deze modeontwerper viert met haar nieuwe collectie de moderne feministen

“Iedere vrouw is op haar eigen manier onderdeel van een leger dat vecht voor erkenning, rechten en gelijkheid van alle mensen.”

|
feb. 21 2018, 2:49pm

Suzanne Rae Pelaez liet afgelopen vrijdagavond de herfst/wintercollectie van 2018 van haar gelijknamige label zien in een onbeduidende etage met witte muren in Chinatown – zonder modellen of kleding. In plaats daarvan liet de ontwerper – die elke keer als ze een nieuwe collectie bedenkt de feministische theorieën van haar tijd op Bryn Mawr herleest – glanzende portretten zien, die zijn gemaakt door haar vriend Christian DeFonte.

Haar zes modellen waren: schrijver, curator en activiste Kimberly Drew, bekend van haar blog Black Contemporary Art en als socialmediamanager van The Met; Zora Casebere, dochter van de iconische kunstenaar Lorna Simpson en zelf ook opkomend kunstenaar; Maia Ruth Lee, een multidisciplinaire kunstenaar en directeur van een non-profitorganisatie die jonge meiden laat kennismaken met hedendaagse kunst; Mae Elvis Kaufman, een kunstenaar die zelfportretten maakt en wordt vergeleken met Cindy Sherman; Cat Leavy oftewel Madge, een muziekproject dat bestaat uit haarzelf en dat ze zelf omschrijft als “occult-pop”; en Kate Falcone, een visuele kunstenaar en beeldhouwer met een ongelooflijke grip op de feministische esthetiek van de 21e eeuw. Ze werden ingelijfd in een soort vrouwelijke militie. Pelaez legt uit dat “iedere vrouw op haar eigen manier een onderdeel is van een leger dat vecht voor erkenning, rechten en gelijkheid van alle mensen.”

De ontwerper vervolgt: “Ik werd geïnspireerd door de elegante en krachtige stijl van verschillende groepen mensenrechtenactivisten, en gebruikte die voor klassiek mannelijke kostuumstoffen, militaire baretten en satijnen veterlaarzen.” Een opvallend kledingstuk is zeker de baret waarop “Liberté Egalité Humanité” en “Feminist” staat, met daarbovenop een koningskroon. Pelaez erkent de toe-eigening, maar laat weten dat de clichématige iconografie, onafgemaakte zomen en gerafelde linten van de “geraffineerde maar toch rauwe” collectie niet alleen speelt met mannelijkheid, maar uiteindelijk leidt tot een grotere visuele dialoog over uiterlijk en kracht.

De portretten werden gestyled door Shibon Kennedy en gemaakt voor een versleten fluwelen gordijn van gebrand amber in plaats van een naadloze achtergrond. Ze zijn gedeeltelijk geïnspireerd door The Kitchen Table Series van Mae Weem – met als doel om de essentie van elk individu te vangen, en een groter verhaal te vertellen. “Ik wilde niet alleen de verhalen van deze vrouwen vertellen, maar ook hun waarde en belangrijkheid uitdragen en ze hoog in het vaandel houden door de traditionele en ietwat academische of presidentiële portretstijl te gebruiken,” zegt Pelaez.

De beslissing om foto’s te laten zien is bijzonder en opmerkelijk. Hoewel het aan de ene kant praktisch is, weerspiegelt het ook de stelregel van het merk: “Bewust kleding maken voor een betere ervaring van de drager en niet voor de blik van anderen.” Hoewel deze vrouwen technisch gezien wel bekeken worden, is hun imago gecontroleerd en uitgevoerd door de lens van het concept van Pelaez. “De kleding is sterk: gedurfde vormen en duidelijke lijnen,” zegt Madge. “En zo voelt het ook als je ze draagt.” Zij en de andere modellen lijken tevreden met de manier waarop ze zijn neergezet. “Ik stelde me iets vergelijkbaars voor met hoe het uiteindelijk is geworden. Het is de precieze boodschap die ik uitdraag als kunstenaar. Toen ik de beelden zag, voelde ik me onderdeel van een coole, inclusieve club. Het heeft zeker een element van stoerheid, maar dat wordt in balans gebracht door de toegankelijkheid” – en daarmee noemt ze twee van de integrale ingrediënten voor de feministische revolutie.

Het originele artikel verscheen eerder op i-D US.