Advertentie

ontmoet de jonge, homoseksuele palestijnen die in tel aviv voor veel commotie zorgen

Deze jonge, homoseksuele Palestijnen herdefiniëren hun politieke en seksuele identiteit.

door Colin Crummy
|
17 juni 2015, 3:20pm

Fadi heeft een probleem. Hij gaat steeds met de "verkeerde" mannen naar bed. Jongens die hij heeft ontmoet in de homoclubs van Tel Aviv. Het zijn knappe, charmante, lieve Joodse jongens. Maar wat is dan precies zijn probleem? Nou, Fadi is een vurige Palestijnse nationalist. "Ik ben verliefd aan het worden op een Zionist," vertelt hij aan zijn beste vriendin Nagham in de documentaire Oriented, "Ik ben verliefd op de vijand."

Daten in Tel Aviv is voor sommige jongens een complex sociaal, cultureel, politiek en persoonlijk dilemma. Oriented volgt drie jonge Palestijnse mannen die in Tel Aviv wonen, een trendy stad aan de kust van de Middellandse zee. Khader, een Palestijnse activist woont samen met zijn Joodse vriendje David. Zijn goede vriend Naeem kan in de veilige bubbel van Tel Aviv zichzelf zijn, maar durft nog niet uit de kast te komen bij zijn ouders. Ten slotte heeft Fadi moeite om zijn diepgewortelde Palestijnse nationalisme te combineren met zijn voorkeur voor Israëlische mannen in uniform.

We spreken met de sterren van deze documentaire af in een zonovergoten koffietentje. De heren vormen een hip en levendig gezelschap. Khader Abu Seif (28, werkt in de reclamewereld) is kleurrijk, flirterig en praat veel en graag. Fadi Daeem (27, verpleger) zit met een uitgestreken gezicht onderuitgezakt in zijn stoel. Hij heeft piercings en komt afstandelijk over met zijn zonnebril. Naeem Jiryes (26, ook een verpleger) is serieus en lief. Hij draagt een honkbalpetje en heeft een baard. Wanneer je met deze jongens afspreekt, weet je waarom regisseur Jake Witzenfeld ervoor gekozen heeft om deze jongens achttien maanden te volgen. De drie jonge Palestijnen zijn leuk, ruig, slim en houden wel van een drankje. Tijdens ons gesprek worden er al gauw gin & tonic's besteld. De heren bespreken de première-avond, er wordt met een ober geflirt (door Khader) en er wordt op hem gebitcht omdat hij te langzaam is (ook door Khader). "Ik wil hem vermoorden," grapt hij.

De regisseur kwam de drie op het spoor na een YouTube-filmpje van de jongens te hebben gezien (het filmpje staat inmiddels niet meer online). Het filmpje, waarin de jongens een aantal taboe-onderwerpen zoals homoseksualiteit en gender-ongelijkheid bespraken, ging viral. Op een met drank overgoten avond besloten ze het filmpje te maken, omdat ze volgens Khader het geluid van een nieuwe Arabische generatie wilden laten horen. "Wij hadden geen homoseksueel, lesbisch of queer rolmodel waar wij naar op konden kijken. Dus wij besloten zelf die rolmodellen maar te zijn."

De uitdagingen voor homoseksuele jongeren in de Arabische cultuur worden door Naeem in Oriented belichaamd. Hij besluit om uit de kast te komen bij zijn traditioneel ingestelde ouders. Zijn vader en moeder snappen niet waarom hij niet gewoon naar huis terugkeert, trouwt en een eigen gezinnetje begint. Zijn vader vraagt zich tijdens het diner af waarom Naeem niet tien procent van zijn geluk kan opofferen zodat hij een traditioneel gezin kan vormen. Nagham, een goede vriendin van Naeem, neemt het vervolgens voor hem op: "Waarom kun jij dan niet tien procent van je geluk opofferen zodat Naeem gelukkig kan zijn?"

De documentaire laat de culturele spanningen zien door de focus op de persoonlijke verhalen te leggen. Terug in Tel Aviv zijn er nog veel meer problemen waar de jongens mee geconfronteerd worden: hoe gedragen jonge Palestijnen zich bijvoorbeeld Israël, het land waarin Palestijnen en Israëliërs al jaren met elkaar in conflict zijn? Als Britse, heteroseksuele, Joodse jongen in Tel Aviv, begreep regisseur Witzenfeld in eerste instantie niet goed hoe deze jongens hun identiteit telkens moesten aanpassen. De filmmaker filmde de jongens in 2013 en 2014, toen het geweld tussen Israël en de Gazastrook weer oplaaide. Het is best een mindfuck voor de Palestijnse jongens om zelf in de liberale bubbel van Tel Aviv te wonen als het conflict met het eigen volk tientallen kilometers verderop plaatsvind.

"Dat is ons leven. We zijn de hele tijd in de war," zegt Fadi. "Bij alles wat ik doe, vraag ik me af of ik Israël aan het steunen ben en of ik door mijn keuze een slechte Palestijn ben. Het speelt een rol bij elke keuze die ik in mijn leven moet maken: waar ik studeer, waar ik werk, waar ik uitga en met wie. Madonna trad een half jaar geleden op in Israël. We zijn gek op haar, maar we zijn niet gegaan, want dan zouden wij artiesten aanmoedigen om naar Israël te komen. Wij willen niet dat mensen denken dat Israël een goede plek is."

Maar de documentaire is niet gewoon een protest, of alleen maar een portret van jongens die pruilend op de bank zitten terwijl ze ook met Madonna hadden kunnen feesten. De film valt op door een levendige filmstijl, waardoor het op een docusoap lijkt. Dit wordt versterkt door de levendige energie van de drie jongens. De meeste politieke gesprekken worden gevoerd onder het genot van een sigaretje en een cocktail. De regisseur moest het activisme van de jongen op een heel intieme manier vastleggen. "Je leest niet over sociale veranderingen in boeken, zegt hij. "Het ligt juist in de woorden en daden van mensen in het dagelijks leven. Of het nou neuken of daten is, of moeten kiezen waar je uitgaat." Fadi voegt daar droogjes aan toe "We zijn overduidelijk niet van plan om onszelf in de fik te steken op een plaatselijke markt."

De groep realiseert zich dat meewerken aan Oriented er voor zorgt dat ze in de spotlights komen te staan. Ze maken zich zorgen over hoe de film thuis wordt ontvangen. Zelfs over de mening van hun Israëlische collega's maken ze zich druk. Hoewel de politiek een terugkerend onderwerp is tijdens de vele gesprekken tussen deze jongens, blijft het moeilijk om de complexiteit van hun gevoelens duidelijk te maken. "Wij mogen niet openlijk praten over politiek, over het steunen van Palestina," legt Naeem uit. "Het broeit onder de oppervlakte, maar je mag deze gevoelens niet delen. Het is moeilijk om je dan als geaccepteerd te voelen als volwaardig mens."

De jongens van Oriented zijn de negatieve kritiek inmiddels wel gewend. Onder hun oude YouTube-filmpjes stonden reacties als "lesbian, gay whores", "traitors" en "Israeli Arabs". Ze krijgen gelukkig ook steun van sommige Israëliërs in Tel Aviv. Maar die steun kans soms ook weer een beetje ongemakkelijk zijn. Zoals die keer dat een man op Khader af kwam lopen op straat en "Free Palestine" in zijn gezicht riep. "Ik dacht: relax bitch," zegt Fadi. "Ga niet meteen 'Free Palestine' lopen schreeuwen zodra je ons tegenkomt."

Ze krijgen ook andere kritiek te verduren, zoals bijvoorbeeld de sneer dat ze zichzelf als slachtoffers neerzetten. "Ik denk dat Palestijnen gewend zijn om het slachtoffer te zijn in films," zegt Fadi, "het is moeilijk voor hen om iemand die zich als Palestijn identificeert niet te zien lijden op de manier die zij gewend zijn. Dat begrijp ik. Ik wil mijn leed niet vergelijken met het leed van een tiener in Gaza."

Toch hopen de jongens dat ze in elk geval een paar Arabische tieners kunnnen helpen met de film. "Onze droom is dat de film vertoond kan worden in Arabische landen," zegt Naeem. "Dat is het publiek dat ik wil bereiken." Maar tot op heden is de film alleen op het Doc/Fest in het Britse Sheffield en op een filmfestival in Los Angeles te zien geweest. Khader hoopt dat Arabische tieners Oriented op dezelfde manier kan helpen, zoals de film Hedwig and the Angry Inch hem vroeger heeft beïnvloed. "Tegen een jonge Arabische homoseksueel zou ik willen zeggen dat ik geen glamourleven kan beloven als hij in Kabul woont. Maar toen ik Hedwig keek, voelde ik mij zo verbonden met het personage, ik voelde mij zo geïnspireerd. Al zouden maar vijftig jonge Arabische tieners de mogelijkheid krijgen om deze film te zien, dan zou dat voor mij al voldoende zijn."

orientedfilm.com

Credits


Tekst Colin Crummy