deze voormalige balletdanser fotografeert lichamen in beweging

Camila Falquez is geïnspireerd door beweging en reizen.

|
18 december 2017, 2:49pm

De kunst van fotografie is een soort interpretatieve dans. Een partner poseert of zwaait met de armen, de andere cirkelt eromheen en valt soms op de vloer. Hun bewegingen, vastgelegd op film, vertellen een verhaal of visualiseren een emotie. Dit is wat de voormalige ballerina Camila Falquez uit New York onbewust aantrok tot de kunstvorm. “Wat me aansprak in dans was het feit dat het een taal was die ik begreep en waarmee ik kon communiceren,” zegt ze. “Maar ik hield niet de technische regels die ballet aan je opdringt. Mijn balletleraar smeekte me vroeger om minder expressief te zijn wanneer ik optrad. Ik denk dat dat de reden is waarom ik uiteindelijk ben gestopt.”

Camila werd geboren in Mexico-Stad en groeide op in Barcelona. Ze richtte zich op fotografie als communicatiemethode, en legde haar onderwerpen vast door de lens van een danser. Haar emotionele beelden — van Senegalese worstelaars bij zonsondergang en Griekse sculpturen in Florence — leggen de nadruk op het menselijk lichaam en diens eindeloze vormen en bewegingen. “Toen ik me realiseerde hoeveel van mijn werk draaide om het lichaam, kwam ik tot de conclusie dat ik al deze schoonheid erin kan zien omdat dansen een groot onderdeel is van wie ik ben,” zegt ze.

Haar intieme esthetische gevoeligheid is duidelijk merkbaar in haar persoonlijke werk, zoals Humanidad aqui arriba, waarvoor ze twee modellen fotografeerde — een model met een witte huid en een model met een donkere huid, die elkaar omhelzen. “Ik voelde sterk de behoefte om mensen — en mezelf — eraan te herinneren dat we allemaal hetzelfde zijn, en dat we allemaal onze schoonheid bezitten,” legt ze uit. “Ik vond dat fotografie het enige medium was dat ik had om dit over te kunnen brengen.”

i-D: Veel van je persoonlijke werk richt zich op het lichaam en beweging. Waardoor denk je dat dat komt? Was fascineert je aan het menselijk lichaam?
Camila Falquez: Ik moet toegeven al mijn werk tot nu toe heel organisch ontstond. Ik had niet door hoe gefascineerd ik was door de beweging van het lichaam, tot ik op een dag mijn werk doorspitte en zag dat ik het onbewust de afgelopen vijf jaar heb bestudeerd. Dat is wat zo geweldig is van fotografie — het is jouw visie die bepaalt welke fragmenten van de realiteit je raken: of dat nu dansers in Colombia zijn, worstelaars in Senegal of Griekse sculpturen in Florence. Dat creatieproces kwam allemaal heel langzaam tot stand, met veel andere prachtige experimenten tussendoor. Dat leidde uiteindelijk tot mijn eerste solo-expositie Body of Work: An Essay on the Body. Het was een expositie die langzaam ontstond en dat gebeurde bijna zonder dat het de bedoeling was. Dat was voor mij het magische eraan.

Denk je dat het beoefenen van ballet en moderne dans een effect heeft gehad op je visie als fotograaf?
Dansen is zeker een belangrijke reden waarom ik het lichaam en beweging zie zoals ik dat doe. Toen ik opgroeide was ik ervan overtuigd dat ik danseres zou worden. Ik danste elke avond na school, en elke keer als ik alleen op mijn kamer was. En ik was niet gewoon aan het dansen en springen, ik was heel experimenteel bezig met dans, wat heel grappig was omdat ik veel te jong was om het zo serieus te nemen. Ik deed alles van flamenco tot salsa tot ballet tot moderne dans en jazz. Maar ik hield niet van de technische regels die ballet je oplegt, ik vond het belangrijker om het te voelen. Ik begrijp het lichaam, en ik denk dat ik een mooie manier heb gevonden om er een verhaal mee te vertellen door middel van de camera.

Wat inspireert je, naast dans?
Ik zie overal de schoonheid van in, en ik vind dat zo’n zegen. Mijn moeder, die ook kunstenaar is, liep vroeger door de straten en dan nam ze kleine stukjes mee allerlei materialen die ze op straat vond. Daar maakte ze geweldige collages van. Dat definieert precies hoe ik kijk naar de wereld en hoe het me inspireert. Het klinkt misschien cliché, maar voor mij heeft elk hoekje van de wereld een bepaalde schoonheid.

Wat zorgt ervoor dat je een foto neemt?
Wat me motiveert om een foto te maken is een onbewuste aantrekkingskracht die ik voel wanneer ik iets zie, net als bij de beweging van het lichaam. Ik realiseer me dat wanneer ik alleen op reis ben en rondloop met mijn camera, mijn brein niet nadenkt over wat ik wil gaan fotograferen. Ik word gewoon gedreven door mijn ogen en waar ik in de primitiefste manier toe wordt aangetrokken. Het is mijn favoriete soort meditatie. Pas als ik de foto’s ontwikkel kan ik de tendensen in mijn werk ontwaren, niet voordat ik fotografeer. Ik denk dat ik het meest gedreven wordt door kleuren, rare lijnen die per ongeluk voorkomen in de werkelijkheid, en de uitdrukkingen en routines van mensen.

Hoe kwam je erop om de worstelaars in Senegal te fotograferen? Legde je een directe verbinding met je andere werk of ontdekte je dat pas later?
Ik reisde door Dakar en ik wandelde de hele dag fotograferend door de stad. Op een dag, net toen de zon onderging, was ik op het strand en zag ik ze van een afstand. Het was een groep van dertig grote mannen die aan het worstelen waren, en ik rende naar ze toe. Hun lichamen waren denk ik het mooiste dat ik ooit zag. Ik denk dat het een paar minuten duurde voordat ik eindelijk reageerde en begon met fotograferen. Het voelde alsof ik met ze aan het dansen was, terwijl zij vochten en vielen en schreeuwden. Ik voelde me de gelukkigste vrouw op aarde.

Je bent net in Dubai geweest, en je hebt daar vrouwen gefotografeerd. Heb je, omdat hun hoofden en lichamen bedekt worden door niqaabs, je fotografische aanpak veranderd?
Ik landde net na de verkiezingen in Dubai, en toen maakte ik deze foto’s. Ik kan niet met woorden omschrijven hoe verdrietig en verward ik was tijdens het grootste gedeelte van mijn reis. Ik schreef een e-mail aan mijn beste vrienden, die allemaal badass kunstenaars zijn, en vertelde ze dat het onze taak was om de vrouwen te zijn die we zijn — dat het heel veel voor de wereld betekent om de vrije, creatieve vrouwen te zijn die wij zijn, omdat de vrouwen in Dubai maar de helft van onze rechten hebben. Ik ga daar niet te veel op in, want ik weet dat het een gecompliceerd onderwerp is, vol complexe culturele barrières. Dus qua fotografische aanpak denk ik dat het gewoon iets in mij was, waardoor ik — als jonge, onbedekte vrouw — het heel belangrijk vond om deze vrouwen te vragen of ik ze mocht fotograferen. Die realisatie liet me heel dankbaar zijn dat ik de vrouw ben die ik ben.

Als je je werk zou moeten omschrijven als een ballet, welke zou dat zijn en waarom?
Als Martha Graham, Jonah Bokaer en Sara Baras samen een voorstelling zouden maken, en Mulatu Astatke, Diego Cigala en Leonard Cohen de muziek, en het optreden plaatsvindt in een openluchtpodium ergens in de Caraïben, dan zou dat zijn hoe ik hoop dat mijn werk is.

Credits


Tekst Zio Baritaux
Fotografie eigendom van Camila Falquez