model marte boneschansker deelt haar ideeën over schoonheid en sensualiteit

Naast haar modellenwerk is Marte ook theatermaker. In zowel de mode als in het theater verkent ze manieren om heersende idealen te verbreden.

|
okt. 10 2018, 10:44am

Marte Boneschansker werkte jarenlang als curvemodel in de commerciële modebranche, totdat haar haast aristocratische look opgemerkt werd door het op de high-fashion georiënteerde agentschap Paparazzi Models. Ze werd opgenomen in hun boeken en niet lang daarna nam haar carrière een vlucht; zo schoot ze onder andere artistieke editorials met namen als Viviane Sassen. Naast haar werk als model is Marte ook theatermaker. In haar werk verkent ze thema's als intimiteit en seksualiteit, die volgens haar te linken zijn aan starre schoonheidsidealen en jeugdigheid. Mede door deze achtergrond in theater en mode heeft Marte een verfrissende kijk op schoonheid, sensualiteit en zelfacceptie, die zij hier met ons deelt.

Ik ben altijd al erg lang geweest en werd vanaf mijn negende regelmatig gescout door modellenbureaus. Maar mijn ouders wilden dat ik wachtte tot mijn zestiende om model te worden. Ik vond dat als veertienjarige vreselijk, maar nu besef ik dat het mijn redding is geweest. Op mijn zestiende had ik mezelf namelijk veel meer ontwikkeld: ik was drie maanden op uitwisseling geweest in Canada, ontdekte mijn liefde voor kunst en theater en wist steeds beter wie ik was. Ik besloot me in te schrijven bij een bureau. Dat had de start kunnen zijn van mijn modellencarrière, maar ik had maatje 38 – iets wat destijds in de modellenwereld enkele maten te groot was voor een ‘normaal’ model, en te dun voor een ‘plussize model’. Ik kreeg dus geregeld te horen dat ik te dik was en opmerkingen als “elk pondje komt door het mondje”. Het bureau zei uiteindelijk dat ik, ondanks de ‘waarschuwingen’, alsmaar breder werd en dat ik beter kon stoppen.

Dat had een pijnlijke situatie voor me kunnen zijn, maar toch raakte het me niet echt. Ik had al borsten en heupen toen ik begon als zestienjarige, dus ik wist ook niet hoe mijn lichaam er anders uit had kunnen zien. Mijn lief hield van mijn lichaam en ik was ook tevreden met hoe ik eruitzag. Daarbij interesseerde het model-zijn me niet echt. Ik was gelukkig met wie ik was en ik wist waar mijn interesses lagen: theater en kunst. Modellenwerk was op dat moment echt een bijzaak voor me en als het inhield dat ik moest veranderen, had ik er al helemaal niet zoveel zin meer in.

Op mijn negentiende kwam ik uiteindelijk via een vriendin terecht bij een fijn management dat me voor erg commerciële opdrachten boekte, zoals Duitse catalogi en een kaasreclame. Ik had maatje 42, dus was een ‘plussize model’ – wat nu ‘curvy’ heet. Ik kreeg veel werk, verdiende goed geld en kon dankzij dit bijbaantje zonder schulden de toneelschool betalen. Dat was best handig, maar ik stond nog steeds enorm cynisch tegenover het modellenwerk. De curve wereld is altijd erg gesloten geweest – het heeft lang geduurd voordat grotere meiden mee mochten doen met de echte modewereld. Bovendien lag er een grote nadruk op sexy, op 'show some skin' en het letterlijk in een curve poseren. Ik wilde als model ook gewoon neutraal mogen zitten, op een natuurlijke wijze. Ik kon daarnaast nergens creatief mijn ei kwijt en kreeg ik alsmaar meer het gevoel dat er een grote scheiding ontstond tussen wie ik echt was en het personage dat ik werd als model.

Toen werd ik benaderd door mijn huidige moederbureau Paparazzi. Dat was een grote stap voor me. Het was de eerste keer dat ik niet op een apart bord stond voor ‘curvy’ modellen, maar echt gewoon een van de modellen werd. Tien jaar geleden hadden ze een model zoals ik niet onder hun vleugels kunnen nemen, maar door de invloed van social media is er een andere vraag en nieuwe markt voor modellen ontstaan. Je moet uiteraard fotogeniek zijn, maar daarnaast ook persoonlijkheid hebben. In deze high-fashionmarkt voel ik me veel meer thuis; het is artistieker en ligt dus dichter bij mijn theaterachtergrond. Nu sta ik gewoon als mezelf op de set, en niet als model met het label ‘curve’.

Het voelt alsof ik eindelijk een persoon ben, alsof dat wat ik onderzoek als theatermaker samenvalt met een artistiek onderzoek als model. Deze zomer maakte ik BLOOS, een audioperformance in bed. Daarvoor interviewde ik vrouwen tussen de tien en de honderd jaar oud over intimiteit, sensualiteit en verlangen. Als publiek lig je in een speciaal voor BLOOS ontworpen bed naar hen te luisteren. De bedden ademen, trillen, bewegen en geven je allemaal een eigen fysieke ervaring. Zo hoop ik mijn publiek te prikkelen om ook over hun eigen sensualiteit na te denken. Een van de oudere vrouwen die ik sprak besloot pas op latere leeftijd haar buik niet meer in te houden tijdens de seks – om van haar buik te houden zoals-ie is. Toen leerde ze pas echt te genieten van de aanrakingen van haar partner.

Er ligt zo'n ongelooflijke druk op vrouwen om mooi, jong, wit en en dun te zijn. BLOOS gaat daar tegenin door ook stemmen een podium te geven die we niet vaak horen: oud, zwart, transgender. Daarom is diversiteit in de mode zo belangrijk. Als jij jezelf niet terugziet in de tijdschriften, knaagt dat aan je zelfvertrouwen. Alsof je niet mag bestaan, alsof je niet goed genoeg bent.

Ik probeer daar een ander geluid tegenover te zetten, zowel in de mode als in het theater. Hier zijn mijn billen, mijn borsten, mijn buikje. Niet in die typische sexy pose, maar gewoon, op een natuurlijke manier. Dat vind ik sensueel. Ik hoop dat vrouwen – en mannen – mij zien en denken: wat mooi. Ik hoop op die manier ons schoonheidsideaal te kunnen verbreden. En ik hoop dat mensen naar BLOOS komen kijken en denken: ah, ik ga ook mijn buikje ontspannen. Ik mag er zijn.

Door BLOOS en mijn overstap naar Paparazzi ben ik mezelf als sensueel wezen opnieuw gaan ontdekken. Ik probeer nu actief in contact te blijven met mijn natuurlijke lichaam. Onlangs deed ik met een vriendin bijvoorbeeld een krachtige fotoshoot. Omdat ik zo’n goede band met haar, voelde ik me veilig genoeg om alle remmen los te laten en mezelf volledig te tonen zoals ik ben. Ik heb het laatste jaar echt het gevoel gehad dat ik alles opnieuw moest leren. In mijn beginjaren als model had ik een masker op. De fotografen liet ik niet achter dat masker kijken. Nu besef ik dat ik mezelf mag laten zien en dat ik me niet hoef te verstoppen. De fotograaf, styliste en alle mensen waar ik mee werk op een shoot zien me nu écht en dat is best griezelig, maar ook een verademing. Op het moment dat je te veel in je eigen hoofd zit en je eigen lichaam vergeet, word je onzekerder. Ik wil de rest van mijn leven foto’s blijven maken en mezelf laten zien zoals ik écht ben, zodat ik nooit zal vervreemden van mezelf. Ik wil mezelf voelen, alles aanraken, zien en ervaren – zowel in mijn modellenwerk als in mijn kunst.

Credits


Fotografie Ramona Deckers
Tekst Marte Boneschansker, zoals verteld aan Djanlissa Pringels