The Grimply Paradise of Jurjen

de dromerige fotoseries van imke ligthart voor ‘pairs project’

Wij spraken de aanstormende fotograaf over haar verhalende beelden en het fotograferen in samenwerking met Duran Lantink en Das Leben am Haverkamp.

|
feb. 2 2017, 10:30am

The Grimply Paradise of Jurjen

Als we een voorspelling mogen doen voor dit jaar, is het dat we de naam Imke Ligthart overal tegen zullen gaan komen. Eerder schreven we al over de pop-uptentoonstelling van MOAM, Generation 2017, waar Imke ook deel van uitmaakte. Haar eigenzinnige fotografie herken je meteen: het is abstract, puur en nodigt uit tot nadenken. Voor de zine Pairs Project, dat samenwerkt met opkomende jonge talenten over heel Europa, maakte ze twee analoge fotoseries: één in samenwerking met Das Leben am Haverkamp, en de andere met ontwerper Duran Lantink. Wij spraken haar over het spreken van de taal van fotografie, de aantrekkingskracht van modefotografie en de uitdagingen waar ze mee te maken kreeg door aan Pairs Project mee te werken.

Waarom heb je voor fotografie gekozen?
Het ging eigenlijk heel geleidelijk. Na mijn middelbare school koos ik voor een fotografie-opleiding, omdat ik iets creatiefs wilde doen. Die opleiding haalde ik met twee vingers in de neus, maar ik haalde er totaal geen inspiratie of voldoening uit. Ik raakte gedemotiveerd, waardoor ik na de opleiding mijn camera compleet links liet liggen. Ik was er op dat moment helemaal klaar mee.

Hoe ben je uiteindelijk toch weer als fotograaf aan de slag gegaan?
Ik besloot toelating te doen tot de kunstacademie, om grafisch vormgever te worden. Ik kwam daar aan, en realiseerde me dat mijn portfolio eigenlijk volledig uit fotografie bestond. Zonder dat ik het zelf in de gaten had, was ik blijkbaar toch weer met fotografie in de weer gegaan. Het voelde simpelweg heel natuurlijk voor mij. Ik zou niets anders willen doen, dit is gewoon mijn ding.

The Grimply Paradise of Jurjen

Kun je benoemen wat een foto precies een goede foto maakt?
Niet echt. Ik houd absoluut niet aan één formule vast. Ik vind het moeilijk om dit in woorden te omschrijven. Misschien dat ik daarom zo van fotografie hou - ik kan me beter uitdrukken met beeld dan met woorden.

Misschien dat ik daarom zo van fotografie hou - ik kan me beter uitdrukken met beeld dan met woorden.


Hoe kwam je in contact met de mensen achter Pairs Project?

Nou, op twee manieren eigenlijk. Enerzijds werd ik door hen benaderd met de vraag of ik een fotoserie voor het project wilde maken. Daarvoor mocht ik zelf een 'pair', een designer, uitzoeken. Ik koos de ontwerpen van Duran Lantink, omdat ik zijn werk goed ken en het heel tof vind. Anderzijds kreeg ik diezelfde dag nog een mailtje van Das Leben am Haverkamp, met de vraag of ik hun 'pair' wilde zijn, aangezien ze op zoek waren naar een fotograaf voor hun bijdrage aan Pairs Project. We wisten van elkaar niet dat we allebei door ze benaderd waren, zo toevallig! Zo werkte ik opeens aan twee fotoprojecten met mijn vrienden voor Pairs Project: The Grimply Paradise of Jurjen met Duran, en Welcome to Cathood voor Das Leben.

The Grimply Paradise of Jurjen

Waarom koos je voor de samenwerking met Duran voor een bossige locatie?
Ik wilde mijn eigen draai geven aan deze fotoserie, maar ik vond het wel mooi om zijn initiële idee rondom de collectie te behouden. Zijn collectie richtte zich op transgender sekswerkers in Afrika. Ik heb het project uiteindelijk lokaler gemaakt, door te fotograferen bij De Nieuwe Meren, een plek die bekend staat als ontmoetingsplek voor homoseksuele mannen. Echt een bizarre plek - aan de ene kant heb je er de mooie natuur, maar aan de andere kant ligt het helemaal vol met vieze doekjes en achtergebleven troep van de mannendie daar komen. Die vervuiling vond ik heel mooi in contrast staan met de natuur en de koeien die daar gewoon wild rondlopen. Ook het model Jurjen paste heel mooi in het geheel. Hij lijkt wel een beetje op een elf, een soort bosnimf.

Je mocht geen props gebruiken tijdens de shoots, toch?
We moesten ons aan de dogma-regels houden, van de filmbeweging uit 1995. Zo mocht ik geen gebruik maken van een stylist of make-up. Ook fotografische hulpmiddelen, zoals flitsers en extra attributen, mochten we niet gebruiken. Ik gebruik normaal gesproken vaak attributen, dus ik moest de restricties die ik mezelf normaal gesproken oplegde loslaten. Ik moet zeggen dat ik me er heel vrij door voelde.

The Grimply Paradise of Jurjen

Zijn er thema's die telkens weer terugkeren in je fotografie?
Ja, dat denk ik wel. Ik ben vooral heel veel bezig met de wereld zelf - al klinkt dat best groot. Ik kreeg tijdens mijn opleiding altijd te horen dat mijn thema's veel te breed waren. Ik richt me vaak op het onrecht in de wereld, en ik kan heel boos en verdrietig worden over bepaalde onderwerpen. De thema's 'mens versus de natuur' en mijn onbegrip ten opzichte van grootschalige problemen keren vaak terug in mijn fotografie.

De thema's 'mens versus de natuur' en mijn onbegrip ten opzichte van grootschalige problemen keren vaak terug in mijn fotografie.

Welcome to Cathood

Dat zie je eigenlijk ook een beetje terug in de fotoserie met Duran, of niet?
Ja, in zekere zin wel. In de serie zie je de prachtige natuur in contrast staan met de achtergebleven rotzooi van de mensen die de plek bezocht hebben. Maar langzaam gaat die rotzooi op in de natuur, weet de natuur het bijna over te nemen waardoor er een soort bizarre schoonheid ontstaat.
Zo heb ik een foto gemaakt van een omgevallen boom die helemaal vergroeid was met het afval, waardoor er een soort nieuw sculptuur ontstond. Ik maak hier dan ook gebruik van, om mijn verhaal mee te kunnen vertellen.

Je werkte ook samen met Das Leben am Haverkamp. Hoe ging dat precies?
Ja, we werken best wel vaak samen, en ik ben ondertussen ook best bekend met hun collecties. Meestal werk ik samen met Anouk van Klaveren aangezien we allebei houden van een beetje bizarheid en fictieve realiteit. Voor Pairs Project heb ik met het hele collectief gewerkt. Ze denken op een manier waar ik mezelf heel erg in kan vinden. Ze durven de grenzen van de mode op te zoeken ten te verleggen. Ikzelf hou heel erg van mode, maar ik zie mezelf niet als een klassieke modefotograaf - daarom kunnen we het denk ik zo goed met elkaar vinden.

Welcome to Cathood

In Welcome to Cathood, je samenwerking met Das Leben am Haverkamp, draagt het model een soort neppe baard. Is dat iets waar je graag mee speelt, genderbending?
Dat viel me laatst ook op, het is inderdaad iets wat onbewust terugkeert in mijn fotografie. De baard in kwestie was van Das Leben am Haverkamp, dus hier zie je ook hun gedachtegang in. Vaak hebben de mannen in mijn series iets vrouwelijks, of de vrouwen iets mannelijks. Of in sommige van mijn series zijn de personages zelfs dierlijk. De modellen worden vaak vertalingen van een verhaal, dan worden ze een onderwerp. Als ik het even lomp moet omschrijven, heeft het simpelweg met de modellen zelf te maken. In zekere zin ben ik er dus eigenlijk helemaal niet mee bezig.

Wat trekt je eigenlijk aan in modefotografie?
Er zit een enorme vrijheid in, zonder dat het al te zwaar beladen hoeft te zijn. Hiermee kan ik op een intuïtieve en ongecompliceerde manier verhalen vertellen. En dankzij de snelheid van modefotografie kan ik onverstoord chaotisch en impulsief zijn. Daarnaast is mode echt een uiting van identiteit, en ik vind het heel lekker om hiermee te spelen.

Welcome to Cathood

Credits


Tekst Suze van As
Fotografie Imke Ligthart@imkeligthart