cinematische foto’s van huilende vrouwen

De Italiaanse fotograaf Clara Giaminardi recreëert huilscènes uit films om vrouwelijke lichamen - en tranen - weer toe te eigenen.

door Zio Barritaux
|
29 september 2017, 12:55pm

In haar vorige persoonlijke werk richtte de Italiaanse fotograaf Clara Giaminardi zich op vrouwelijke lichamen en hun representatie in de media. Op een foto is een vrouw met een glinsterende, donkere huidskleur te zien terwijl ze haar rug krult en haar naakte borst toont. Op een andere foto zie je een vrouw met een zachte, crèmekleurige huid voorover buigen en haar achterste onthullen. De foto's zijn romantisch, emotioneel en doelgericht. "Door onszelf te objectificeren, is dit de ultieme manier om ons lichaam opnieuw toe te eigenen," schreef Clara in een manifest op haar website. Maar in haar recente werk verlegt Clara haar focus op de representatie van de vrouwelijke vorm naar de manier waarop vrouwelijke emoties worden verbeeld in de kunst en media. Voor The Reasons I Cry nam Clara close-up portretten van een blond model - met vastgezette krullen en Edwardiaanse blouses - die een reeks emoties toont, geïnspireerd door vrouwen in films van Fassbinder, Kubrick en Von Trier. "De fotoserie reikt van ongemakkelijke neptranen van vreugde, tot rauwe, boze tranen die pijn doen op je huid," legt Clara uit. "Voor mij is de meest emotionele foto die met de enkele traan; er zit altijd zoveel schoonheid in een moment van stilte." i-D sprak met Clara over kunst en feministische literatuur, seksisme en misogynie in Italië, en de dingen die haar aan het huilen maken.

Op je website staat dat je visie op het feminisme is gevormd door feministische literatuur. Wat zijn een aantal schrijvers of boeken die je perspectief het meest beïnvloed hebben?
De auteurs waar ik het meest door geïnspireerd ben geraakt de afgelopen jaren zijn Elizabeth Grosz (in het bijzonder haar boek uit 1994, Volatile Bodies) en Rae Langtons stukken. Grosz is een grote invloed geweest op mijn werk met haar stukken over objectificatie en de vrouw als lichaam en emotionaliteit.

Waarom staat het vrouwelijk lichaam en de objectificatie hiervan centraal in je persoonlijke werk?
Ik kom uit een land waar de mainstream media vrouwen afbeelden als geseksualiseerde objecten, en zich aanpassen aan de male gaze. Het is zo'n schadelijk fenomeen, het verdraait de perspectieven van jonge meisjes over hoe vrouwen afgebeeld zouden moeten en kunnen worden, en de rol die zij in de maatschappij moeten vervullen. Het saboteert je aspiraties. Wat je ook bereikt, het lijkt irrelevant vergeleken met het voldoen aan een door mannen goedgekeurd schoonheidsideaal. Ik denk dat er langzaam veranderingen komen, dankzij een meer wereldwijde visie die door het internet in opkomst is. Maar met elke stap die we vooruit zetten, moeten we een halve stap terug doen. Het is moeilijk om meningen te veranderen die al decennia en soms zelfs eeuwen in onze maatschappij geworteld zitten. Toen ik drie jaar geleden naar Londen verhuisde, kreeg ik de kans om eens écht te kijken door de lens van een andere cultuur. Ik denk dat dat me geïnspireerd heeft om in eerste instantie deze onderwerpen te behandelen in mijn persoonlijke werk - een idealistisch streven om een discussie te starten over deze kwesties. Verandering kan alleen komen door erover te praten, en het is zo belangrijk om deze ideeën te laten overnemen door de maatschappij, in plaats van ze alleen te laten circuleren in de kringen van artiesten in het buitenland.

Is je werk vaak geïnspireerd door kunst?
Mijn werk is voornamelijk geïnspireerd door performance art en hedendaagse dans. Ik hou van het werk van choreografen als Anne Teresa De Keersmaeker en Pina Bausch. En van de stukken van vrouwelijke kunstenaars zoals Ana Mendieta en Valie Export, die altijd de discussie over het vrouwelijk lichaam centraal hebben gesteld in hun werk. Ik ben me ook erg bewust van de geïnternaliseerde inspiratie in mijn werk. Mijn gebruik van licht en textuur is waarschijnlijk het resultaat van zoveel jaar naar eeuwenoude Italiaanse kunst kijken.

Waar gaat The Reasons I Cry over?
The Reasons I Cry is een persoonlijk project, geïnspireerd door tranen in films. Er is een beroemde scène uit Godards Vivre Sa Vie waarin Anna Karina in een donker theater zit, terwijl ze kijkt naar een close-up van Dreyer's Joan of Arc. De tranen stromen over Joans wangen. In de close-up daarna zie je dat Karina ook zachtjes aan het huilen is. Ik ben altijd gefascineerd geweest door de eigenschap van film om ons aan het huilen te krijgen, en dit valt samen met een recent onderzoek wat ik aan het doen ben over vrouwelijke emotionaliteit. Ik vind het interessant hoe vrouwelijke emotie wordt weergegeven in kunst en media, en hoe dit over het algemeen gezien wordt in de maatschappij. Er rust op open en eerlijke expressie van emotie nog steeds een groot taboe, en dat is schadelijk voor zowel mannen als vrouwen. In The Reasons I Cry kijk ik naar de verbeelding van emotie in films in andere media, waar we allemaal aan overgeleverd zijn.

Wat maakt jou aan het huilen?
Ik huil zo vaak. Ik ben deze thema's nu ook aan het onderzoeken bij mezelf en ik heb mezelf een vrijkaart gegeven als het gaat om tranen en emotie. Sommige redenen waarom ik huil zijn boosheid, het einde van bepaalde films, muziek van Max Richter, een gebroken hart, hormonen en geluk.


Tagged:
feminist
Features
huilen
clara giaminardi