petra collins bevrijdt haar lichaam met dans

De Amerikaanse fotograaf Petra Collins ging vorige jaar op een roadtrip door de zuidelijkste staten van Amerika om jonge vrouwelijke dansers vast te leggen op film. Wat ze leerde is hoe dans je lichaam meer dan wat ook kan bevrijden.

door Francesca Dunn
|
26 maart 2015, 12:45pm

De 22-jarige artiest Petra en haar jongere zus Anna begonnen vorig jaar aan een roadtrip, met in hun achterhoofd het plan om te onderzoeken wat het betekent om vandaag de dag jong te zijn. Met vrienden Julia, Mayan en Colin reisden ze door de zuidelijkste staten van Amerika om jonge vrouwelijke danseressen te documenteren - van grote groepen cheerleaders in New Orleans tot hiphop-solisten in Texas. Het resultaat wordt gepresenteerd in de vorm van drie korte films getiteld Making Space

Petra verwachtte voor aanvang van het project dat ze issues tegen zou komen die haar tijdens haar jeugd bezighielden - denk eetstoornissen en onzekerheden. In plaats daarvan kwam ze erachter dat de dansende meisjes zelfverzekerde, krachtige, jonge vrouwen zijn. Wij spraken Petra over vrouwen macht geven, fotografie versus film en over wat dans voor haar betekent.

Waarom heb je de documentaire Making Space genoemd?
Anna en ik hebben het altijd over ruimte creëren en het in beslag nemen daarvan - hoe we dat als vrouwen en jonge meisjes nooit mogen doen. Zelfs in traditionele dansvormen als ballet wordt vrouwelijke dansers geleerd om klein te zijn terwijl mannelijke dansers de meeste ruimte in beslag nemen. We vonden Making Space een toepasselijk titel omdat het bijna letterlijk is wat deze meisjes aan het doen zijn. Ze bewegen zich op manieren die aandacht opeisen, terwijl ze ook op metaforische wijze ruimte aan het creëren zijn voor de toekomst van meisjes.

Wat was jullie doel tijdens de roadtrip?
Om plezier te hebben en van elkaar te houden <3 Plezier is onvermijdelijk voor mij, zeker als ik iets doe waar ik van hou, zoals dit.

Wie was de DJ?
IK! Ik ben een dictator als het op reismuziek aankomt. 

Wat is belangrijk aan een goede roadtripbuddy?
Dat iemand chill is - er is geen ruimte voor zeurders.

Op welke fictionele zusjes lijken jij en Anna het meest?
Zoizo Abigail en Amelia van Aristocrats. We houden nooit op met lachen.

Wat is jouw favoriete roadtrip-film?
Paris, Texas van Wim Wenders.

Hoe heb je de meisjes gecast? Waardoor zijn ze je opgevallen?
Ik zocht meisjes die iets te vertellen hadden - die een sterke mening hadden over hun lichaam en dans. Het is echt opwindend om de meisjes op hun eigen manieren te zien bewegen.

Wat hebben de meisjes die je tijdens de reis hebt ontmoet gemeen?
Allereerst natuurlijk hun liefde voor dansen, maar ook de macht die erbij kwam - de macht die ze er allemaal door kregen.

Wat heb je van de meisjes geleerd?
Om mezelf niet te haten. Ik worstel nog steeds met zelfhaat en twijfel vaak aan mezelf. Om deze jonge meisjes zo blij en in controle te zien maakte dat ik mijn eigen gedachtes echt in perspectief zag. 

Wie was jouw rolmodel toen je opgroeide?
Ik had er niet veel, ik denk dat mijn moeder de enige echte was.

Van welke kennis die je nu hebt zou je willen dat je die vroeger ook al had?
Het is kennis die ik zelfs nu nog weleens mis - dat ik van mijn lichaam moet houden zoals het is, en me minder zorgen moet maken over hoe het eruitziet. Het is het enige lichaam dat je hebt, dus je kunt er maar beter van houden.

Wat is je favoriete documentaire of film over opgroeien?
Ik hou echt van de The Virgin Suicides, maar mijn favoriet is denk ik Show Me Love.

Wat betekent dansen voor jou?
Het betekent een bevrijding van mijn lichaam. Je laat al je emoties los en focust je echt op het naar buiten brengen van je innerlijke ik. Mijn lichaam bewegen is voor mij heel belangrijk - het is de beste vorm van therapie.

Wat is jouw go-to move?
Ik doe veel met mijn kont…

Zie je film als een verlenging van fotografie of is het wat anders?
Het is een totaal ander vak! Het proces is heel anders dan bij fotografie - er is ZO veel meer waar je rekening mee moet houden.

Denk je dat film meer kan zeggen dan fotografie?
Ik denk dat ze allebei heel veel kunnen zeggen maar op totaal verschillende manieren.

Wat zijn jouw voorspellingen voor de toekomst van feminisme?
Vloeibaarheid...

Credits


Tekst Francesca Dunn
Fotografie Petra Collins

Tagged:
Petra Collins
Cultuur