muzikaal multitalent jiri taihuttu verruilde zijn flamencogitaar voor rap

We spraken de 23-jarige rapper in aanloop naar zijn nieuwe single over zijn Molukse roots, zijn nieuwe hoofdstuk in de muziek en zijn ambities als model.

|
jul. 12 2018, 12:38pm

Muziek werd de drieëntwintigjarige Jiri Taihuttu met de paplepel ingegoten; op jonge leeftijd trad hij regelmatig op met zijn vader als flamencoduo, en op zijn tiende zat hij al in een klas op het conservatorium voor uitzonderlijk talent. Maar ondanks zijn talent als flamencogitarist gooide hij het roer om, en begon hij samen met een groep vrienden rapformatie en modecollectief Anbu Gang. Met succes: ze brachten al muziek uit met grote namen als Kempi, Jacin Trill, en Bokoesam, en Jiri11 werd getekend bij SPEC, het label van Ali B.

In aanloop naar zijn nieuwe single die 20 juli uitkomt, spraken we het multi creatieve talent in zijn studio over zijn Molukse origine, hoe hij van flamenco naar rap overstapte, en over zijn ambities als model.

i-D: Hi Jiri. Je bent pas drieëntwintig en verdient je brood al als artiest. Waar komt die liefde voor muziek vandaan?
Jiri: Mijn opa speelde gitaar, mijn vader is gitarist en mijn broer is dj [Jim Taihuttu van Yellow Claw, red.]. Op mijn zesde begon ik flamencogitaar te spelen, en sindsdien heb ik niks anders gedaan dan muziek maken. School kwam op de tweede plek. Soms loog ik tegen mijn pa dat ik buikpijn had omdat ik thuis wilde blijven om muziek te maken. Dan zei-ie: “Ik weet dat je niet ziek bent Jiri, maar ik wil je best afmelden. Als je maar belooft dat je gaat oefenen met gitaar spelen.”

Je werd op jonge leeftijd eigenlijk al gezien als wonderkind. Ik kan me voorstellen dat dat een bepaalde druk op je legt.
Dat was heel leuk, maar soms ook zwaar. Mijn omgeving zei steeds hoe goed ik was, dus als kind voelde ik dat de verwachtingen hoog waren. Maar het was geen foute druk – ik heb gitaarspelen altijd leuk gevonden. Mijn ouders hadden het niet breed, maar probeerden wel die gitaarlessen te betalen. Omdat zij er zo hard voor werkten, nam ik het ook serieus. Op mijn tiende mocht ik naar een speciale klas voor zogenaamde wonderkinderen op het conservatorium, en als je maar een halfuurtje per dag oefent, houd je het daar niet lang vol. Omdat ik wilde blijven, was ik bereid om heel hard mijn best te doen. Ik oefende minimaal twee uur per dag.

Toch heb je daarna de overstap gemaakt van het conservatorium naar een rapformatie. Waarom?
Toen ik veertien was begon ik meer op straat te hangen met vrienden. We blowden, luisterden veel naar rap en begonnen zelf te rappen. Het was niet van: aight, we gaan nu proberen iets van ons leven te maken. Eigenlijk gooiden we onze muziek gewoon spontaan online, om te kijken wat het zou doen. Het werd opgepikt, en mensen gingen serieus naar onze shit luisteren. Met die vrienden ben ik de rapgroep Anbu begonnen. Daarvoor had ik nooit verwacht dat ik rapper zou worden. Het is nu echt mijn werk. Soms hebben we weekenden met vijf optredens. Het draait niet alleen maar meer om fun maken, terwijl het daar wel mee begon.

Wat vond je familie van die overgang van flamenco naar rap?
Mijn ouders en broer moesten er echt aan wennen. Niemand snapte dat ik die kant uitging, vooral omdat ik zo goed gitaar kon spelen. Ze vonden het zonde. Tot ik op een gegeven moment shows ging doen en ze zagen dat ik op Youtube veel views kreeg. Toen pas begonnen ze het te begrijpen. Mijn broer is trots op me, dat zegt-ie niet maar ik voel het wel. Mijn ouders supporten me nu net zoveel als toen ik gitaar speelde. Ik vind het vet dat ondanks het feit dat niemand het met mijn keuze eens was, ik wel mijn gevoel heb gevolgd.

Je groeide op in een Moluks gezin in Venlo. Hoe was dat?
Mijn vader is Moluks, mijn moeder Nederlands. Ik heb beide culturen meegekregen, en voelde me daardoor thuis in een multiculturele stad zoals Venlo. Maar het is ook een criminele stad met veel drugstoerisme. Ik kom uit een achterstandsbuurt en heb veel vrienden het slechte pad op zien gaan, sommigen bevinden zich nog steeds in die wereld. Voor werk ben ik naar Amsterdam verhuisd, maar als ik in Venlo ben zie ik die vrienden vaak. Of ze gaan mee naar mijn shows – ze vinden het tof wat ik doe.

Komen je Molukse roots terug in je muziek die je nu maakt?
Ik denk het wel – als ik meerdere stemmen over elkaar heen zing, krijg ik het Molukse gospel gevoel. De gitaar als instrument komt niet per se terug, daar ben ik een beetje mee gestopt. Maar alles wat ik in die jaren heb geleerd door gitaar spelen neem ik wel mee.

Waar staat Anbu eigenlijk voor?
Vroeger keek ik veel naar Japanse anime series. In een van die verhalen was er een groep speciale ninja’s: de Anbu Black Ops. Zo werd Anbu de naam van onze groepswhatsapp. Toen we gingen rappen hebben we Nation By Us eraan toegevoegd. Dat staat voor de wereld waarin wij zelf bepalen wat we doen, en dat doen we eigenlijk ook.

Naast muziek is Anbu Gang ook een modecollectief. Wat is het idee daarachter?
Tussen mode en muziek loopt een hele dunne lijn. Muzikanten maken eigenlijk altijd de mode; veel dingen zijn hip, omdat een bepaalde muzikant het draagt. Voor mij is die combinatie dus logisch. We hebben nu vier hoodies uitgebracht, die telkens binnen een paar minuten zijn uitverkocht. Het is echt een bedrijf, en we breiden het elke maand meer uit. Het is grappig dat we begonnen met onze eigen petjes, het rappen kwam pas later. Een van de ouders van de boys hadden een kledingdrukkerij, waardoor we altijd alles zo konden maken. Wij liepen allemaal met zelfgemaakte petjes, en ineens vonden mensen die petjes heel hard. Daarna zijn we pas muziek gaan maken.

In een interview vorig jaar zeg je dat Anbu nog niet was waar het hoorde te zijn. Vind je dat nu wel?
Ik vond dat we niet genoeg waardering kregen voor wat we deden. Anbu is mijn groep, waar het allemaal mee begon, en het zal altijd mijn vriendengroep blijven. Maar ik ben nu meer gefocust op mijn eigen materiaal. Ik wil graag soloartiest zijn, dus ben ik druk bezig om dat waar te maken.

Volgende week komt je nieuwe single uit. Waar gaat het over?
Het eerste nummer heet Diamanten in de nacht. Het gaat over liefde, ik heb het voor mijn vriendin geschreven. Ze vond het heel romantisch en mooi, maar was vooral enthousiast trots het mijn eerste echte single van mijzelf is. Ik heb wel vaker zelf tracks uitgebracht, maar dat was dan wel op het kanaal van Anbu. Dit is het eerste wat ik echt zelf doe. Het hele album gaat over mij persoonlijk, over mijn leven, mijn thuissituatie en over hoe het is om vroeger niet veel geld te hebben gehad en nu serieus veel te verdienen.

Je stond ook ingeschreven bij een modellenbureau. Hoe gaat het met die ambities?
Ik kwam in die tijd veel in Amsterdam, en mensen vonden me er hard uitzien. Zo kwam ik in aanraking met een modellenbureau. Maar ik heb het model zijn nooit serieus genomen, en heb geen ambities om dat te doen. Behalve als ik word gevraagd voor een gek merk zoals Yves Saint Laurent of een opdracht die heel goed betaald is. Soms word ik gevraagd voor FEBO ofzo, dat vind ik kaulo raar. Dan denk ik echt: nee.

Je hebt een tattoo op je gezicht. Waar staat die voor?
Het is een M, van de voornaam van mijn moeder. Ze betekent heel veel voor me. Zelf was ze er eerst niet zo blij mee. Ik ben haar jongste zoon en ze vindt me een knappe jongen, ze vond het zonde van mijn gezicht. Nu vindt ze het niet meer erg, ze begrijpt dat tattoos nu sociaal geaccepteerd zijn. Misschien dat mijn vader er in de toekomst ook nog bij komt.

Wat zijn je andere plannen voor de toekomst?
Ik wil muziek schrijven en produceren voor andere artiesten, en nog steeds kleding maken. Aan rappen zit wel een bepaald limiet: ik zie mezelf als ik 55 ben niet nog rappen. Het zou zomaar kunnen dat ik op een dag weer begin met gitaar spelen. Maar voor nu: stay tuned voor mijn single, hij gaat snel droppen.