veertig jaar david bowie

Fotografielegende Masayoshi Sukita paaide David Bowie ooit met een fles wijn. Nu komt hij naar Groningen met z’n enorme collectie foto’s van de zanger.

door J.L. Sirisuk
|
24 november 2015, 11:05am

A Day In Kyoto 3-Hankyu Train,1980

In 1972 transformeerde David Bowie in Ziggy Stardust, een buitenaardse superster met een geheimzinnige aantrekkingskracht. In datzelfde jaar ontmoette hij Masayoshi Sukita, een Japanner met een voorkeur voor rock-'n-roll en Marlon Brandofilms, die hem veertig jaar lang zou fotograferen. Toen hij in Londen was om foto's te maken van Marc Bolan van T-Rex zag Sukita een foto van Bowie. Hij kreeg direct enorme behoefte om hem te fotograferen. Decennialang volgde hij Bowie door steden als New York, Londen en Kyoto. Hij legde zijn transformaties van Ziggy tot The Thin White Duke vast, tot aan de bekende portretfoto in New York, uit 2009. We spraken af met Sukita-san in het Morrison Gallery Hotel in New York om te praten over fotografie, Bowie en hun langdurige samenwerking.

The Bewley Brothers, 1973

Wanneer begon je interesse in fotografie?
In 1945, net na de oorlog. Ik was zes of zeven jaar. Er kwam in die tijd veel Amerikaanse cultuur naar Japan. Die westerse muziek en kunst hadden een enorme aantrekkingskracht op me. Toen ik op de middelbare school zat, kreeg ik van mijn moeder m'n eerste camera. Dat was hoe het begon.

Waarom ging je je op rock-'n-roll richten?
Toen ik op de middelbare school zat kwamen Amerikaanse films en muziek Japan binnen, zoals Elvis Presley of films met Marlon Brando. Ik was dol op die films en muziek.

I Saw You Again in the Rainbow Theatre, 1973

Wat kun je vertellen over de eerste keer dat je David Bowie zag?
Ik ging naar Londen om foto's te maken van T-Rex. Ik had toen nog geen idee wie David Bowie was. Ik zag ergens een poster van hem hangen en het beeld intrigeerde me. Ik wist in 1972, toen ik hem ontmoette, nog niet zoveel van Londen. Ik wist ook niet dat Bowie daar toen al een icoon was. Ik besloot in Londen naar een concert van hem te gaan. Lou Reed speelde die avond ook, het was fantastisch. Ik vond het heel gaaf om hem op het podium te zien en dacht: ik wil hem fotograferen.

The First Time I Saw You, 1972

Hoe was die eerste fotosessie met Bowie in 1972?
Er was die dag een beroemde fotograaf, David Bailey, die Bowie overdag zou fotograferen. 's Avonds was ik aan de beurt. Ik kende David Bailey, dus ik was competitief. Er lag een bepaalde druk op de shoot. Ik zocht uit wat Bowie's favoriete wijn was en kocht een fles. Hij was al de hele dag aan het werk, dus ik dacht: laten we een flesje openmaken en een beetje chillen.

A Day in Kyoto 3 - Platform, 1980

Veertig jaar is een lange tijd om iemand te fotograferen. Wat voor band hebben jullie?
Elke keer dat Bowie in Japan is, geeft hij me een belletje en zegt hij: "Ik ben er. Laten we een fotoshoot doen." Bowie heeft altijd van oosterse cultuur gehouden, en hij houdt van Kyoto, de traditionele stad van Japan. Van jongs af aan ben ik gek geweest op westerse cultuur, en Bowie is gek op oosterse cultuur, dus we hebben een bijzondere band. Als we al die tijd samen in New York waren geweest, had de relatie nooit vier decennia geduurd.

Loves to be Loved, 1973

Wat is je favoriete foto van Bowie?
Heroes.

Hoe verliep de shoot voor die albumcover?
Bowie kwam samen met Iggy Pop naar Japan om een album te produceren. Hij belde me uit het niets op. Er was niks voorbereid in de studio, alleen maar eenvoudige belichting en apparatuur. Hij had een vrij normaal kapsel en simpele make-up, maar hij begon ermee te kloten en er wat bijzonders van te maken. Voor ik Bowie leerde kennen dacht ik altijd dat je voor een portret iets moet voorbereiden.

Heroes, 1977

Waarom is dat je lievelingsfoto?
In 1972 en 1973, toen hij nog de Londense glamrockster was, droeg hij altijd make-up en kostuurms, echt gestoorde kostuums. Maar toen we de foto voor Heroes maakten, droeg hij een eenvoudig leren jack en was hij niet zo bezig met mode. Dat vind ik zo mooi aan hem. Hij is niet gefocust op een stijl, hij kan ook heel natuurlijk zijn. Hij begon in de glamrockscene met een of ander futuristisch space fantasy-imago, maar zodra iedereen het had omarmd had hij zoiets van: oké, op naar iets nieuws.

Heroes to Come, 1977

Hoe voelt het om hier te zitten, met al die foto's die je van Bowie hebt genomen om je heen?
Ik heb net Genesis uitgebracht, een enorm fotoboek waarin ik honderden foto's van David Bowie heb opgenomen. Ik herinner me elke shoot, maar dit is niet het einde. Ik wil Bowie blijven fotograferen.

De expo is van 11 december tot 13 maart te zien in het Groninger Museum.

Ki, 1989

 

Credits


Tekst J.L. Sirisuk
Beeld via (c) Masayoshi Sukita, eigendom van Morrison Hotel Gallery

Tagged:
david bowie
Muziek
Masayoshi Sukita
Cultuur