Advertentie

deze jonge nederlandse vrouw ontdekte ongeveer twee jaar geleden dat ze hiv heeft

De 29-jarige Hanne vertelt hoe het is om jong, vrouw, en hiv-positief te zijn.

door Jasper Lavèn
|
28 juli 2017, 11:20am

Nederland doet het goed als het gaat om het bestrijden van de hiv-epidemie. Amsterdam is naast Melbourne een van de twee steden in de wereld die de doelstellingen die de Verenigde Naties omtrent de hiv-epidemie heeft opgezet, hebben behaald. Volgens die doelstellingen moeten in 2020 negentig procent van alle mensen die hiv hebben dit van zichzelf weten. Weer negentig procent daarvan moet in behandeling zijn, en bij negentig procent van die groep mag het virus niet meer overdraagbaar zijn. Amsterdam zit op 94, 90 en 94 procent. De VN heeft bepaald dat in 2030 aids de wereld uit moet zijn.

Op dit moment wonen er, volgens een onderzoek van Hiv Monitoring uit 2016, ongeveer 23.000 mensen met hiv in Nederland, waarvan ongeveer 2.800 mensen niet weten dat ze drager van het virus zijn. De grootste groep mensen met hiv zijn homoseksuele mannen, maar ongeveer 3.500 vrouwen in Nederland zijn ook hiv-positief. Dankzij goede medicijnen kunnen mensen met hiv net zo oud worden als mensen zonder het virus.

Via Hiv Vereniging Nederland kwamen we in contact met de 29-jarige Hanne, die sinds ongeveer twee jaar weet dat ze hiv-positief is. Ondanks de diagnose leidt ze een normaal leven: ze werkt doordeweeks in een schoenenwinkel en in het weekend gaat ze uit met haar vriendinnen. We vroegen haar naar het moment dat ze de diagnose kreeg, hoe haar familie en vrienden reageerden en hoe ze omgaat met het nog altijd aanwezige stigma rond het virus - zeker als het gaat om vrouwen.

Sinds wanneer weet je dat je hiv hebt?
Sinds 11 november 2015. Ik was aan het daten toen, na een vorige relatie.

Waarom liet je je testen?
Ik besefte me dat ik me nog niet had laten testen na mijn laatste relatie, en dat is natuurlijk wel handig. Ik had geen symptomen van een soa, en voelde me eigenlijk hartstikke goed. Maar ik vond de jongen met wie ik aan het daten was echt heel leuk, en op een gegeven moment kom je op een punt dat je toch zonder condoom seks wil hebben. Ik ben naar de huisarts gegaan voor een soatest, en daar vroegen ze me of ik me voor hiv wilde laten testen. Gelukkig heb ik dat maar gedaan.

Wat ging er door je heen toen je de diagnose kreeg?
Ik werd 's ochtends gebeld, voordat ik naar mijn werk moest. De dokter wilde me spreken, en dan weet je eigenlijk al dat je een soa hebt. Ik hoorde ook al aan de stem van de assistent dat er iets goed mis was. Toen ik bij de dokter kwam, later die dag, vroegen ze of ik wist waarom ik daar was. Ik zei dat ik waarschijnlijk een soa zou hebben, dat beaamden ze. Ik vermoedde eigenlijk al het ergste, en toen vertelden ze: "Het is niet makkelijk om te zeggen, maar je bent hiv-positief." Ik schrok heel erg, maar wist gelukkig al genoeg over hiv om te weten dat ik er niet dood aan ga. Maar ik dacht vooral alleen maar: kut, nu ben ik die Hanne met hiv.

Ja, dat stigma lijkt me heel lastig. Hoe ben je daarmee omgegaan?
Ik had geluk dat ik een heel goed vangnet had, van mijn ouders en vrienden. Dat heeft me erg geholpen. En ik ben er meteen heel eerlijk over geweest. Ik probeerde het niet te verbergen voor iedereen.

Hoe reageerden je vrienden en familie dan?
Ik werk met een vriendin samen, en de dag dat ik werd gebeld had ik het er met haar al erover gehad, ze wist dat ik naar de dokter moest. Ze zei toen al dat ze het heel erg voor me vond dat ik waarschijnlijk een soa had, maar dat ze er voor me zou zijn. Op de weg terug naar huis belde ik haar en begon ik gelijk te huilen: "Ja, ik heb echt hiv. Ik kan morgen niet werken," zei ik. En toen zei ze dat het niet uitmaakte, en dat ze van me hield. Dat was zo fijn. Toen ik thuis kwam zag mijn moeder al gelijk dat er iets mis was. Ik vertelde het haar, en ze reageerde heel lief, maar toch schrok ze ook. Ze had toch nog dat idee van vroeger in haar hoofd, toen mensen met hiv echt dood gingen aan aids. Mijn vader was heel erg boos, en wilde degene die het mij had gegeven wat aandoen.

Weet je van wie je het hebt gekregen?
Ja, ik weet van wie ik het heb. Hij woont in een ander land, maar ik praat er liever niet over.

Was je niet boos op hem?
Nee, totaal niet. Hij wist het ook niet van tevoren, dus ik kon hem eigenlijk niks kwalijk nemen. En je kiest er toch beide voor om onveilige seks te hebben. Uiteindelijk heb ik het hem zelf verteld toen ik de uitslag kreeg.

Hoe reageerde hij?
Hij schrok heel erg. Maar ook hij wist al redelijk wat over hiv, en dat je er dus gewoon oud mee kan worden. We hebben het er vijf minuten over gehad, daarna hebben we gewoon gepraat over hoe het ging. Ik had hem al lang niet meer gesproken.

Was je niet bang dat je het aan iemand anders had doorgegeven?
Na die relatie met die man heb ik twee keer onveilige seks gehad met iemand. Beide heb ik via de GGD een bericht gestuurd, en gelukkig kwam daar uit dat ze het virus niet hadden. Ik had geluk dat ik er heel vroeg bij was. Er zijn mensen die echt ziek worden, en er dan pas achter komen dat ze hiv hebben.

Het percentage van mannen met hiv in Nederland ligt veel hoger. Is het daarom extra moeilijk om er als vrouw voor uit te komen?
Ik dacht dat ik het wel zwaar zou krijgen. Ik kon geen heterovrouw vinden van mijn leeftijd die ook hiv heeft, en ik dacht dat ik dat nodig zou hebben - iemand om mee te praten. Maar uiteindelijk had ik genoeg aan mijn vrienden en familie. Daarnaast heb ik ook een workshop gevolgd van de HIV Vereniging. Daar heb ik heel veel aan gehad.

Je slikt medicijnen tegen het virus. Hoe werkt dat?
Het virus gebruikt bepaalde immuuncellen om zich te verdubbelen, en die medicijnen haken in op dat proces om te voorkomen dat het virus dat kan doen. Ik moet elke dag rond dezelfde tijd dus die pil innemen. De rest van m'n leven. Tenzij er nieuwe medicijnen komen.

Moest je je levensstijl veranderen? Meer letten op je eten, bijvoorbeeld?
Nee, eigenlijk niet. Ik mag gewoon af en toe een wijntje drinken, en ik ga af en toe ook stappen. Ik had gelukkig sowieso al niet zo'n wilde levensstijl. Het enige waar ik me soms druk om maak is dat mijn lever bijvoorbeeld harder moet werken door de medicijnen. Maar dankzij de halfjaarlijkse onderzoeken die ik moet ondergaan weet ik dat het heel goed met me gaat.

Als je nu een date hebt, vertel je het dan meteen?
Die jongen die ik aan het daten was op het moment dat ik de diagnose kreeg reageerde heel goed, maar uiteindelijk zijn we toch uit elkaar gegaan. Daten heb ik heel lang afgehouden, niet alleen vanwege hiv, maar ook omdat ik er even klaar mee was. Begin dit jaar begon het weer te kriebelen, en begon ik erover te praten met vriendinnen. Ik dacht: hoe ga ik dit nu aanpakken? Uiteindelijk heb ik een tinder-account aangemaakt, en daar een foto op geplaatst van Wereld Aids Dag met daaronder de tekst: 'hiv+ and happy.'

Wat voor reacties kreeg je erop?
Echt alleen maar positieve reacties, eigenlijk. Eén jongen maakte een lompe opmerking: "Hoe komt een vrouw nou aan hiv?" Dat slaat natuurlijk nergens op. Mensen denken nog steeds dat alleen mannen hiv kunnen hebben.
Ik heb ook een keer tijdens uitgaan met iemand gezoend, en die wilde graag met me daten. Die zondag na werk had ik met hem afgesproken, en ik had me voorgenomen om het hem gelijk te vertellen. Ik was zo zenuwachtig. Toen ik het vertelde schrok hij heel erg. Hij wist er ook zo weinig over. "Maar ben je dan niet ziek?" en "Moet ik me nu laten testen?" Uiteindelijk was het een hele leuke date, maar moest hij er wel even over nadenken. Dat is natuurlijk niks meer geworden.

Zijn dat soort momenten niet lastig?
Ik neem dat soort dingen niet persoonlijk. Ik kan het allemaal wel makkelijk van me aflachen. Hiv is niet wie ik ben. Ik ben gewoon Hanne.

Wat ik van jou hoor, en wat ik weet uit mijn eigen omgeving, is dat mensen nog steeds weinig over hiv weten. Hoe kunnen we dat veranderen?
Gelijk toen ik te horen kreeg dat ik hiv-positief was, dacht ik: hier moet ik iets mee doen. Ik ben iemand die best makkelijk praat en heel open is. Ik probeer wel een stem te zijn, ook voor mensen die er niet zo makkelijk over kunnen praten. Aankomend jaar ga ik ook voorlichting geven.

Gaan er dagen voorbij dat je er totaal niet mee bezig bent?
Ik ben er natuurlijk nu veel mee bezig omdat ik er veel over praat in de media en voorlichting ga geven. Maar over het algemeen ben ik er vrij weinig mee bezig. Vaak genoeg moet ik mezelf herinneren om mijn medicijnen te nemen.

Ben je wel eens een pil vergeten?
Ik ben het twee keer vergeten, maar dat is niet erg. Maar als je heel vaak je pil vergeet in te nemen kan het virus resistent worden, en dat kan gevaarlijk zijn. Je moet er wel consequent mee zijn.

Je hebt nu PrEP, als preventiemiddel tegen hiv. Wat vind je daarvan?
Ik weet het niet zo goed. Bijna iedereen die ik ken met hiv is er heel erg voor, maar het argument tegen is dat mensen misschien vaker onveilige seks gaan hebben vanwege deze pil, en dat is niet de bedoeling. Ook is het meer bedoeld voor de homogemeenschap - voor de risicogroep.

Denk je dat er daarom meer belangstelling moet komen voor vrouwen met hiv?
Ja, misschien wel. Bij de Pride, bijvoorbeeld, is er een boot van Poz&Proud, maar daar staan alleen maar homo's op. Op die manier blijft dat stigma behouden, en zijn er onwetende jonge vrouwen die denken dat je als vrouw geen hiv kan krijgen. Dat moet wel veranderen.

Er zijn ongeveer 2.800 mensen in Nederland die hiv hebben, maar die dat nog niet weten. Hoe kan dat volgens jou?
Waar ik tegenaan liep was dat je in Amsterdam natuurlijk de GGD hebt, en als homoseksuele man krijg je daar voorrang voor zo'n gratis test. Ik ben naar de huisarts gegaan en moest 180 euro aftikken. Dat is niet eerlijk. Het gaat om je gezondheid. Daarnaast moet de test gewoon standaard bij de soa-test zitten, en niet een extra vraag zijn.

Veel mensen met hiv schamen zich voor hun diagnose. Wat zou je tegen hen willen zeggen?
Wees sterk en zelfverzekerd. En praat erover, dat is zo belangrijk. Er zijn mensen die niks durven te zeggen, maar dat gaat op een gegeven moment aan je knagen. Ik ben er gelijk open over geweest, en dat heeft me zo erg geholpen. Ik hoef nu geen smoesjes te bedenken als ik weer eens naar de dokter moet. En daarnaast: heb vertrouwen in je vrienden en familie, zij houden van je en zullen je echt steunen.

Vragen over leven met hiv; Servicepunt Hiv Vereniging / Maandag, dinsdag en donderdag 14.00 - 22.00 - 020 6892577 / servicepunt@hivvereniging.nl / www.hivvereniging.nl

Credits


Tekst Jasper Lavèn
Fotografie Djanlissa Pringels

Tagged:
HIV
Interview
PrEP