prikkelende foto's van vreemden en geliefden in een hotel in parijs

Fotograaf Lin Zhipeng nam Hôtel Grand Amour drie dagen over om modellen die hij op Instagram had gevonden vast te leggen in een reeks speelse erotische beelden.

|
22 november 2018, 12:08pm

No. 223 ken je misschien beter onder de naam Lin Zhipeng, wiens mysterieuze pseudoniem een verwijzing is aan de Hongkongse cultfilm Chungking Express. Voor de fotograaf uit Peking draait alles om intimiteit. “Ik hou van momentopnames,” vertelt hij ons de dag voor de opening van zijn nieuwe tentoonstelling. Logisch dus, dat Zhipeng altijd en overal een kleine camera – een Nikon 35Ti – bij zich draagt.

Zhipeng groeide op in Guangdong, een provincie in het zuiden van China, en verhuisde op latere leeftijd naar Peking. Daar raakte hij bekend als fotograaf en schrijver dankzij zijn blog (North Latitude 23) en de boeken en zines die hij zelf uitbracht. Het bleek een succes: zijn kenmerkende stijl leverde hem internationaal werk op voor merken als United Nude, Converse en Nike.

Voor zijn nieuwe serie kreeg hij de kans om drie dagen lang het Hôtel Grand Amour in Parijs over te nemen. De tentoonstelling, No.223@Grand Amour, werd door Anna Mistal gecureerd en is tot deze week in het hotel te bekijken. De beelden laten zien hoe de fotograaf en zijn modellen precies deden waar ze zin in hadden in de verschillende kamers van het romantische gebouw. Het resultaat is een mengelmoes van sensueel gebogen lichamen, speelse schaduwen, visnetpanty’s, badkuipen, fruit en geliefden, allemaal verweven in een choreografie van erotisch hedonisme en onverbiddelijke jeugdcultuur.

Zheng

De avond van de opening zwerven drie modellen vrijwel naakt door de schaarsverlichte gangen van het hotel. Ze staren met intense blikken naar de foto’s van zichzelf aan de muur en eten langzaam van hun granaatappels. Als slangen kronkelen ze door de groepen bezoekers heen, die op hun beurt proberen om niet vreemd op te kijken door het feit dat de libertijnse beelden aan de wand ineens tot leven zijn gekomen.

We spraken No. 223 over waarom fotografie leuker is dan manga, waarom ’s avonds laat roddelen de beste manier is om een band met iemand op te bouwen, en hoe Instagram op het gebied van censuur bijna erger is dan de Chinese overheid.

Hoe heb je de modellen voor deze serie gecast?
Ik plaatste simpelweg een oproep op social media: “Ik kom naar Parijs voor een speciaal project in het Hôtel Grand Amour. Stuur me een e-mail als je geïnteresseerd bent. Let op: Alleen Aziatische modellen.”

Was dat je enige eis?
Ja. En ouder dan 18.

No. 223

Hoe was het om naaktportretten te schieten van vreemden?
Dat heb ik al eerder gedaan, bijvoorbeeld voor mijn project over homoseksuele koppels in China. Toen postte ik ook een berichtje op social media waarin ik koppels en geliefden vroeg om contact met me op te nemen, waarna ik langs verschillende steden reisde om ze te ontmoeten.

Welke taal sprak je tijdens deze shoot?
Voornamelijk Engels. Een aantal van hen was Chinees, dus daar sprak ik Chinees mee. Dat vind ik eigenlijk veel fijner, want dan kunnen we over van alles praten. In het Engels weet ik niet hoe ik die dingen moet verwoorden.

No. 223

Ik las dat je Bedrijfskunde hebt gestudeerd. Hoe ben je vanaf daar bij fotografie terechtgekomen?
Mijn vader werkte voor een bank, dus hij wilde dat ik ook die richting op zou gaan. Ik was daar alleen totaal niet in geïnteresseerd, dus besloot ik na mijn afstuderen voor een tijdschrift te werken. Zo werkte ik zeven jaar lang als editor en schrijver op het gebied van mode, lifestyle, kunst en creativiteit. Ik vind het ook leuk om onafhankelijke tijdschriften uit het buitenland te kopen. Thuis heb ik bijvoorbeeld een hele stapel i-D’s liggen. Daarnaast maak ik zelf tijdschriften, zines en boeken met mijn partner. Dat is mijn hobby – ik ben dol op drukwerk. Maar met economie en bedrijfskunde heb ik helemaal niks. Toch heb ik nooit een kunstopleiding gedaan. Alles wat ik doe, heb ik mezelf geleerd. Als kind tekende ik al veel manga, maar fotografie is vlugger. Dat geeft veel meer voldoening.

No. 223

Je gebruikt veel props in je foto’s, vooral fruit en bloemen.
Ik vind het leuk om plezier te hebben als ik fotografeer en wil niet te veel druk op mijn modellen leggen. Daardoor heb ik vaak nog geen idee wat ik precies wil doen als ik iemand ontmoet en besluit om een foto van diegene te schieten. Alles komt gewoon ter plekke tot stand. Ik zorg er van tevoren alleen voor dat ik wat props bij me heb, maar dat is alles. En ik ben dol op bloemen! Zeker als je ze vastlegt met de flitser aan. Het heeft iets ruigs, maar ook iets romantisch. Dat heeft een erg sterk effect op foto’s. Daarnaast vind ik het leuk om foto’s te nemen met voedsel en lichamen. Eten is nou eenmaal zo sexy. En ik hou van opvallende patronen in stoffen, het behang en op de vloer.

Je hebt deze keer ook echte vogels gebruikt.
Ja, echte duiven! Eigenlijk wilde ik er tien, maar ze bleken nogal duur te zijn in Parijs. Daarom hadden we er maar twee. Het leek me mooi als ze rond zouden vliegen door de kamer. Dat is zo romantisch. De jongen met wie ik mijn props verzamelde zei dat we ze ook gewoon van straat konden plukken, haha.

Je artiestennaam, 223, is een verwijzing naar de agent uit de film Chungking Express , van Wong Kar-Wai. Laat je je in je werk vaker beïnvloeden door films?
Ik heb het idee dat mijn foto’s wel een bepaald filmachtig gevoel uitstralen. Ik vind het leuk om verhalen te vertellen, waardoor mijn foto’s voor mij altijd meer moeten zijn dan enkel een sterk beeld. Ik gebruik 223 al achttien jaar als online naam, dus voor mij heeft het amper nog iets te maken met de film. Ik gebruikte de naam destijds om foto’s en teksten mee te posten op mijn blog en allerlei internetforums. Sindsdien noemt bijna iedereen in China me 223. Niemand gebruikt mijn echte naam nog. Als iemand me Zhipeng noemt, zeg ik altijd: “Noem me niet zo, dat doet alleen mijn moeder!”

No. 223

Wie door je Instagram scrollt, krijgt al snel het idee dat je veel op reis bent. Hoe is het om zoveel plekken van de wereld te kunnen zien?
Het is makkelijk om je eigen vrienden te fotograferen in je thuisstad, maar het is een veel grotere uitdaging om naar afgelegen plekken te reizen. Ik ben ongeveer drie of vier maanden per jaar op reis, maar probeer de populaire vakantielanden zoveel mogelijk te vermijden. Zo ben ik naar Vanuatu geweest, een klein land in de Stille Zuidzee, vlak bij Fiji. Het is echt heel klein. Ik had er zelfs nog nooit van gehoord voor ik erheen ging. Ik wilde graag een actieve vulkaan zien, dus reden we een half uur naar de top om hem te bekijken. Dat was geweldig. Europa vind ik eigenlijk niet zo leuk. Het is hier vaak hetzelfde. Berlijn daarentegen vind ik wel vet, omdat het zo underground is. En ik hou van Madagaskar. Je hebt daar zoveel apen en kameleons. Dat zijn net kleine draken. Je ziet ze er overal. Soms liepen ze over mijn groene schoenen heen en werden ze zelf ook groen.

Je woont zelf in Peking. Hoe staat het er daar voor met de creatieve gemeenschap?
Ik ging vroeger naar enorm veel feesten in de stad, maar Peking is de laatste tijd een stuk saaier geworden. Alles is zo beïnvloed door de politiek. Als je een feest wil geven, moet je bijvoorbeeld eerst een aanvraag indienen bij de overheid.

No. 223

De Chinese overheid heeft je werk al eens gecensureerd. Heb je weleens het gevoel dat je creativiteit hierdoor wordt beperkt?

Nee, ik maak me daar helemaal niet druk om. Als een galerie mijn werk wil tentoonstellen, kunnen ze dat in principe gewoon doen. Maar het verschilt wel per stad en galerie. Vier maanden geleden hingen er bijna dertig foto’s van mij in een galerie in Peking. Er zaten ook naaktportretten tussen, maar dat was helemaal prima. In Peking maakte niemand er een probleem van, maar toen diezelfde tentoonstelling later in een kleinere stad te zien was, werden de naaktfoto’s er door de overheid tussenuit gehaald. Ik weet verder niet precies wat er gebeurd is, maar dat is wat de curator me vertelde.

Ik gebruik Instagram als plek om mijn fotografie te delen. Maar Instagram censureert ook naaktbeelden, dus moet ik overal zwarte vierkantjes overheen plakken. Dat is eigenlijk best grappig. Deze foto werd bijvoorbeeld tot drie keer aan toe door Instagram verwijderd. Het meisje houdt iemands piemel vast. Voor ik hem de eerste keer postte, had ik er een soort mozaïek van pixels van gemaakt, zodat je de details niet kon zien. Toen dat niet werkte, plakte ik er een gigantisch zwart vierkant overheen, maar ze bleven de foto maar verwijderen. Dat vind ik grappig. In een van mijn interviews met het Amsterdamse Unseen Magazine [Issue 5] staat een foto van vier naakte meisjes. Hoewel maar bij één van hen een tepel te zien is, was de foto online alsnog niet toegestaan. Maar dat is prima, ik doe er niet moeilijk over. Ik leef met social media, dus moet ik hun regels volgen. Ik kan me nog wel herinneren dat ik bij een kiosk in China eens zag hoe alle naaktfoto’s in buitenlandse tijdschriften met een pen waren doorgekrast.

No. 223

Waren ze met de hand gecensureerd?
Ja, dat is toch hilarisch? Het was jaren geleden, maar het blijft vaag.

Je nieuwe boek, Sour Strawberries , gaat in zekere zin over censuur, maar op een leuke manier.
Ja, het gaat over gecensureerd worden. Je moet een laagje pixelmozaïek van de pagina’s halen om de echte foto’s te kunnen zien. Iedere foto moet dus eerst ge-oncensureerd worden voor je ze kunt zien.

No. 223
No. 223
No. 223
No. 223
No. 223
No. 223
No 223