typograaf pieter ceizer doet verslag vanuit parijs

‘Konden we maar een week terug in de tijd.’

door Olga Kortz
|
16 november 2015, 4:35pm

www.instagram.com/ceizer

De Amsterdamse typograaf met een eigen modelijn Pieter Ceizer woont al een aantal jaar in Parijs. Je vindt hem regelmatig in het oosten van de stad, in de buurt van Place de la Bastille, in de buurt van waar afgelopen vrijdag verschillende aanslagen plaatsvonden. 'Paris Eastside Crew', noemen Pieter en zijn Franse vrienden zich. Vrijdag was hij toevallig thuis, in de wijk Pantin, een banlieue in het noord-oosten ten opzichte van de stad. Van de schoten in de stad heeft hij dus niets gehoord, wel kreeg hij vrij snel na de aanslagen verontrustende berichten van vrienden, of hij veilig was. Wij belden met Pieter om te vragen hoe het met hem gaat, en wat er veranderd is sinds vrijdag.

Hoe gaat het met je?
Het gaat wel oké. Gisteren zat ik even op een terrasje. Opeens kwamen er een stuk of twintig mensen de hoek om rennen, die 'run run' riepen. Iedereen stond op en rende meteen weg, ik belandde met een aantal mensen en mijn vriendinnetje in de kelder van een café. Daar hebben we wel een halfuur gezeten. Sommige meisjes waren aan het huilen, en ik was ook bang dat er iemand met een geweer binnen zou komen en dat dat het einde zou zijn. Uiteindelijk was er niets aan de hand en mochten we per twee naar buiten. Op straat reed er iemand langs die ons toch weer waarschuwde niet de kant op te lopen waar we naar op weg waren, en die heeft ons toen ergens afgezet. Later hoorden we op de radio dat er massale paniek was uitgebroken bij de Place de la Republique, er zouden rotjes zijn afgestoken en mensen zijn gaan rennen, omdat ze dachten dat er weer mensen met geweren aan zouden komen. Oh shit, we gaan eraan, dat dacht ik ook.

Waar was je toen het gebeurde?
Ik was thuis. Normaal ben ik op vrijdag wel in de stad te vinden, maar nu zat ik toevallig thuis. Bij Le Petit Cambodge, waar ook geschoten is, zit ik vaak, eigenlijk elke zaterdag. Ik kreeg van veel mensen berichten vrijdagavond of ik veilig was. Een vriend van me, Sylvain, heeft een winkel en verkocht nog een cadeautje aan een andere vriend van hem, die naar die verjaardag ging in de Rue Charonne, in de bar waar ook geschoten is. Die jongen is nu dood. En een andere vriend van Sylvain ook.

Hoe bang ben je? Durf je nog op een terras te zitten?
In het begin dacht ik daarover: fuck it, als het komt dan komt het. Maar na gisteren, na dat loos alarm, gaat er wel van alles door je hoofd. Ik wil niet iedere dag in een fucking kelder gaan zitten. Mijn vrienden hebben hetzelfde. Niemand heeft er zin in om nu de metro te nemen. Er is best wel angst. Na Charlie Hebdo hadden we het allemaal over vrijheid van meningsuiting - maar nu is het best wel stil. Je hoort weinig mensen zeggen: 'Dit tolereren we niet.' Er heerst meer een gevoel van: doe maar rustig.

Je hebt een paar mooie tekeningen gemaakt, zijn er meer kunstenaars om je heen die er meteen iets mee willen doen?
Ja, veel kunstenaars hebben iets gemaakt, zoals Shepard Fairy. De eigenaresse van Colette heeft op haar Instagram een aantal dingen van kunstenaars gepost. En niet alleen online ontstonden dingen, ook op de Place de la Republique hebben graffiti-kunstenaars iets gemaakt.

Wat vind je van 'Paris est toujours une te', een initiatief dat op Facebook is ontstaan, waarin iedereen wordt opgeroepen om vanavond om zeven uur met een aansteker aan het raam te gaan staan en harde muziek te draaien? Ik las op de pagina veel kritiek op het idee.
Ik heb daar eigenlijk ook niet zo'n zin in. Ik begrijp wel dat het een anti-reactie is, dat mensen willen laten horen dat ze weigeren bepaalde plaatsen te mijden, of te buigen voor terreur. Toch denk ik zelf op dit moment dat ik die openbare plekken inderdaad even mijd.

Je woont in een banlieue, waarvan er gezegd wordt dat daar de radicale moslims zich kunnen vormen, omdat er weinig toezicht op is. Is de sfeer veranderd in jouw buurt?
Het is hier altijd n beetje grimmig en ieder voor zich, niemand bemoeit zich met elkaar.
Deze aanslagen gaan over het feit dat mensen elkaar niet begrijpen. We kunnen nu wel bommen gaan gooien, maar wat los je ermee op? In Frankrijk wonen veel kansarme jongeren, zonder toekomst, die niets hebben om voor te leven, dus kunnen sterven.

Is Parijs nog steeds de stad van de liefde?
Ik denk het wel. Het brengt de mensen toch ook wel samen. Je gaat door zoiets ingrijpends ook nadenken wat je vrienden voor je betekenen, en je vriendin. En we delen een angst die de liefde misschien wel versterkt. Nu zit de schrik er nog heel erg in, maar misschien maakt het ons uiteindelijk sterker. We zullen het zien. Tsja, konden we nog maar een week terug in de tijd.

www.instagram.com/obeygiant

www.instagram.com/ceizer

www.instagram.com/jamesjarvis


www.instagram.com/jean_jullien

Credits


Tekst Olga Kortz

Tagged:
Parijs
pieter ceizer