Fotografie Maxime Cardol

model terence munzemba schaamt zich niet meer voor zijn vitiligo

Een lange tijd bedekte het 19-jarige Tilburgse model zijn pigmentvlekken, maar nu omarmt hij ze en hoopt hij anderen te inspireren.

door Terence Munzemba; zoals verteld aan Djanlissa Pringels
|
17 september 2019, 8:50am

Fotografie Maxime Cardol

Terence Munzemba (19) is een Tilburgs model met Congolese roots. Ook heeft hij vitiligo in zijn gezicht, een aandoening waarbij er witte vlekken op de huid ontstaan doordat de pigmentcellen in de huid kapot gaan. Hij vertelt aan i-D hoe hij eerst jarenlang zijn witte vlekken bedekte met een bruine crème, voordat hij zijn natuurlijke gezicht leerde te accepteren.

Als tiener heb ik mezelf nooit echt mooi gevonden. Ik heb namelijk al sinds mijn zesde last van vitiligo – een aandoening waarbij op sommige plekken van mijn lichaam pigment verdwijnt– in mijn gezicht. Die vlekken werden alsmaar groter en bedekten een groot deel van mijn gezicht. In groep zes vonden klasgenootjes dit blijkbaar erg grappig en ik werd er een tijd lang voor gepest. Mensen riepen bijvoorbeeld naar me dat ik een koe was. Vanaf dan heb ik jarenlang mijn vlekken verborgen met een bruine creme. Mijn ouders hadden dit eigenlijk besloten, omdat ze het niet fijn vonden dat ik constant aangestaard werd. Ze wilden me op deze manier beschermen. Op de middelbare school wisten slechts een paar vrienden dat ik vitiligo had. Ik haatte mijn gezicht echt en ik schaamde me kapot.

1568377346060-Terence_01

Op mijn achttiende was ik het dragen van die bruine creme echter kotsbeu, want ik vond het helemaal niet fijn meer om elke ochtend me volledig te moeten bedekken. Deels was ik geïnspireerd door Winnie Harlow, een topmodel met vitiligo. Maar ook mijn vrienden hebben me hierin geholpen. Ze zeiden me dat ze het mooi vonden en dat het zonde was dat ik het bedekte. Eerst stopte ik met crème smeren als ik ‘s avonds eens naar de deur uit ging. Uiteindelijk besloot ik er volledig mee te stoppen.

1568385850934-Terence_layout_kleur

Deze zomer ben ik voor het eerst naar Congo gegaan, de plek waar allebei mijn ouders zijn opgegroeid. Het was een mooie reis. Alleen wordt er anders gekeken naar vitiligo dan in Nederland: op straat kijken mensen meteen weg en doen ze alsof ze het niet zien, maar je je voelt wel dat ze het er vooral als een negatieve afwijking zien en niet als iets wat ook mooi kan zijn. Mijn vader vond het dus best heftig dat ik mijn vlekken niet meer ging bedekken, omdat hij bang was dat ik me slecht zou voelen door negatieve reacties. Vorig jaar ging ik naar Wooh Hah Fest zonder me te bedekken. In het begin vond ik het echt eng, maar eenmaal ik op het festival was, bleek het heel goed mee te vallen. Sterker nog: ik kreeg de hele tijd complimenten van mensen die zeiden dat ik een model kon zijn. Er werden ook veel foto’s van me gemaakt, wat ik best wel vet vond.

1568385902884-Terence_09

Vorig jaar was ik op weg naar een feestje, toen ik mijn trein miste en een tijdje op het perron moest wachten. Een tijdje zag ik man naar me staren en uiteindelijk benaderde hij me. Hij vroeg me of ik model wilde worden. Ik zei ja en niet lang hierna had ik mijn eerste shoot. Dat vond ik leuk en ik besloot toen dat ik dit wel vaker wilde doen. Toen ik mezelf terugzag op een foto, schrok ik wel een beetje: ik had namelijk nooit verwacht dat ik er zo goed kon uitzien. Als mijn ouders mijn foto’s nu zien, vinden ze het echt geweldig. Ze zijn niet meer bang dat ik onzeker ben over mijn gezicht.

Op social media krijg ik soms berichten van andere mensen die vitiligo hebben. Ze zeggen dat mij op foto zien hen helpt om hun eigen vitiligo te accepteren. Sommige zeggen zelfs dat ze me willen ontmoeten en van zodra ik niet meer naar school moet en de kans heb om de wereld rond te reizen, wil ik dit ook echt doen.

1568385920958-Terence_12

Er zijn manieren om vitiligo te behandelen, maar dat hoeft voor mij niet meer. Ik vind het zelfs helemaal niet erg als mensen me aanstaren: ik ben trots op hoe ik eruit zie. Mijn broer en zus hebben ook vitiligo. Mijn zus zei me altijd dat ik mezelf niet hoefde te bedekken, dat ik mooi was hoe ik was. Nu hoop ik dat ik haar het gevoel geef dat zij zich ook nooit hoeft te schamen voor wie zij is.


Credits

Fotografie Maxime Cardol