een vieze auto

Morgen begint de Boekenweek en het thema is dit jaar ‘verboden vruchten’. Schrijver Mick Johan geeft zijn interpretatie van dit thema.

door Mick Johan
|
24 maart 2017, 9:30am

Ik heb lang vijftien willen blijven. Zeker tot mijn dertigste. Als je vijftien bent mag je namelijk niks. En als je niks mag, dan moet je alles stiekem doen. Daar hield ik van. Toen ik vijftien was bevond ik me zowel fysiek als mentaal op een plek waar ik veel stiekem moest doen. Door omstandigheden woonde ik in een afgelegen dorp in Duitsland, en hadden mijn ouders even drie auto's. That's right: drie auto's. Een Audi, een Opel en een Volkswagen. De heilige drie-eenheid van de Duitse middenklasse. Belastingvoordeel, één onverkoopbare oude auto, en een riant salaris maakte dit alles mogelijk. Mijn ouders waren slechts met zijn tweeën, en er was dus altijd een auto thuis.

Mijn vader had me wel eens een autorijles gegeven op een zondag op de kazerne. Dat leek veilig. Het leek ons ook een goed idee om samen iets leuks te doen. We waren niet vaak leuk samen. Hij was een Indische militair met een kort lontje en ik was een kwaad rotjoch met schijt aan alles. Dat botste. Nu weet ik inmiddels dat we zo'n beetje dezelfde persoon zijn. Hij heeft zichzelf beteugeld door zich een harnas aan te meten dat Het Leger heet. Ik niet. Ik rebelleerde. Hoe dan ook, op een zondagochtend na de kerk reed ik met natte tienerhandjes aan het stuur van mijn vaders Opel Kadett tussen de tanks door. Mijn pa noemde deze gare, legergroene stationwagon liefkozend 'Brickie'. Op vaderdag, drie jaar eerder en twee auto's minder, gaven mijn zus en ik hem die naam in gouden stickerletters. Hij heeft ze er nooit opgeplakt, maar dat gaf niks.

Mijn vader zat naast me, ik vermoed met even zo bezwete handen. Het was een mooie ochtend, en de kazerne leek verlaten. Tussen de tweede en derde versnelling was het tandenpoetsen en ik, onervaren achter het stuur als ik was, staarde naar de versnellingspook. De auto week langzaam uit naar links. Uit het niets doemde er ineens een jeep op, en als mijn vader geen ruk aan het stuur had gegeven was dit stukje vanuit een rolstoel of grafkist geschreven. Ik schrok, mijn vader ontplofte; einde rijles. Einde bonding experience. Vanaf toen wist ik echter wel hoe ik een auto moest besturen. En vanaf dat moment fluisterde de Volkswagen zachtjes naar me als er niemand thuis was behalve wij twee. Van alle auto's sprak deze me sowieso het meeste aan. Het was een dieprode ragbak, het soort auto waar ik mee zou willen ontsnappen na een bankoverval. Een vieze auto, gemaakt om regels mee te overtreden.

Er kwam een dag waarop de twee andere auto's pas laat in de avond terug zouden komen. Er stond een bak bevroren eten te ontdooien op de keukentafel, met daarop een briefje met instructies. Vanuit mijn slaapkamerraam keek ik naar de auto. De auto keek mij aan zoals een zak chips dat kan doen als je een vreetkick hebt. Ik liep een paar keer naar het sleutelkastje beneden, pakte de autosleutel, speelde ermee en hing hem weer terug. De opwinding was enorm. Een uur later zat ik trillend in de auto. Ik stapte nog eens uit en liep naar de straat om te kijken of er niet toevallig politie stond te wachten op een tiener die in de gare auto van zijn ouders ging joyriden. De straat was doodstil als altijd. Terug in de auto draaide ik de sleutel om en startte de motor. Dit moment was overweldigend. Ik was vrij. Ik reed achteruit de oprit af. Nog steeds niemand te zien. Onze straat mondde uit in een zandweggetje. Daar reed ik naar toe. Langzaam. Met veel moeite en drie keer afslaan keerde ik de auto om en reed terug. In totaal had ik misschien zeshonderd meter gereden, met een maximumsnelheid van veertig kilometer per uur. Er was niks gebeurd en zo voelde het ook. Ik verwachtte euforie, maar ik maakte me vooral zorgen over de kilometerstand en mijn ouders die de zeshonderd meter verschil zouden opmerken.

Zogenaamde verboden vruchten bestaan voor tachtig procent uit voorpret. Misschien zeventig. Verder is het een doodnormale appel waar consequenties aan kunnen kleven. Moet je er daarom vanaf blijven? Zeker niet. Voorpret is ook pret.


Mick Johan is schrijver, drummer en kunstenaar. Onlangs verscheen zijn debuutroman 'Totemdier Arafat' bij Uitgeverij Lebowski.

Credits


Tekst Mick Johan
Beeld Arlette Johan - Schreurs

Tagged:
Mick Johan
Boekenweek
verboden vruchten