intieme portretten van krakers uit de jaren negentig

Fotografe Ash Thayer leefde acht jaar lang in kraakpanden. In die tijd legde ze haar medekrakers en hun strijd tegen de gentrificatie vast.

door Emily Manning
|
28 juli 2015, 8:18am

Niet heel lang geleden werd de nu hippe New Yorkse wijk Lower East Side voornamelijk bevolkt door krakers. Wat nu luxe appartementen en frozen yoghurtshops zijn, waren in de jaren negentig vervallen gebouwen die bewoond werden door punkers. In 1992 kwam fotografe Ash Thayer blut op straat te staan toen haar huisbaas haar de deur wees en weigerde haar borg terug te geven. Medepunkers boden een helpende hand - ze nodigden Ash uit om de zich bij de kraakgemeenschap te voegen die op dat moment al enkele decennia lang actief was. Acht jaar lang ging Ash als kraker door het leven, onderwijl haar kraakfamilie vastleggend - hun leefomgeving, levens en de strijd tegen de gentrificatie. De beelden heeft ze eerder dit jaar gebundeld in het boek Kill City: Lower East Side Squatters 1992-2000. We zochten Ash op en hadden het over hoe de jeugd van nu de wereld kan veranderen.

Hoe ben je in de wereld van fotografie beland?
Ik had op school een leraar die de carrières van zijn studenten echt van de grond hielp te komen. Hij leerde ons wat er allemaal gaande was in de wereld en hielp ons beurzen te krijgen voor prestigieuze kunstacademies. Veel van ons hoorden tot de groep risicojongeren, waaronder ikzelf. Ik was een echte outcast, een metalhead. Op een gegeven moment kwam ik in contact met punk rock, en dat heeft me echt een positieve uitlaatklep geboden. Ik ben nog voordat ik afstudeerde op mezelf gaan wonen en die leraar moedigde me vervolgens aan om te gaan fotograferen. Ik ben toen mijn vrienden in de punkscene gaan fotograferen en met een aantal van de eerste beelden die ik schoot, won ik vervolgens de Scholastic Award, waardoor ik naar de School of Visual Arts kon.

Waarom ben je kraker geworden?
Ik verhuisde voor school naar New York en bleef ook daar de punkscene fotograferen. Ik was toen hartstikke blut. Ik leefde van de laatste paar centen van mijn studielening en probeerde parttime baantjes te combineren met school. Op een gegeven moment heeft m'n huisbaas me uit huis gezet en mijn veel te hoge borg gehouden. Toen had ik helemaal geen geld meer over. Ik moest toen kiezen tussen teruggaan naar Memphis en dus school verlaten, of een extremere oplossing vinden. Ik leerde toen punkers kennen die aan het kraken waren en zij stelden voor dat ik bij hen kwam wonen. In de punkscene zorgt men echt voor elkaar - onze vriendschappen waren alles wat we hadden.

Het gebouw waar we in woonden lag in puin. Ze waren begonnen met het op te knappen, maar het leek nog het meest op een set uit Dexter - flikkerende lampen op de gang, trappenhuizen die op instorten stonden. We moesten 's avonds alle ramen bedekken zodat de mensen buiten niet konden zien dat we elektriciteit hadden. Al met al waren we vooral een groep jonge punkers, en in die groep zaten ook de nodige mensen met alcohol- en drugsverslavingen.

Wat gebeurde er toen de stad de buurt wilde opknappen?
We gingen naar gemeenteraadsvergaderingen over de wijkontwikkeling en stemden daar volop mee. We hielden ook protesten om de aandacht van de buurt te krijgen en organiseerden feestjes waar we buren voor uitnodigden. Veel van wat we deden hield vooral in dat we actief deelnamen aan de gemeenschap en dat we integreerden. De Lower East Side had zoveel leegstand dat veel krakers naar deze buurt waren getrokken, waardoor we elkaar allemaal konden steunen. Onze gemeenschap werd heel close en samen hebben we gevochten voor de gebouwen.

Ben je gaan fotograferen om je dagelijkse leven vast te leggen of was het al meteen een groter plan?
Ik had nog niet echt een plan, maar was vooral bezig om de mensen in mijn leven vast te leggen. De gemeenschap was nog veel groter en diverser dan je op mijn beelden ziet, maar ik hing zelf vooral met de punkers. Niet iedereen had toen een camera, en het was wel belangrijk dat werd vastgelegd hoe krakers hun woonruimte verbeterden. We wisten dat er een dag zou komen - mogelijk in de rechtbank - dat we officieel bewijs nodig zouden hebben om te laten zien wat voor werk we verricht hadden.

Vrouwen lijken vaak heel krachtig op je foto's. Hoe was de genderverhouding in de krakersgemeenschap?
De cultuur werd een beetje beheerst door de mannen, wat te maken had met hoe hard dt wereldje was, maar uiteindelijk verschilde het echt per gebouw. In sommige gebouwen was de verhouding bijna gelijk, maar dat hing vooral af van wie daar als eerste was komen wonen en hoe ontwikkeld het was. Sommige gebouwen waren bijvoorbeeld veel geschikter voor kinderen dan andere. Iedereen droeg overalls, voornamelijk omdat dat praktisch was, maar het was ook fijn dat je niet constant geseksualiseerd werd, het ging niet om je lichaam.

Als je terugkijkt op die periode, wat heb je er dan als fotograaf en als individu van geleerd?Als fotograaf heb ik echt geleerd hoe je subculturen en gemeenschappen vast moet leggen - het draait om het respecteren van de wensen en meningen binnen zo'n cultuur en het is belangrijk dat je te allen tijde toestemming hebt van iedereen die erbij betrokken is. Ik heb ook veel geleerd over de waarde van een gemeenschap en over hoe mensen dingen voor elkaar kunnen krijgen door actie te voeren. Vaak zien mensen ervan af om actie te ondernemen tegen de overheid, omdat het erg machteloos kan voelen. Ik heb geleerd dat het wel degelijk belangrijk is om betrokken te zijn. Door standvastig te zijn, als groep op te staan voor de dingen waar we in geloofden en door van ons te laten horen, hebben we uiteindelijk elf gebouwen gewonnen. Ik denk dat dat ook een belangrijke les is voor de volgende generatie: je hoeft geen punkrocker of kraker te zijn of zelfs maar betrokken te zijn bij illegale praktijken, maar je kunt ook als je nog maar jong bent wel degelijk verandering teweeg brengen, zelfs als je geen geld hebt. Met dit boek wil ik dat laten zien.

ashthayer.net

Tagged:
Ash Thayer
Cultuur