mila van der linden schoot een eerbetoon aan haar flamboyante ouders

Voor haar afstudeerproject richtte ze haar lens op haar vader en moeder – twee muzen die niet bepaald doorsnee zijn te noemen.

|
jul. 3 2018, 10:14am

De vader van de 25-jarige fotograaf Mila van der Linden is niet bepaald doorsnee te noemen. In zijn jeugd was hij balletdanser en kindacteur in de Stopera. Op zijn veertiende speelde hij in een bandje met Herman Brood en toen The Who voor de eerste keer optrad in Amsterdam sliepen ze bij hem thuis. Op zijn zeventiende liep hij weg van huis en liftte hij naar Parijs om zich aan te sluiten bij The Living Theatre, een experimenteel theatercollectief uit Amerika berucht om z’n recreatieve gebruik van LSD. Zijn achttiende verjaardag vierde hij in New York, de stad die hij voor een periode tot zijn thuisbasis zou maken. In de jaren die volgden nam hij zware verdovende middelen met Andy Warhol in The Factory, deelde hij vrouwen met Mick Jagger en smokkelde hij drugs met Keith Richards. Hij verhuisde naar Londen waar hij jaren werkte als fotomodel – van een wereldberoemde foto die van hem in de jaren zeventig werd genomen, staat nu een standbeeld op Ibiza. In India leerde hij met een groepje muzikanten drie jaar lang inheemse instrumenten spelen, waarmee hij vervolgens optrad in een beroemde concertzaal in Londen.

Inmiddels is het stof behoorlijk neergedaald, en woont hij al meer dan twintig jaar alleen in een flatje in Amsterdam-Noord. Daar overpeinst hij zijn wilde jaren, die ‘s avonds als hij op het balkon zit als een soort film voor zijn ogen worden afgespeeld. Van zichzelf hoeft hij niet meer zoveel – zijn avonturen uit het verleden vormen voldoende stof om over te mijmeren. Maar Mila, die behoorlijk wat van zijn extravagantie en reislustigheid heeft overgenomen – zo fotografeerde ze eerder al strippers in LA en Love Hotels in Tokio – vond dat het tijd was haar vader weer terug te voeren naar die tijd. In plaats van haar lens te richten op buiten de maatschappij geplaatste gemeenschappen, of plekken waar een taboe op rust, besloot ze haar meest intieme kring vast te leggen: haarzelf, haar vader en haar moeder.

“Mijn moeder fotografeerde ik eigenlijk al vanaf het eerste jaar dat ik aan het Central Saints Martin studeerde. Zij is altijd al een muze geweest. Mijn persoonlijk stijl – die bestaat uit veel panterprint – is heel erg door haar beïnvloed,” vertelt Mila. “Ze is een heel sterke vrouw, maar werd in haar leven altijd erg naar beneden gehaald door mensen die zich door haar geïntimideerd voelden. Dit heeft er onder andere voor gezorgd dat ze nooit echt carrière gemaakt heeft – iets wat ze zelf heeft opgegeven. Door haar bij die shoots te betrekken heb ik het idee dat ik haar een beetje ‘in ere’ herstel, en haar betrek bij een creatief proces wat zelf heeft opgegeven. Op deze manier komt ze toch weer in aanraking met creatieven en komt ze op plekken waar ze anders nooit zou komen.”

Hoewel haar ouders niet meer samen zijn, inspireren deze momenten met haar moeder haar om ook haar vader erbij te betrekken. De eerste keer fotografeert ze hen samen, waarbij ze haar vader verkleed als haar moeder. “Dat was heel grappig, want mijn vader bleek heel erg op mijn moeder te lijken, het waren net broer en zus.” Ze vervolgt: “Vervolgens merkte ik dat hij het stiekem eigenlijk heel erg leuk vond. Ik besloot toen een shoot alleen met hem te doen in zijn eigen flat.”

Net als in de shoot met haar moeder, projecteert Mila elementen van haar eigen stijl en persoonlijkheid op haar vader. Al snel merkt ze dat hij opgaat in de shoot, en de regie een beetje over begint te nemen. “Wat mij opvalt is dat naarmate je ouder wordt dat flamboyante en eigenzinnige af begint te nemen. Door mijn vader zelf te stylen en hem te fotograferen in zijn omgeving nu, wilde ik hem terug nemen naar een tijd waar hij nu zo gedistantieerd van is geraakt. Tegelijkertijd wilde ik ook een bepaalde kwetsbaarheid laten zien en zijn vertrouwen winnen als dochter.” De fotograaf doelt daarmee op de relatie met haar vader, die niet altijd even goed is geweest. “Door dit project merk ik dat we weer meer naar elkaar toegegroeid zijn. Ondanks onze akkefietjes is het een intiem project en een bijzondere erfenis voor later.”

De foto’s vormen onderdeel van Mila’s afstudeerproject aan het Central Saint Martins, waar ze ook een film voor maakte. Hierin spelen zijzelf, haar vader en moeder wederom de hoofdrol – iets wat volgens haarzelf "een hele persoonlijke en pure vorm van expressie en kunst maken is." De muziek voor de film is deels afkomstig van haar vaders band en werd deels door haar zelf geproduceerd.