hoe generatie z de wereld gaat veranderen

Generatie Z werd geboren in een wereld met internet en is daarmee mobiel, high-speed en digitaal aangepast. Dit is de volgende generatie, en die generatie gaat de wereld veranderen. Waar Generatie Y gedefinieerd werd door een “ik, ik, ik”-attitude...

door Amelia Abraham
|
23 maart 2015, 3:54pm

Als het op sociale en politieke issues en aankomt, zijn de activisten in onze issue het over één ding eens: met dank aan het internet kunnen we van de wereld een betere plek maken. Het zijn de oren en ogen van onze generatie die ons de kennis en tools geven om veranderingen door te voeren. Dat gebeurt als we verhalen horen die "provoceren en inspireren", stelt Tamsin Omond, een jonge en ervaren milieuactivist en lid van Green Peace. "Het feit dat deze verhalen verteld worden, van de andere kant van de wereld regelrecht naar onze telefoonschermpjes, is het beste verhaal van allemaal." Met andere woorden: we zijn zo betrokken bij wat er vandaag de dag met de wereld gebeurt, omdat we meer van die wereld kunnen bereiken. 40 procent van de wereld is verbonden met het internet en meer dan 1 op de 4 mensen heeft een smartphone.

"Het internet wordt vaak afgeschilderd als een zwart gat van activisme", zegt Rowan Davis, een 19-jarige transgender activist. "Voor mij heeft het internet een belangrijke rol gespeeld in de manier waarop ik de wereld bekijk. Het biedt ons de tools om na te denken over waarom er überhaupt sprake is van onderdrukking." We kunnen sociale ongelijkheid en politieke onrust niet langer ontkennen, nu we er met onze neus op gedrukt worden.

Toen in november 2013 de Euromaidan-demonstraties in Oekraïne begonnen, waren Facebook en Twitter niet alleen de arena waarin de gebeurtenissen voor de rest van de wereld te volgen waren, maar vooral ook een plek voor Oekraïense demonstranten om informatie te delen, op de hoogte te blijven van ontwikkelingen en medische of juridische adviezen uit te wisselen. Al na acht dagen had de Euromaidan-facebookpagina 80.000 likes.

Toen Turken in datzelfde jaar protesteerden in het Gezi Park, begonnen zij de gebeurtenissen zelf te verslaan op social media omdat de traditionele media het allemaal links lieten liggen. Zo bekeken is de hashtag hard bezig de traditionele media te vervangen, en biedt het een democratische manier om zichtbaarheid te verhogen en mensen op te roepen om tot actie over te gaan.

Het internet kan Generatie Y en Z helpen bij het vormen van een collectief bewustzijn. Veel sites en campagnes proberen nu te profiteren van onze toewijding. Fondsenwerving-platformen als Change.org en Justgive.org maken het ons makkelijker om te doneren en petities te tekenen, en tonen onze bereidwilligheid om online te geven - in 2014 haalde #nomakeupselfie ruim 10 miljoen euro op voor kankervoorlichting waar #icebucketchallenge ruim 90 miljoen euro ophaalde voor de ALS Association. Het probleem is dat veel van zulke sites zelf ook een deel van de opbrengsten inhouden, en dat veel van de mensen die meededen aan deze campagnes uiteindelijk niet ook daadwerkelijk doneerden.

Voor deze vormen van online bewustwording wordt vaak de term "clicktivism" gebruikt. Ze worden vaak bekritiseerd vanwege hun marketingtactieken, de weinige inspanning die ze vereisen en de nadruk op kwalitatieve resultaten. Maar ze hebben ook zo hun voordelen. "Activisme in het echte leven is enorm belangrijk", zegt Lisa Clarke van No More Page 3. "Maar het kan voor supporters moeilijk zijn om toegang te krijgen door tal van redenen - geografie, tijd, beperkingen, zelfs een gebrek aan zelfvertrouwen." Voor de campagne van No More Page 3 was online activisme een intergrale manier om te lobbyen voor verandering: "In de tijd die het kost om een dutje te doen kan je een tweet naar een adverteerder sturen en deel uitmaken van een actie die zorgt voor een beleidsverandering", zegt ze.

Bryony Beynon is een van de directeuren van Hollaback, een organisatie die de stilte en het stigma rondom intimidatie op straat wil doorbreken, en een einde wil maken aan het idee dat nagefloten en nageroepen worden iets is waar je maar gewoon mee moet dealen. Hoewel ze toegeeft dat "social media draaien om het delen van verhalen", stelt ze ook dat "er echt geen vervanging is voor de straat opgaan en andere activisten die goed werk doen ontmoeten". Haar advies aan jonge activisten is om naar buiten te gaan, tactieken te delen en acties te plannen. "Zorg ervoor dat je de moeilijke gesprekken ook in de echte wereld voert, niet alleen op Twitter."

Een ander kritiekpunt op webactivisme is dat het bekrompen is. In een artikel voor The New Yorker, Small Change getiteld, bekritiseerde auteur Malcolm Gladwell in 2010 activisme op social media. Hij schreef: "De platformen die social media bieden zijn gebouwd op zwakke verbindingen." Toch zeggen de activisten van No More Page 3 dat social media hen geholpen hebben bij het vormen van banden van onschatbare waarde. In onze online levens zijn we verbonden met mensen die we in het echte leven nooit zouden kunnen bereiken - mensen met macht, mensen die aan de andere kant van de wereld wonen… Zulke relaties die we online bouwen kunnen ons helpen in ons offline leven.

Er is een misvatting dat we van elkaar vervreemden door constant naar onze beeldschermpjes staren - we leren er juist zoveel van. Rowan Davis zat achter haar computer toen ze het zelfmoordbriefje van de 17-jarige Leelah Alcorn zag, die zelfmoord pleegde omdat haar familie haar geslachtsverandering niet steunde. Om de wereldwijde actie voor een wake voor Leelah te steunen, begon Rowan een evenementenpagina op Facebook. Het volgende weekend stonden ruim honderd mensen op het Trafalgarplein om hun woede te uiten over "de psychische industrie, de haat tegen transgenders en het patriarchaat".

"De strijd die we in de ene context leveren voor bevrijding, kan niet los gezien worden van de strijd die we in een andere context leveren. Zonder het internet zouden we nooit van Leelah geweten hebben", zegt Rowan. "Haar ouders zouden haar begraven hebben onder haar jongensnaam, ze zou het verkeerde gender hebben gedragen in de lokale pers en haar verhaal zou verloren zijn gegaan zoals zoveel verhalen verloren zijn gegaan. Door community-websites als Tumblr en Twitter heeft ze een platform gekregen, waarop ze zich kan laten horen. Het internet is daarom zo belangrijk - het geeft minderheidsgroepen macht. Zonder het internet hadden we ook niet geweten van de zeven zwarte transvrouwen die sinds het begin van het jaar vermoord zijn in de US, van #blacklivesmatter, of van Occupy Wall Street."

De activisten die ik spreek zijn het er allemaal over eens dat we het internet niet mogen gebruiken als een manier om te ontsnappen aan onze verantwoordelijkheden, maar dat we het in plaats daarvan moeten gebruiken als hulpmiddel in onze gevechten voor verandering. "Het internet is een tool", zegt Tamsin Omond. "Een manier om te communiceren, bewustzijn te creëren en om bewustzijn om te zetten in actie." Het is iets dat we keer op keer zagen gebeuren. Toen de moord op Michael Brown in Ferguson vorig jaar augustus wereldwijd aanzette tot protesten, organiseerde de geheime politieke organisatie London Black Revs via Facebook en Twitter een "die-in" bij een winkelcentrum, waar uiteindelijk vierhonderd mensen aan deelnamen. "We zijn sterk aanwezig op social media, iets dat we gebruiken om onze acties, protesten en buurtwerk te steunen", vertellen ze me. "We vinden dat online activisme gebruikt moet worden als hulpmiddel voor echte activiteiten - de twee staan niet tegenover elkaar."

Je moet online je weg vinden door een hoop rotzooi voordat je iets goeds tegenkomt. De Londense punkbank Skinny Girl Diet wil daar maar al te graag verandering in brengen. "Het internet wordt verkeerd gebruikt", zegt Delilah Holliday, de gitarist en zangeres. "Vaak gebruiken de mensen met de meeste aandacht die aandacht voor nietszeggende doelen, in plaats van dat ze zeggen "we moeten iets veranderen". Vlogs over shoppen worden meer bekeken dan politieke video's. Of neem die wit-gouden/blauw-zwarte jurk… Er worden op deze wereld mensen vermist en de kleur van een jurk haalt de voorpagina's!" Ursula Holliday, een ander bandlid, is het daarmee eens. Zij vindt dat het niet uitmaakt welk medium je gebruikt, als wat je zegt er maar toe doet: "Ga naar protesten, vorm een band met politieke lyrics, maak kunst - wees actief met je meningen en probeer ze op welke manier dan ook te uiten." De meisjes, nu bijna 20, gaan naar studentenprotesten in Londen en hebben voor verschillende goede doelen geld opgehaald met hun muziek.

Van klimaatverandering tot politiek en sociale ongelijkheid, als de toekomst van deze planeet heeft Generatie Z niet bepaald een tekort aan issues om zich mee bezig te houden - issues waar onze tijdlijnen op social media en de altijd maar evoluerende media ons maar al graag bewust van maken. Het mag zo nu en dan deprimerend lijken, maar activisme draait uiteindelijk net zozeer om optimisme als om actie ondernemen. "Doe iets waardoor je voelt dat je leeft", zegt Tamsin. "Fake het niet. Als je hebt uitgevonden wat het is - dat ding dat voor jou echt belangrijk is - vertel mensen er dan over. Nodig ze uit om er ook iets om te geven. Wees niet bang, wees gewoon eerlijk."

Credits


Tekst Amelia Abraham

Tagged:
the activist issue
Activisme
Generatie Z