2015 was het jaar van… olivier rousteing

Olivier Rousteing verspilde in 2015 geen moment en werd de bekendste jonge ontwerper in de mode-industrie.

|
dec. 30 2015, 11:25am

Als je de Parijse mode in twee woorden zou moeten omschrijven, zou je zonder twijfel uitkomen bij 'nonchalant' en 'moeiteloos' - twee woorden die evenzeer kunnen worden toegepast op de inwoners van de stad. Parijs is de plek waar een vleugje verveling het meest elegante accessoire is.

Het vereist niet veel meer dan een korte blik op Olivier Rousteings instagramaccount om te zien dat de creative director van Balmain het tegenovergestelde van nonchalant is. Hij tuit zijn lippen, poseert, is trots op wat hij heeft bereikt en neemt maar al te graag selfies met beroemdheden. Hij doet niet alsof hij niet zijn best doet - een houding die in de ogen van de Fransen grenst aan hedendaagse anarchie.

Het is dan ook niet vreemd dat zijn creaties hetzelfde uitstralen. Net als hun ontwerper zijn ze sexy, over de top en vallen ze perfect om je lichaam. De jurken zijn gemaakt om op de catwalk te worden gedragen door 's werelds mooiste vrouwen. Het zijn ontwerpen die zich - net als hun maker - niet als moeiteloos voordoen.

Dat is waarschijnlijk de reden dat Olivier Rousteings leven gevuld is met moeilijkheden. Hij is de enige zwarte ontwerper in heel Parijs, wat redelijk verbazingwekkend is voor een multiculturele wereldstad. Hij werd opgevoed door zijn adoptieouders in Bordeaux en werd regelmatig gepest op school. Hij fantaseerde vaak over zijn afkomst: "Ik droomde dat ik misschien wel afstamde van een Egyptische prins," zei hij eens in een interview.

Mode werd voor hem een uitlaatklep om "te worden wat je diep van binnen altijd al was. Dankzij mode kan je jezelf ontwikkelen en veranderen wanneer je maar wil." Rousteing maakte zijn eigen carrière. Niet door bekendheid of zijn familie, maar door hard te werken.

Hij verhuisde naar Italië om te werken voor Peter Dundas bij Roberto Cavalli, waar hij de fijne kneepjes van de Italiaanse elegantie leerde. Later ging hij naar Balmain, waar hij in de studio zijn weg omhoog werkte. Toen Olivier Decarnin vertrok bij Balmain na een zenuwinzinking, kreeg de toen nog onbekende Rousteing de kans om de rol van creative director op zich te nemen.

Nadat hij in eerste instantie probeerde de stijl van Decarnin over te nemen, koos hij uiteindelijk toch zijn eigen weg. Hij maakte er zijn missie van om Rihanna het gezicht van het merk te maken - gekleed in spijkerstof en leren overgooiers. Dat was een gewaagde stap, gezien de geschiedenis van Balmain.

Uiteindelijk besloot hij een andere weg in te slaan, en begon hij meerdere culturen in zijn ontwerpen te verwerken. "Ik bedacht dat ik in staat ben om invloeden in de mode te verwerken die normaal achterwege gelaten worden. Ik ben zelf ook van buitenaf in dit wereldje terechtgekomen en wil de horizon van de mode verbreden." Zijn verwijzingen naar de Afro-Amerikaanse cultuur liepen wijd uiteen - van zijn bewondering voor Prince en Michael Jacksons outfits tot hiphopartiesten en de voguecultuur.

Maar waarom is dit het jaar van Olivier Rousteing? Zoals iemand me ooit vertelde: "beroemdheid heb je niet bereikt wanneer je in de Vogue staat, maar wanneer je in de roddelbladen staat". En dat is precies wat voor Olivier nu het geval is: hij is een ster met wie iemand van buiten de mode-industrie zich zou kunnen identificeren. Dat werd bevestigd tijdens zijn samenwerking met H&M, afgelopen herfst. Hij twijfelde geen moment om zelf model te staan in de campagne (wat in Franse modekringen verre van normaal is) en bewees hiermee dat hij een van de weinige ontwerpers is die zich op grote schaal verbindt met zijn publiek.

Zijn actie bleek een enorm succes. Zestien uur voordat de deuren van de H&M-winkel op de Champs Elysées openging, stonden er al mensen in de rij te wachten. Sommigen hadden zelfs tenten meegenomen. De meesten hoopten een glimp van de ontwerper te kunnen opvangen, en misschien wel een selfie met hem te nemen. Rousteing had een nieuw niveau van bekendheid bereikt. De kleding was geliefd onder de fans en zelfs de waterflesjes die in de rij werden uitgedeeld, werden uiteindelijk voor honderden euro's op internet verkocht, net als de papieren tassen en de kledinghangers.

Het is niet lastig om in te zien waarom Rousteing zo'n groot publiek aanspreekt. Hij richt zich op vrouwen over de hele wereld. Zo spreekt hij iedereen aan die zich geen onderdeel voelt van de standaard mode- en schoonheidsidealen in Parijs. Neem bijvoorbeeld Kim Kardashian, een van zijn grootste muzen. Zij is precies waar de meeste Fransen niks van moeten hebben. Ze is niet mager, en probeert dat ook niet te zijn. Haar carrière is gebaseerd op entertainment en haar make-up is centimeters dik. Desondanks ziet Rousteing haar als een hedendaags succesverhaal. "Ze is op haar eigen manier aan de top gekomen; ze is een moderne amazone."

Rousteings weg naar de top - van de roddelbladen tot de fashion week - is een verhaal dat de Fransen uiteindelijk toch wel kunnen waarderen. Het laat zien dat stijl in je eigen handen ligt, en dat het er vooral van af hangt hoe je jezelf presenteert. Olivier Rousteing geeft zo hoop aan de mensen die buiten de beperkende grenzen van rijkdom, titels en oorsprong vallen. Hij laat zien dat mode en carrières maakbaar zijn.