Ali en Treehouse, 2000, Fotografia di Cass Bird

deze fotograaf toont haar slaapkamer voor het publiek

'In Bed' is een serie over misschien wel de intiemste plek die er is.

|
sep. 15 2017, 10:40am

Ali en Treehouse, 2000, Fotografia di Cass Bird

Toen ik Cass Bird belde om te praten over bedden, lag ik op het mijne, in mijn slaapkamer met een poster van Quentin Blake aan de muur, omringd door tijdschriften. Terwijl ik wachtte totdat de fotograaf haar vrouw in het gesprek had toegevoegd, realiseerde ik me dat onze slaapkamers misschien wel ons ultieme zelfportret zijn. Het zijn musea die laten zien wie we zijn, en laboratoria waarin we experimenteren met onze identiteit. Bird opent met deze expositie haar slaapkamer voor het publiek.

De nieuwe solo-expositie van de i-D contributor heet In Bed, en wordt tentoongesteld in Red Hook Labs in New York. Het is een verzameling foto's uit het immense archief van Bird, en wordt gekenmerkt door een intieme kijk in de slaapkamer die ze deelt met Ali in hun huis in Brooklyn.

'Twins' (2005), Photography Cass Bird

Veel van de foto's van In Bed laten, je raadt het al, bedden zien. Maar Bird dringt aan dat de titel niet te letterlijk genomen moet worden, of zelfs maar als ondeugend gezien moet worden. "Denk eens aan de tijden dat je in bed ligt en er ook maar niets seksueels gebeurt. Die keren dat er wel iets sexy's gaande is vallen daarbij in het niet," redeneert ze. "De 95% dat je in bed ligt, lig je daar alleen met je gedachten, ben je met familie, kijk je op je telefoon. Het is de plek waar we contact maken."

Dat besef van contact maken is wat de expositie werkelijk drijft. De foto's van In Bed zijn geselecteerd uit tedere portretten en persoonlijke beelden. Beide werken brengen een gevoel van intimiteit, verzachting en troost met zich mee. Volgens Ali is dit symbiotisch.

"Het idee van zulk persoonlijk werk delen met een professionele omgeving is iets wat je voortdurend doet, in de nabijheid van je modellen" zegt ze tegen Cass. Deze modellen zijn vaak Ali zelf, de kinderen van het stel - Leo en Mae - en modellen als Daria Werbowy, wie Cass al tien jaar fotografeert. "Het is bijna alsof je je talent krijgt om daar vervolgens thuis professioneel mee aan de gang te gaan," zegt Ali. In Bed laat die relaties zien.

'Self Portrait with Mae' (2014), Photography Cass Bird

Laten we het hebben over de titel van de tentoonstelling. Wat bracht je tot de naam In Bed ?
Cass Bird: Er zijn veel foto's van de modellen in bed, maar het is geen letterlijke verwijzing. Ik probeer met mijn foto's tot de kern te komen, om tot iets te komen wat het gevoel laat zien dat je hebt als je in bed ligt. Je kunt lachen en huilen, je kunt slapen of de hele nacht wakker liggen, je kunt er rusteloos zijn. Je kunt experimenteren en nieuwe dingen ontdekken in bed. Ik wil dat hele spectrum vastleggen in mijn foto's, en die soort intimiteit.

Hoe bereik je dat bij je modellen?
CB: Als je iemand fotografeert, is dat altijd een samenwerking. Je werkt met een mens. Binnen de modewereld moet je met een hele hoop vereisten dealen waar je niet aan hoeft te voldoen als je gewoon je camera oppakt en in je eigen huis gaat fotograferen. Maar ik probeer de situaties wel op dezelfde manier te benaderen. Ik probeer mezelf richting te geven door mijn gevoel te gebruiken, denk ik, en een bepaalde expressie te vinden die impact heeft. Het gaat om die compromis te vinden, waarin je je beiden op je gemak voelt en jezelf bloot kunt geven.

Gaat samenwerking voor jou over vertrouwen?
CB: Een samenwerking is een daad van begrip. Maar je bewerkstelligt geen vertrouwen middels andermans meningen en gedachten. Dat is het lastig om jezelf te vinden; dat doe je juist door eigen ervaringen, je eigen ondervindingen. Met vallen en opstaan, en erachter komen dat je niet doodging tijdens het proces. Zelfvertrouwen of goedkeuring zoeken door middel van anderen is als een emmer vullen waar een gat in zit. En de waarheid is dat zelfvertrouwen komt en gaat. Soms voel ik het, en soms kan ik het niet vinden. Ik vind het getuigen van kracht als je daar eerlijk over kunt zijn. Als je dat kunt identificeren en kunt delen met anderen, kun je ermee werken - je kunt het een plek geven en creatief daarmee omgaan. Iets creëren terwijl ik onzeker ben is net zo waardevol als iets maken waarbij ik me erg zelfverzekerd voel.

'Heather in Yellow' (2015), Cass Bird

Veel foto's die zijn gemaakt door queer fotografen, zoals Nan Goldin of Peter Hujar, gebruiken de slaapkamer als een plek waar lust, intimiteit, speelsheid, experimenteren en bevestiging de boventoon voeren. De foto's van Ali en jullie kinderen voegen iets anders toe.
CB: We zijn niet bang om onszelf neer te zetten als lesbisch stel en familie.
Ali Bird: Wij hadden vroeger geen rolmodellen voor wat wij wilden doen. We kenden maar een stel dat een kind had.
CB: Maar we waren al volwassen, we waren al over de dertig. Ik denk dat zelfs als je niet homoseksueel bent, en een vrouw bent en je ziet een gezin met vrouwen aan het hoofd van het huishouden, dat dat inspirerend is. Ik ben blij dat wij dat kunnen doen. We doen het!

Kun je wat meer vertellen over de slaapkamer-installatie?
CB: Ali en ik delen al meer dan vijftien jaar een slaapkamer. Die slaapkamer heeft zoveel vormen aangenomen: van toen we net van onze opleiding afkwamen en het meubilair gevonden werd op straat, tot nu. Deze installatie is een soort middenweg van alles wat we hebben meegemaakt. In de slaapkamer laten we de foto's zien die meer intiem voelen. In ons huis hebben we een 'familiemuur', met foto's van ons en onze kinderen. Dat is een beetje de inleiding tot de expositie, en dat is wat de knusse sfeer creëert. Verder staat er een bed en wat meubilair. Ga zitten en voel je thuis. Ik geef de voorkeur om te gaan liggen, dus het gaat fantastisch worden.
AB: Ik denk dat de installatie terugkomt op het gevoel van intimiteit in de foto's. Of het nu een professioneel geschoten foto is of meer persoonlijk werk, je krijgt het gevoel dat je de persoon die je fotografeert leert kennen. Dat is een van de bijzondere mogelijkheden voor een fotograaf. Sommige van de foto's van modellen die niet in de tentoonstelling te zien zijn, zijn mooier maar minder echt. Ze leggen het moment minder goed vast. Waar is die connectie? Wat voelt als een 'echt' moment? Dat is waar we naar op zoek waren bij het cureren.

Met welk gevoel hoop je dat de mensen je tentoonstelling verlaten?
CB: Dat ze me niet slecht vinden! [Lacht]. Ik weet dat mijn foto's soms speels overkomen, maar ik ervaar ook een soort isolatie of somberheid bij mijn werk. Ik probeer het bereik van menselijke emoties niet te schuwen, het gaat niet alleen maar over geluk. Dus ik hoop dat de mensen die de tentoonstelling verlaten een gevoel van connectie voelen bij een bepaald aspect, ook al kan dat een lastige emotie zijn.

'Cass Bird: In Bed' is tot 24 september te zien in Red Hook Labs. Hier vind je meer informatie.

'Rianne & Heels' (2016), Photography Cass Bird