hoe het is om twee landen aan te moedigen tijdens het wk

Fotograaf Dami Khandijah legde vijf Britse vrouwen vast voor wie 'it's coming home' een dubbele betekenis heeft.

door Georgie Wright; foto's door Dami Khadijah
|
jul. 13 2018, 9:31am

“Elke dag proberen talloze jonge vrouwen hun dubbele culturele identiteit sturing te geven – ze moeten een balans zoeken tussen hun culturele erfenis en een opvoeding in het Verenigd Koninkrijk”, zegt Dami Khadijah, een creative director met zelf ook een dubbele nationaliteit. Om aandacht te genereren voor deze vrouwen fotografeerde ze vijf Britse vrouwen met Afrikaanse roots in een mix van traditionele kleding en voetbaluitrusting, waarna ze ze op de beroemde Panini-stickers zette. "Ik wilde dit moment benutten. Het doel was om de diaspora te vieren die verbonden is met en ontstaan is door hun roots."

Haar project is meerlagig, net als de vrouwen die op de foto’s staan. Op de eerste plaats wilde Khadijah de diversiteit van het moderne Engeland vieren. “Groot Brittanië is een smeltkroes van tradities en culturen uit alle uithoeken van de aarde, en daardoor hebben we één van de meest diverse bevolkingen”, zegt ze. “Brits zijn is compleet van betekenis veranderd.”

Het kan een uitdaging zijn om twee landen thuis te noemen: je identiteit wordt in beide landen bevraagd, alsof je er op allebei de plekken niet helemaal bij hoort. Maar de voordelen wegen op tegen de nadelen.

Toch is het ook belangrijk om die diverse culturen an sich te herkennen, te respecteren en te vieren wat ze uniek maakt. Daarom koos ze één vrouw voor elk van de vijf verschillende Afrikaanse landen die voor het WK gekwalificeerd zijn: Nigeria, Marokko, Tunesië, Senegal en Egypte.

Verder was er de uitdaging om mensen eraan te herinneren dat vrouwen ook van voetbal kunnen houden. "FIFA bijvoorbeeld associeren mensen toch minder snel met een vrouw", zegt Dami. Ze denkt wel dat dat aan het veranderen is, en wijst op Fatma Samoura uit Senegal, senior executive bij de FIFA en een enorm krachtige vrouw in de sport. "Maar ons werk is nog lang niet klaar. We hebben meer vrouwelijke besluitvormers nodig die aan tafel zitten om die beslissingen te nemen en de lat hoger te leggen."

De dubbele nationaliteit van Dami ligt in Engeland en Nigeria. Ze is geboren en getogen in Brixton en heeft het gevoel dat alles daar kan. Nigeria daarentegen is voor haar een kracht op zichzelf - levendig, optimistisch en dapper. Het kan een uitdaging zijn om twee landen thuis te noemen: je identiteit wordt in beide landen bevraagd, alsof je er op allebei de plekken niet helemaal bij hoort. Maar de voordelen wegen op tegen de nadelen, vindt Dami. "Ik vind het fijn om mijn culturele erfgoed te verweven is met het Brits zijn, en ik vind het mooi hoe dat samen één identiteit kan vormen", zegt ze.

Marilyn Okoro, UK and Nigeria
“Ik ben een dubbele Olympiër: ik ben gespecialiseerd in de 400 en 800 meter. Ik heb tot nu toe twee keer meegedaan aan de Olympische Spelen en werk nu naar een derde toe, Tokyo 2020. Ik ben ook White Ribbon Champion en strijd tegen geweld jegens vrouwen.

Ik ben geboren en getogen in Londen, maar mijn moeder heeft heel kundig Nigeria naar míj toe gebracht en me veel Nigeriaanse normen en waarden ingeprent. Niks is lekkerder dan de Nigeriaanse keuken en ik vind het geweldig dat je hier in Londen niet ver hoeft te zoeken om de juiste ingrediënten te vinden.

Eigenlijk ben ik een combinatie van twee rijke culturen die doordrenkt zijn van geschiedenis en traditie, en ik voel dat ik sporen van allebei die culturen in me heb. Engeland heeft me veel kansen gegeven die me geholpen hebben in mijn weg naar succes. Tegelijkertijd hebben mijn Nigeriaanse waarden en gewoonten me geholpen een eigen karakter te vormen, en hebben die ervoor gezorgd dat ik weet wie ik ben en voor mezelf op kan komen.

Het is makkelijk om twee teams aan te moedigen – ik heb een sterke band met beide landen. Het is juist fantastisch, want je hebt twee keer zo veel plezier en zenuwen. En als één van je teams eruit ligt, kun je je hoop vestigen op het andere team. Het zou mijn ideale scenario zijn als Nigeria en Engeland tegenover elkaar in de finale staan. Maar omdat Nigeria eruit ligt, pin ik me nu vast op Engeland. It’s coming home!”

Alya Mooro, UK and Egypt
“Ik ben freelance journalist en schrijf vooral over maatschappelijke kwesties en lifestyle. Egypte is mijn geboorteland, maar ik woon in West-Londen sinds mijn achtste. Ik hou echt van het allesomvattende familiegevoel in Egypte. Het is een fijn, vertrouwd en veilig gevoel dat je nergens mee zou kunnen vervangen, nergens op de wereld. Wat ik het prettigst vind aan Londen is hoe divers en tolerant het is: wie of hoe je ook bent, je wordt niet veroordeeld.

Het grootste voordeel van een dubbele nationaliteit is voor mij dat ik mijn eigen identiteit kan bepalen door aspecten van allebei de culturen te kiezen die bij me passen. En dat ik twee plekken “thuis” kan noemen. Maar er zijn ook veel uitdagingen, daar word ik me steeds bewuster van naarmate ik ouder word. De Arabische cultuur is heel sterk en vooral voor Arabische vrouwen zijn er veel verwachtingen waaraan je moet voldoen. Het kan moeilijk zijn om tegengestelde kenmerken met elkaar in overeenstemming te brengen. Ik schrijf daar nu een boek over.

Ik denk dat er veel meer vrouwelijke commentatoren moeten zijn, en meer vrouwen in sporten op alle niveaus. Er is nog steeds zoveel seksisme in de sportwereld. Dat moet veranderen. Van alle 16,000 journalisten die geaccrediteerd over het WK schrijven dit jaar, is volgens FIFA maar 14 procent vrouw. Dat is verdomd laag.

En natuurlijk wil ik dat Engeland wint.”

Sarra Amdouni, UK and Tunisia
“Ik ben fulltime student aan het King’s College in Londen. Ik ben hier opgegroeid en Engeland zit ook echt in mijn persoonlijkheid. Tegelijkertijd vind ik alles aan Tunesië geweldig. Het is een piepklein land dat zich goed staande heeft gehouden in het WK: het was de eerste WK-wedstrijd voor het Tunesische team, maar ze hadden nog bijna gelijkspel gespeeld tegen Engeland. En Engeland is nu één van de halve finalisten. Op veel meer plekken in de wereld weten mensen nu van het bestaan van Tunesië. We hebben de wereld laten zien dat je ons niet moet onderschatten.

Als je voor twee teams bent, schmink je gewoon de ene vlag op de linkerhelft van je gezicht, en de andere vlag op de rechterhelft. Makkelijk. Hoewel in mijn geval allebei de vlaggen rood en wit zijn, dus dan is het sowieso al veel makkelijker.

Het WK van dit jaar is voor mij een van de meest indrukwekkende en onvoorspelbare voetbalkampioenschappen geweest die ik in mijn korte leven heb gezien. Een Engelse overwinning lijkt bijna onvermijdelijk en we hopen er allemaal op, zodat we als land feest kunnen vieren en helemaal uit ons dak kunnen gaan. Misschien kunnen we er zelfs een nationale feestdag uit slepen.”

Mariah Idrissi, UK, Morocco and Pakistan
"Ik ben openbaar spreker en adviseur voor merken en bedrijven die zich specialiseren in target marketing op etnische en Islamitische gemeenschappen. Het is mijn doel om meer kansen te creëren voor minderheden in de entertainment- en modeindustrie, en om meer positieve vertegenwoordiging van deze groepen te krijgen in de media.

Ik heb eigenlijk alleen een Brits paspoort, maar van origine ben ik deels Marokkaans en deels Pakistaans. Als je gemixte roots hebt, is het heel makkelijk om je aan te passen aan een hoop verschillende culturen en achtergronden uit de hele wereld. De uitdaging is dat mensen je afkomst proberen uit te vogelen, zodat ze je in een hokje kunnen stoppen of onbewust een stereotype van je kunnen maken. En als je in de schijnwerpers staat, heb ik het idee dat je sterkere steun krijgt van je community als je maar één culturele achtergrond hebt.

Het beste aan het WK vind ik de trots en de liefde die mensen voelen voor de plek waar ze vandaan komen. Ik ben opgegroeid in Londen – een van de meest multiculturele steden in de wereld – en ik vind het prachtig om te zien hoeveel culturen er worden gevierd. En ook hoe we uiteindelijk allemaal voor Engeland zijn als onze landen van herkomst eruit liggen!”

Tako Thiam, France and Senegal
"Ik ben in Frankrijk geboren en opgegroeid. Allebei mijn ouders zijn Senegalees. Ik ben iets langer dan een jaar geleden naar Londen gegaan nadat ik mijn master in HR had gehaald. Nu werk ik in de HR voor een farmaceutisch bedrijf.

Voor mij is het echt een kans om een dubbele nationaliteit te hebben. Ik word er open-minded van en het helpt me respect te hebben voor andere mensen en hun verschillende culturen, gewoonten en religies. Wel is het soms lastig dat mensen die dubbele cultuur niet altijd in acht nemen. Ze vergeten weleens een deel van je identiteit. We kunnen ons zelf ook een beetje ontheemd voelen, omdat je in beide landen mensen zult hebben die je eraan zullen herinneren dat je niet helemaal bij hen hoort, omdat je die dubbele nationaliteit hebt.

Je kunt prima twee teams tegelijk aanmoedigen, zolang ze niet tegen elkaar hoeven te spelen. Allez les bleus!”