de nieuwe generatie: fotograaf alina negoita

Een nieuw jaar betekent weer een lading aan nieuw talent. In de maand januari zullen we verschillende fotografen introduceren die naar onze verwachtingen een stempel zullen gaan drukken op 2017. Ze leggen de wereld om zich heen vast en interpreteren...

door i-D Staff
|
23 januari 2017, 3:30pm

Alina Negoita, 25

Kun je ons wat vertellen over wie je bent en waar je bent opgegroeid?
Ik ben een fotograaf, filmmaker en enthousiast feminist. Ik ben dol op de zee en zonsondergangen. Ook houd ik van zwemmen en boxen. Ik kan niet tegen oneerlijkheid en onderdrukking. Ik groeide op in Roemenië, in Ploiesti - een plaatsje dat zestig kilometer van Boekarest af ligt.

Hoe ben je begonnen met fotograferen?
Het klinkt misschien cliché, maar ik denk dat het 't lot was? Ik groeide niet in een artistieke omgeving op, maar toch tekende en schilderde ik de mensen om mij heen. Dit deed ik al voordat ik kon praten. Het voelde heel natuurlijk om verder te gaan met fotografie, en later met film. Ik weet nog wel dat ik een keer naar Candy Cigarette keek, het werk van Sally Mann. Dat was het eerste beeld waar ik echt door geraakt werd, en zo opende de wereld van de fotografie zich voor mij. Ik kan niet zeggen wat het nou precies was… Ik vond dat beeld gewoon zo bijzonder mooi en sterk, en tegelijkertijd ook zo puur en kwetsbaar.

Waarom is fotografie zo'n aantrekkelijk medium voor jou?
Het fascineert me hoe je dankzij fotografie in contact kunt komen met mensen, en hoe de relatie tussen fotograaf en onderwerp zich ontwikkelt. Het draait om vertrouwen en vertrouwen winnen. 

Hoe en wanneer ben je hiermee begonnen?
Toen ik een tiener was, volgde ik vakken over fotografie en theater aan de lokale kunstschool in mijn geboorteplaats. Mihai Vasile was mijn docent en werd later ook mijn mentor. Waarschijnlijk zijn er maar weinig mensen die zijn naam kennen, maar ik heb alles van hem geleerd. De lessen draaiden niet om technieken of het werken met licht, maar om leren zien, en kiezen wat we willen zien. Ik studeerde verder binnen de beeldende kunst en modefotografie aan de University of the Arts in Londen. Momenteel ben ik bezig met het afronden van mijn master Visuele Communicatie aan de Royal College of Art.

Vind je een diploma van essentieel belang wanneer iemand een carrière in de fotografie wil starten?
Maar weinig mensen zullen je vragen naar je diploma. Er wordt eerder gekeken naar je drijfveer, uithoudingsvermogen, openheid en toegankelijkheid. Je moet je voorbereiden om te falen en keer op keer opnieuw te proberen als je verder wilt met fotografie. Dit telt overigens ook voor alle andere vakken binnen de creatieve industrie.

Wie of wat inspireert je?
Mijn ouders, mensen met een goed hart die hard werken om een positieve invloed op de wereld te hebben. De mensheid inspireert me over het algemeen veel.

Wiens werk bewonder je het meest?
Dat van Lee Miller en Alex Webb.

Wie zou je graag nog eens willen fotograferen?
The Dragon Girls uit Tagou Kung Fu School, het Daasanach-volk [uit Oost-Afrika], Yeonmi Park, Xiuhtezcatl Martinez, Ezra Miller en nog veel meer. Mijn lijstje is ontzettend lang.

Wat is tot nu toe het hoogtepunt van je carrière geweest?
Ik probeer mijn carrière niet vanuit de hoogtepunten te bekijken. Er staat een lijst met klanten op mijn website, maar ik vind deze lijsten vaak teveel afleiden van het werk zelf. Mensen kijken namelijk meteen naar de grote namen. Ik zie mijn carrière liever als een reeks van verstrengelde gebeurtenissen die ervoor zorgen dat ik blijf leren. Elke project, klus en publicatie is even belangrijk.

Waar kijk je het meest naar uit in 2017?
Ik heb zin om verder te werken aan mijn projecten. Ik wil met nieuwe dingen gaan beginnen en nieuwe, spannende projecten starten. Ik wil aan m'n proefschrift beginnen, afstuderen in juli, werken aan mijn eerste boek, fulltime bezig zijn met kunst en misschien terug naar New York verhuizen.

Waar werk je momenteel aan?
Ik werk aan een aantal langere projecten over vrouwen in combinatie met sociale veranderingen. Het project dat me 's nachts wakker houdt is het documenteren van de vrouwenrevolutie in Rojava [Syrië]. Het is verreweg de meest verrijkende, lastigste en inspirerendste verhaallijn waar ik ooit aan heb gewerkt.

Waar sta je voor?
De waarheid. Moed. Tolerantie. Samenhorigheid. Vrijheid voor de onderdrukten. Empathie op elk vlak, en niet slechts voor een selectief groepje. 

Credits


Fotografie Alina Negoita 

Tagged:
Cultuur
alina negoita
nieuwe generatie