine, maart/april 1980

Dan is er de vraag of elk deel van het lichaam altijd geassocieerd moet worden met seks. In Talcsinterview met Leonard Koren, de maker van WET, een magazine dat streed tegen de hyper-seksualiteit van Los Angeles in de jaren zeventig, zegt hij: "WET bestaat uit een kruising tussen geen-porno, naaktheid en design." WET was geen magazine om je heet te maken, maar, zo stelt hij, "hoe kan je een behoorlijk bad nemen als je niet al je kleren uittrekt?". Er is geen twijfel over mogelijk dat een A2-poster van een pikante Lara Stone compleet anders is dan de gemiddelde foto uit de Playboy. "Zoals Roland Barthes in Camera Lucida schrijft - pornografie gaat over één ding en dat is seks. Ik sluit me daar geheel bij aan", zegt Matthew Holroyd, creative director van Baron. "Het werk dat ik gezien heb dat pornografie herinterpreteert, zoals Baron, gaat niet gewoon over seks - het gaat vaak over seksualiteit of het naakt zijn. Het gaat veel verder dan seks."

Hoewel een pornomagazine dat niet over het taboe of geweld van porno gaat moeilijk is voor te stellen in een samenleving waarin de objectivering van de vrouw aan de orde van de dag is, lijken deze bladen toch een manier gevonden te hebben. Bladen als Baron, BUTT, Tissue, TALC, Adult Magazine, The Anonymous Seks Journal komen onze utopische idealen tegemoet van een open-minded samenleving waarin het menselijk lichaam gevierd wordt en het verlangen om meer te leren over seksuele gezondheid wordt aangemoedigd, zonder dat het geïdealiseerd wordt. Tinder, Gindr en Blender hebben seks normaal gemaakt en mode heeft erotiek onderdeel gemaakt van ons dagelijkse leven, dus waarom zouden we het niet omarmen zonder daarbij anoniem te zijn? 

Credits


Tekst Felicity Kinsella
Beelden Baron Magazine, TALC en Wet Magazine

Tagged:
Fotografie
Baron
Mode
Pornografie
Cultuur
wet magazine