Advertentie

de vergeten jongens van transsylvanië

De Nederlandse fotograaf Joost Vandebrug legde gedurende vijf jaar de dakloze kinderen van Boekarest vast. Nu vestigt hij zijn aandacht op de Roma dorpen in Transsylvanië.

door Felix Petty
|
24 juni 2016, 3:35pm

Joost Vandeburg

Joost Vandebrug schoot schrijnende, schokkende maar ook tedere en oprechte beelden van kinderen op straat in Boekarest. Hij wist het universele van de jeugd, het tijdloze van de adolescentie vast te leggen. Joost noemde hen The Lost Boys, de achterblijvers die aan hun lot waren overgelaten. Ze waren namelijk de dupe van de ineenstorting van het communistische systeem.

Toen hij hoorde dat een heel dorp Roma's in Transsylvanië plaats moest maken voor een kerk en een parkeerplaats, besloot hij om er iets mee te doen. Langzaam won hij het vertrouwen van de lokale families en mocht hij hen fotograferen. Joost legde een samenleving vast die de wereld liever zou negeren.

Wat verwachtte je toen je voor de eerste keer naar Transsylvanië ging?
Ik wist alleen dat er een uitzetting van de Roma was door de burgemeester van een grote stad in Transsylvanië. Ze moesten plaatsmaken voor een kerk en een parkeerplaats. Die mensen moesten naar een vuilnisbelt verhuizen dat al bewoond werd door een kleine groep Roma. Het is nu de thuis geworden van ruim 1500 mensen.

Wat was jouw ervaring? Hoe was iedereen?
Het dorp is ongeveer 18 hectare groot en is volgestouwd met geïmproviseerde huizen. De dorpen werden ironisch genoeg Dallas 1 en Dallas 2 genoemd - naar de tv-serie. De mensen zijn erg op hun hoede, zeker voor camera's. Ze zijn niet heel erg trots op hun situatie en staan daarom niet meteen te springen om gefotografeerd te worden. Ik heb eerst een beetje tijd doorgebracht om de families beter te leren kennen en om voetbal met de kinderen te spelen. Nadien heb ik gevraagd of het oké was om familieportretten te schieten. Ik stelde voor om ze achteraf aan hen te geven, om ze aan de muur op te hangen. Dat vonden ze een leuk idee en zo gaven meer families de toestemming om ze te fotograferen.

Ben je door The Lost Boys in Boekarest gewend geraakt aan choquerende dingen uit de Roemense samenleving?
Het verschil met The Lost Boys was dat de meeste kinderen naar school gaan en door het dorp worden opgevoed. De kinderen in Boekarest leven op straat, moeten voor zichzelf zorgen en creëren hun eigen 'families'. De Roma daarentegen zijn een gemarginaliseerde groep, ze worden geconfronteerd met rassendiscriminatie, xenofobie en onverdraagzaamheid van de Roemeense samenleving. Aan het eind van de dag zijn deze families illegaal uit hun huizen verdreven en verplaatst naar een vuilnisbelt. Het is choquerend, maar dan op een andere manier.

Je zegt dat de Roma gemarginaliseerd zijn, hoe vertaalt zich dat in hun dagelijkse leven? Zijn ze zich daarvan bewust? Is het iets dat ze kunnen vermijden?
Ze zijn zich daar uiteraard van bewust. Maar ze vinden het heel moeilijk om iets van juridische bijstand te krijgen en ze weten niet wat hun rechten zijn. Onlangs oordeelde het Roemeense National Council for Combating Discrimination dat uitdrijving etnische discriminatie is. Helaas werd die beslissing door het Hof van Beroep afgekeurd. Ze kunnen dus nergens terecht. Ik heb ook verhalen gehoord dat mensen hun baan verloren nadat ze werden verdreven. Als ze solliciteren gaat alles goed, tot ze hun huidige adres moeten opgeven.

Het interview met een van de kinderen in ons Futurewise Issue vond ik echt leuk. Hij had een hele zachte, mooie kijk op het leven. Is dat hun typische kijk op het leven? Hoe zijn ze in het algemeen?
De kinderen zijn echt geweldig, daarom ben ik met het project begonnen. Ze zijn energiek, enorm vriendelijk en pakken elk probleem aan dat op hun pad komt. Uiteindelijk proberen ze gewoon met alles om te gaan. Daar gaat Lost Boys eigenlijk over.

Wat is je aanpak als je kinderen fotografeert? Vind je dat makkelijk? Er is iets natuurlijk aan de manier waarop je dingen vastlegt.
Kinderen fotograferen is heel makkelijk. Je hangt gewoon wat met ze rond en laat ze hun ding doen. Uiteindelijk gebeuren de geweldige dingen vanzelf. Als je tegen kinderen zegt wat ze moeten doen, draait het nooit goed uit.

Binnenkort komt er een film uit over The Lost Boys. Hoe gaat het daar momenteel mee?
Het gaat heel erg goed. Bruce Lee and the Lost Boys is een moderne versie van Oliver Twist, maar dan in Boekarest. Het gaat over een dakloze jongen, Nicu, die door de bekende Bruce Lee geadopteerd wordt. Ik heb het leven van Nicu vijf jaar gevolgd. Vorige zomer werd Bruce gearresteerd en nu leeft hij bij zijn adoptiemoeder. We zijn volop aan het monteren. We hebben nog enkele maanden te gaan, maar het einde is in zicht.

En je hebt ook een kindercollectie gelanceerd.
Ja, inderdaad. De lijn was in eerste instantie opgezet om geld in te zamelen voor The Lost Boys.

Meer informatie over de kindercollectie vind je hier.

Credits


Tekst Felix Petty
Fotografie Joost Vandebrug