we need to talk about ezra miller

We spraken de charismatische acteur Ezra Miller over “hippie-shit” en het zoeken van de universele zelf.

|
29 mei 2015, 3:30pm

COAT MODEL’S OWN. SHIRT SAINT LAURENT BY HEDI SLIMANE.

Onlangs glipte Ezra Miller 's avonds laat samen met een vriendin (romantische status: onbekend) de achtertuin binnen van het huis in New Jersey waarin hij opgroeide. De actie zorgde voor de nodige nostalgie - het is jaren geleden dat hij daar woonde voordat hij als kind zijnde als veelbelovende operaster naar de grote stad vertrok. Met zijn 22 jaar heeft Ezra inmiddels een bizarre weg afgelegd van theaterwonderkind naar cultureel icoon.

Als het ultieme horrorkind in We Need to Talk About Kevin en de charismatische Patrick in The Perks of Being a Walflower (beiden gebaseerd op cultromans), heeft Ezra de status als superster in-the-making meer dan verdiend. Zijn fanbase werd nog eens flink uitgebreid toen hij het openlijk over zijn marihuanagebruik en queer identity had. Deze zomer kan je nog drie films van hem verwachten (Madame Bovary, Trainwreck van Judd Apatow en The Stanford Prison Experiment), die van hem de Brando van deze generatie maken - net zo getalenteerd als dat hij ongewoon is. Tijdens onze ontmoeting draagt Ezra een panterprintjasje met een leren touwtjes ketting. Zijn aanwezigheid is bijna voelbaar: hij kijkt je diep in de ogen wanneer hij tegen je praat en net als bij veel idealistische artiesten van zijn leeftijd is te merken dat hij om dingen geeft. Heel veel zelfs.

Waarom heb je de opera als kind verlaten?
Ik moest de opera verlaten toen mijn stem begon te veranderen. Toen dat gebeurde bleef er een enorme leegte achter die alleen gevuld kon worden met acteren. Ik ben toen naar Buck's Rock gegaan, een zomerkamp en een ware utopie voor jonge, bevoorrechte kinderen die de mogelijkheid hebben om naar zo'n plek te gaan. Ik checkte vaak de clownsafdeling, waar ze onder andere geïmproviseerde comedy, sketch comedy en stand-up comedy deden. Ik was dat rare punkkind. Veel mensen dachten dat ik een meisje was - ik had roze haar en droeg een pilotenbril. Het is waarschijnlijk tot op de dag van vandaag de meest serieuze acteertraining die ik ooit gehad heb, wat er dus eigenlijk min of meer op neerkomt dat ik niet echt een serieuze training gehad heb. Ik werd bij Buck's Rock weggestuurd toen ik betrapt werd op het roken van wiet.

Waarom denk je dat performen jou altijd al zo heeft aangesproken?
Het is vooral opwindend om je als mens te realiseren dat wie je bent voorbij de grenzen gaat van de jou toegekende identiteit. Wat je als kind opwindend vond vind je vandaag de dag waarschijnlijk nog net zo opwindend. Als kind was mijn antwoord waarschijnlijk geweest: ik kan alles zijn wat ik maar wil. Nu zou ik zeggen: ik kan mijn empathie zo ver uitrekken als mogelijk is, en ik hoop dat ik zo wat meer inzicht krijg in het idee van een universele zelf.

Welke karakteristieken heeft een universele zelf?
Dat is een vraag voor wetenschappers en mystici, niet voor een pretentieuze acteur.

Welk personage dat je gespeeld hebt lijkt het meest op jou en welke juist helemaal niet?
Om die vraag te kunnen beantwoorden zou ik een goed idee moeten hebben van wie ik ben, maar dat is iets dat ik nog aan het uitvogelen ben. Het zou makkelijk zijn om te stellen dat ik me minder identificeer met de rollen van psychopathische moordenaars, en dat de uitbundige, inspirerende en energieke rollen meer met mijn karakter overeenstemmen, maar dat doe ik niet.

Hoe denk je dat jouw carrière als acteur beïnvloed is door het feit dat je op zo'n jonge leeftijd de rol in de film We Need to Talk About Kevin speelde?
Kevin spelen was een ongelooflijk verrijkende en leerzame ervaring. Het was een uitdaging, het dwong me om mijn horizon te verbreden en op een hoger niveau te presteren om me staande te houden tussen de meesters waarmee ik samenwerkte. Ik had nachtmerries. Ik werd blootgesteld aan de donkere aspecten van de menselijke geest. Ik denk dat het nadeel van de ervaring voor mij op die leeftijd de pers was. Bij elke conversatie, zeker in een interview waarbij er iets van je wordt verwacht, hebben we als mens de neiging om aan verwachtingen te voldoen. Na de rol van Kevin vroegen veel journalisten zich af of ik ook een duistere kant had. Als je merkt dat mensen bang voor je zijn kan dat op twee manieren uitpakken: of je denkt "dit wil ik niet", of je denkt "dit is macht, mensen zijn bang voor me". Als 17-jarige neigde ik naar dat laatste. Nu ik wat ouder en wijzer ben geworden weet ik dat dit niet is hoe ik mezelf aan de wereld wil presenteren. Dit is de tijd waarin je je als persoon definieert, waarin je vaststelt wie je in dit leven gaat zijn.

Jas vintage Levi's, overhemd Saint Laurent by Hedi Slimane

Dus wie wil je worden?
Aldous Huxley gebruikte heel veel geweldige drugs, hing met goeroes en sprak met geweldige wetenschappers, mystici, filosofen en denkers van zijn tijd. Ik weet niet of het waar is, maar mensen zeggen dat hij aan een overdosis LSD wilde overlijden en daarom iets van duizend LSD-doses in één keer nam. Op zijn sterfbed vroeg een vriend hem wat de grote waarheid was. Aldous Huxley antwoordde: "Ik denk dat mensen gewoon wat aardiger tegen elkaar moeten zijn." Dat verhaal is me altijd bijgebleven. Ik wil een goed en aardig mens zijn. Het is misschien hippie-shit, maar ik denk dat we alleen door medeleven vooruit kunnen komen in het leven. Wat de mensheid ook doet, het zou met liefde moeten gebeuren.

Het feit dat je je identificeerde met queer maakte veel indruk op mensen.
Het gebeurde onbewust, ik had er ook niet echt over nagedacht. Tijdens een interview vertelde ik hoe ik mezelf zie. Het is interessant om te zien hoe dat statement in de media ontvangen is. Toen ik stelde dat ik queer was, was het meteen "die gay acteur" - ook al zijn de meeste mensen met wie ik geweest ben vrouwelijk. Het woord queer betekent voor mij dat je niet binnen het binaire systeem past als het aankomt op wie je liefhebt en hoe je iemand liefhebt. Ik ben blij dat ik me als queer heb geïdentificeerd, ten eerste omdat het waar is, maar ook omdat ik denk dat als je een identiteit creëert die je aan de wereld wil tonen het makkelijker en comfortabeler is als die identiteit overeenkomt met hoe we op persoonlijk niveau zijn. 

Credits


Tekst Rory Satran
Fotografie Alasdair McLellan
Styling Julia Sarr-Jamois
Haar Tina Outen bij Streeters London
Make-up Maki Ryoke bij Tim Howard Management, maakt gebruik van Tom Ford Beauty
Nagels Geraldine Holford bij The Wall Group
Fotografie assistentie Lex Kembery, James Robjant, Nick Brinley
Styling assistentie Ashlee Hill, Bojana Kozarevic, Lauren Davis, Katelyn Gray, Xenia Settel
Make-up assistentie Miguel Ramos
Productie Leone Ioannou at Pony Projects
Productie assistentie Oscar Correcher
Retouching Output Ltd

Tagged:
Ezra Miller
Cultuur
the 35th birthday issue