Gucci, Versace e Fendi primavera/estate 18. Fotografia Mitchell Sams.

de dappere en bevrijdende boodschap van transgender model teddy quinlivan

Vorige week, tijdens NYFW lente/zomer 18, postte het model Teddy Quinlivan een video waarin ze publiekelijk haar transgender identiteit onthulde. Gemotiveerd door persoonlijke en politieke redenen, deelt zij nu haar verhaal.

|
sep. 26 2017, 12:54pm

Gucci, Versace e Fendi primavera/estate 18. Fotografia Mitchell Sams.

Ik ben Teddy Quinlivan, ik ben 23 jaar oud, en ik ben een vrouw. Ik ben door mijn ouders opgevoed op het platteland van Massachusetts, waar ik naar een openbare school ging. Ik heb daar een hoop discriminatie en pesterijen meegemaakt. In de plaats waar ik ben opgegroeid was er weinig diversiteit te vinden, en dus kreeg ik de status van buitenbeentje toegewezen door de mensen die een heel "normaal" en comfortabel cisgender/hetero leven leidden.

Hoe meer ik gepest en uitgesloten werd door mijn leeftijdgenoten op school, hoe liever ik wilde vertrekken om ze het tegendeel te bewijzen. Ik wilde hen laten zien waar ik toe in staat was. Ze dachten dat ze me kapot maakten, maar in plaats daarvan zorgden ze er eigenlijk voor dat ik een beter leven voor mezelf wilde creëren. Ik droomde ervan om ooit te kunnen dragen wat ik wilde en mezelf te uiten, zonder dat mensen me constant vertelden dat ik fout bezig was.

Ik wist altijd al dat ik een vrouw ben, daar was bij mij geen twijfel over mogelijk. Ik werd als man behandeld en iedereen gebruikte persoonlijk voornaamwoorden als 'hij', maar voor mij voelden die labels – net als mijn naam – alsof ze aan me opgelegd waren, zonder dat ik daar iets over te zeggen had. Toen ik ouder werd, begon ik me meer bewust te worden van gendernormen. Ik deed wat ik kon om de mannelijke rol te vervullen, ook al wist ik dat het fout aanvoelde. Ik wist dat, als ik mijn ware (vrouwelijke) identiteit zou laten zien aan de buitenwereld, ik waarschijnlijk nog meer gepest zou worden en misschien afgewezen zou worden door mijn familie. Ik zou misschien zelfs dakloos worden. Ik paste me aan om te overleven.

Tegen de tijd dat ik in de onderbouw van de middelbare school zat, leerde ik met make-up omgaan en kreeg ik een diversere kijk op genderexpressie. Na jaren geëxperimenteerd te hebben en mijn eigen identiteit ontkend te hebben, kreeg ik op een avond ruzie met mijn moeder. Ze vroeg me waarom ik zo laat nog de straat opging, en ik vertelde haar dat ik dat deed om het pesten en geweld waar ik overdag op straat mee te maken had te vermijden. Die avond vertelde ik haar dat ik een vrouw ben.

"Mij is altijd verteld dat er maar twee genders bestaan. Nu weet ik dat er een heel spectrum aan genders bestaat."

Het accepteren van mijn transgender identiteit heeft me geholpen mijn leven op mijn manier in te vullen. Ik ben geboren met vrouwelijke, fysieke kenmerken, die me een bepaald privilege gaven. Ik ben tenger, mijn stem is niet heel laag en mijn gezicht is vrouwelijk. Ik ben gelukkig redelijk tevreden met mijn uiterlijk, maar waar ik nog erg mee worstel is het reproductieve deel van mijn anatomie, dat nog steeds aanwezig is. Een geslachtsveranderingsoperatie zou die zorg wegnemen, maar mijn werkschema laat dat nu niet toe. Hierdoor heb ik mijn lichaam op een bepaalde manieren moeten accepteren, maar het is niet altijd even makkelijk. Mij is altijd verteld dat er maar twee genders bestaan. Nu weet ik dat er een heel spectrum aan genders bestaat, groter dan ik me ooit zou kunnen indenken.

Vorige week maakte ik een video waarin ik uit de kast kwam als transgender. Onder het voormalige politieke beleid was het voor transgenders mogelijk om veel progressie te boeken, maar het nieuwe beleid is snel van koers veranderd en maakt zich schuldig aan wrede praktijken die transgenders schaden. Ik voelde een sterke verantwoordelijkheid naar mijn gemeenschap om te laten zien dat transgenders een bijdrage leveren aan de maatschappij, en hetzelfde respect verdienen als cisgender individuen. Er is niets mis met transgender zijn.

De manier waarop mensen op de video reageerden was echt fantastisch! Ik voel me vereerd dat zoveel mensen de video bekeken hebben, en er iets van geleerd hebben of zich er geïnspireerd door voelen. Ik heb duizenden berichten en reacties ontvangen – van mensen die ik persoonlijk bewonder tot mensen die ik nog nooit heb ontmoet. Dat herinnert me eraan hoe belangrijk dit eigenlijk is.

Modellenwerk was altijd een onbereikbare droom voor me, een beetje vergelijkbaar met een carrière als rockster. Maar op de middelbare school werd ik gescout en begon ik op kleine schaal te werken als model, totdat ik afgestudeerd was en naar Parijs verhuisde. Ik begon in de showrooms van ontwerpers te werken en bleef mezelf pushen, net zolang tot ik op het niveau zat waar ik me vandaag de dag bevind. Maar ik heb er hard voor moeten vechten. Ik heb doorgezet, door gemotiveerd en veerkrachtig te zijn. Ik wist dat als ik van mezelf hield en me mooi voelde, de klanten en agentschappen dat ook zouden zien. Door modellenwerk kan ik laten zien wie ik echt ben.

"Ik wist dat als ik van mezelf hield en me mooi voelde, de klanten en agentschappen dat ook zouden zien. Door modellenwerk kan ik laten zien wie ik echt ben."

De mode-industrie is een van de meest invloedrijke industrieën, en kan maatschappelijke veranderingen teweeg brengen. Deze industrie bepaalt wat smaakvol is, en waar je om zou moeten geven. Het is bijvoorbeeld niet zomaar iets als je op de cover van Vogue staat. Het geeft een bepaalde boodschap af aan de wereld: "Deze persoon is relevant en verdient aandacht." Kun je je voorstellen hoe krachtig het zou zijn als ze meer reclamemogelijkheden en covers aan vrouwen als Elizabeth Warren, Wendy Davis, Laverne Cox en andere progressieve veranderaars zouden wijden? Wel moeten we erop blijven letten dat transgenders niet tot exploiteerbare trend gebombardeerd worden. Daar zit een heel dun lijntje tussen; merken moeten transgenders op een gepaste en authentieke manier vieren. Het is ook belangrijk dat transmodellen de mensen met wie ze samenwerken verstandig uitkiezen.

Transgenders worden steeds zichtbaarder. Het internet vervult een grote rol in het samenbrengen van de gemeenschap en het onderwijzen van mensen. Langzaam maar zeker komen we vrij van de sociale druk om ons te conformeren aan wat anderen als 'normaal' zien. Ik heb een platform en laat mijn stem horen, door de wereld kennis te laten maken met onze menselijkheid.

In de toekomst wil ik mijn gemeenschap beter leren begrijpen en kijken waar we toe in staat zijn, en onwetende mensen de ogen openen. Ik wil die mensen in laten zien dat ze ons zullen moeten accepteren. Uiteindelijk zou ik in een wereld willen leven waarin mensen zich kunnen uiten op de manier waar zij zich het meest comfortabel bij voelen. Zonder geweld, zonder ridiculisering. Een perfecte wereld is empatisch, onderwezen en vrij voor iedereen.

Als ik een boodschap aan alle transjongeren zou kunnen geven, zou dat zijn dat er geen simpele definitie van 'normaal' is. Het is een woord waar je voor jezelf betekenis aan moet geven. Je bent niet alleen. Kom voor jezelf op en vecht voor je vrijheid. Bewijs iedereen ongelijk. Het belangrijkste is dat je van jezelf houdt. Dat is het allermoeilijkst om te doen, maar onvoorwaardelijk van jezelf houden zorgt ervoor dat je uiteindelijk vrij zal zijn.