Photography Charles Dennington

deze modestudent probeert de bijenpopulatie te redden met haar hoeden

Betty Liu is vastberaden om met haar werk aandacht te vestigen op de natuur en ernstige milieuproblemen.

door Anjelica Angwin
|
06 maart 2018, 2:51pm

Photography Charles Dennington

Betty Liu is een modestudent aan de Australische universiteit RMIT met een sterk moreel kompas. De getalenteerde 21-jarige maakt niet alleen kleding die er mooi uitziet, maar is ook vastberaden om met haar werk aandacht te vestigen op de natuur en ernstige milieuproblemen. Een van de recente collecties van de ontwerper is bijvoorbeeld gemaakt naar aanleiding van het fenomeen dat bekendstaat als bijenverdwijnziekte, dat ervoor zorgt dat er wereldwijd enorme aantallen bijen doodgaan. Ze verkende de bijenkorf vanuit het perspectief van een bij, met textiele rasters en kleurrijke, volumineuze stoffen. Nadat ze hier inzicht in had gekregen, waagde Betty zich aan een technische verkenning van hoeden. Ze onderzocht de geschiedenis van het maken van hoeden, maar gaf daar haar eigen hedendaagse draai aan.

We spraken met Betty om meer te leren over haar beschouwende en merkwaardig onorthodoxe benadering van mode.

i-D: Hoi Betty, hoe gaat het met je?
Betty Liu: Het gaat goed met me. Ik ben net weer bezig op de universiteit. Ik doe mee aan een honoursprogramma en dat is vijf dagen per week, dus het is hectisch.

Waardoor ben je mode gaan maken?
Ik heb altijd iets gehad met kleding en verkleden, maar het klikte op het moment dat ik mijn eerste naailes had op de middelbare school. Mijn mentaliteit veranderde toen ik eindelijk leerde hoe ik moest naaien: ik realiseerde me dat het iets was wat ik kon en wilde doen. Ik wil graag de grenzen verleggen en de normen van de mode aanpakken.

Waar kwam het idee voor deze hoeden vandaan?
Ik begon met hoeden maken tijdens een keuzevak op school. In het begin had ik geen concept in gedachten, maar het ontwikkelde zich naast het werk dat ik al had, After Print . Daarvoor maakte ik drie kledingstukken, waarmee ik een optische illusie creëer die de bijenverdwijnziekte simuleert. De bijenverdwijnziekte is de plotselinge dood van een kolonie honingbijen. Het begint met vervormd zicht, waardoor ze niet meer kunnen navigeren en uiteindelijk sterven. De hoeden zijn een verkenning van techniek en textuur om deze boodschap uit te dragen.

Waarom wil je zo graag de bijen redden?
Ik begon met researchen nadat ik vorig jaar een aflevering van Black Mirror had gezien over dit onderwerp. Ik had interesse in de verschillen tussen het zicht van de bij en dat van de mens. Dat was de inspiratie om met mijn kledingstukken hun ervaring na te maken en door middel van een visuele oefening de toeschouwers een ongemakkelijk gevoel te geven. Ik gebruikte geel, oranje en groen om hun bloemige omgeving na te bootsen en ik nodigde iedereen uit om dertig seconden naar het midden van mijn werk te kijken. Al snel raakte hun zicht vervormd, werd hun waarneming verstoord en verwarring gecreëerd. Ik wilde graag een gevoel van empathie tegenover de bijen veroorzaken en discussie losmaken rondom dit onderwerp. Omgevings- en voedselfactoren dragen bij aan het verzwakte immuunsysteem van de bijen, maar er is geen sluitend antwoord op wat precies de ziekte veroorzaakt.

Laat jij je meestal inspireren door maatschappelijke kwesties?
Met al mijn werk probeer ik een boodschap mee te geven. Er is al zoveel mode geproduceerd, dus voor mij heeft het geen zin om kleren te maken die er mooi uitzien. Zelfs in de alternatieve mode of die van tegenculturen wordt gefocust op een oogstrelende esthetiek. Ik wil iets creëren waar je iets van kunt leren of waar ik iets waardevols aan kan toevoegen. Mijn werk zorgt niet meteen voor verandering, maar wel voor discussie.

Waar haalde je de visuele inspiratie voor je hoeden vandaan?
Ik keek veel naar traditionele stijlen: strohoeden uit de achttiende eeuw en hoeden uit musea bijvoorbeeld. Daarna maakte ik de structuur na. Ik keek naar de New Look van Christian Dior uit de jaren veertig en het Franse merk Jacquemus. Maar het ging vooral om het uitproberen van nieuwe technieken en materialen, het manipuleren van vormen en leren van mijn fouten.

Ze zijn zo sculpturaal en complex. Had je veel gelukkige ongelukjes?
Heel veel! De witte slappe hoed is gemaakt zonder hoedenmal, dus die leek op sculpturaal smokwerk. En voor de grotere witte hoeden die van voren en achteren zijn gedrapeerd, gebruikte ik ijzerdraad en veel polymeerpasta om een glad oppervlak te creëren. Ik was vergeten de overtollige stof af te knippen toen ik het liet drogen en toen ik terugkwam was de stof gedroogd op een gevouwen, door de wind meegenomen manier. Dat vond ik heel erg mooi. Ik heb het afgewerkt door wat resterende stukken af te knippen en zo werd het een van de uiteindelijke stukken. De hoed waar ik de meeste controle over had, is de geplooide met kleine handvatten. Ik had geplooide crinoline gekocht en om de rand van de hoed gedrapeerd en ik gebruikte een sjerp om het vast te zetten. Daarbij dienden de strohoeden uit de achttiende eeuw ter inspiratie.

Saatsuma droeg een kledingstuk uit jouw After Print -collectie voor een shoot. Hoe voelt het als je ontwerpen op een bepaalde manier worden geïnterpreteerd?
Ik houd ervan! Ik vond het heel leuk hoe Kate het had gestyled en het was anders dan de manier van dragen die ik voor ogen had. Ik ben voor het manipuleren van kledingstukken op het lichaam en alles te vermengen met elkaar. Ik houd van het idee dat mensen kleding dragen op een manier die indruist tegen de veronderstelde manier van dragen.

Mijn moeder heeft supermooie jurken uit de jaren negentig, die ik technisch gezien niet kan dragen omdat ik te groot ben, maar ik rits de rok tot de helft dicht en dan draag ik er een lange top over. Mijn moeder zegt dan: “Je gaat dat toch niet serieus buiten dragen?” Maar wie zegt dat het volledig dichtritsen van een jurk ervoor zorgt dat het er goed uitziet? Het idee dat kleding precies zo gedragen moet worden zoals het bedoeld is, is zo sterk. Ik werk in de detailhandel en als ik aan klanten vertel dat ze een bandje op een andere manier kunnen knopen of iets van de schouder kunnen dragen, kijken ze me vol ongeloof aan. Bij mijn hoeden weet ik nog niet eens wat de voor- of achterkant is – ik ga gewoon op mijn gevoel af. Je kunt doen wat je wilt, het is een vrije wereld.

Credits


Fotografie Charles Dennington
Creative direction en Stylist Charlotte Agnew
Haar Alan White gebruikt Davines
Make-up Joel Babicci gebruikt MAC
Fashion assistenten Mercedes Rigby en Matthew Gode
Model Jess P-W

Het originele artikel verscheen eerder op i-D AU

Tagged:
Hats
australie
bijen
Betty Liu