tien jonge en talentvolle fotografen uit new york

Een nieuwe generatie beeldmakers laten ons de wereld door hun lens zien.

door Emily Manning
|
21 juli 2017, 2:00pm

Aankomende week opent in Red Hook Labs in South Brooklyn een tentoonstelling waarbij het werk van 25 opkomende fotografen is te zien. De expositie is een verzameling van uiteeenlopende vormen van esthetiek en technieken. Zo is er documentairefotografie (Aleksey Kondratyev's sculpturale serie van Kazachse ijsvissers), collagefotografie (Lucie Khahoutian's volksverhalen), modefotografie en abstracte portretten. Sommige namen - zoals Isabel Magowan of Joyce Ng - klinken misschien bekend in de oren bij de lezers van i-D, anderen presenteren voor het eerst hun werk in een galerie. Bij i-D zetten we onze favoriete tien fotografen in de spotlight. 

Can Dagarslani
In zijn boek The Architecture of Happiness verkent Alain de Botton de emotionele impact die gebouwen op hun bezoekers kunnen hebben. De foto's van de in Instanbul werkende kunstenaar en architect Can Dagarslani doen denken aan Bottons passie voor architectonisch humanisme. Zijn Serenity-serie - gefotografeerd in het Bauhaus in Dessau - is een speelse verkenning van symmetrie, kleur en ruimte. De foto's tonen een bejaard echtpaar, Adolfo en Gertrud, en hun interactie met elkaar en de omgeving. 

Joyce Ng
Voor Joyce Ng is fotografie slechts één onderdeel van beeldvorming. Naast het schieten van redactionele foto's voor Man About Town, Mushpit en Buffalo Zine, werkte Joyce eerder samen met ontwerper Grace Wales Bonner aan de casting voor haar shows (onder andere de bijzondere V&A-show) en deed ze de art direction voor een aantal projecten (Everything's For Real, een zine van Ditto Press). Joyce ontwikkelde haar interdisciplinaire manier van werken tijdens de studie Fashion Communication op Central Saint Martins in Londen, maar haar fijngevoeligheid had ze al lang voordat ze naar Londen verhuisde. "Ik ben opgegroeid in winkelcentra in Hongkong, daarom was ik bang voor de natuur," vertelt Joyce aan i-D. "Ik was constant bezig met winkelen en koopjesjagen, dus ik vond mode al lang niet meer romantisch." Een van de foto's die ze tentoonstelt bij Labs New Artists - eerder gepubliceerd in het magazine 1Granary van Central Saint Martins - toont een Sri Lankaanse-Zuid-Amerikaanse familie van zes. Net als veel van haar subjecten ontmoette Joyce deze familie op straat. Ze fotografeerde de familie thuis, maar werkte samen met een set-designer om, toen ze wat meer comfortabel werden voor de camera, wat props toe te voegen. "Mijn foto's tonen feiten en de werkelijkheid, maar met een vleugje kunstmatigheid."

Harris Mizrahi
Kort na het afronden van de middelbare school raakte de in Brooklyn geboren fotograaf Harris Mizrahi geobsedeerd door klassieke countrymuziek. Mizrahi's hoofd liep over van liedjes over het Amerikaanse Westen, tot een bevriende fotograaf hem vroeg om mee te werken aan een persoonlijk project. "Ik was daar als een medefotograaf, niet als assistent," zei Mizrahi. "Pas nadat ik zelf op reis was geweest, realiseerde ik me hoeveel dit voor mij heeft betekend, dat hij me toeliet in zijn proces." Het duo reisde door West-Texas, en fotografeerde dag en nacht. De reis heeft een grote impact gehad op Mizrahi, en zijn serie Inside Out laat dan ook zijn eigen perspectief op reis zien. "Ik was depressief vanwege mijn bipolaire stoornis, en reisde daarom zo ver als ik kon, totdat ik vermoeid was. Soms dacht ik dat ik nooit meer naar huis zou gaan," vertelt Mizrahi aan i-D. Hij vindt de modellen voor zijn foto's bij motels, barretjes, benzinestations of gewoon door op iemands deur te kloppen. "De reizen waren therapeutisch, waarbij mijn eigen kwetsbaarheid en wens om geaccepteerd te worden me in staat stelden om te sympathiseren met mijn subjecten en ze op een eerlijke en intieme manier te fotograferen," zegt hij. 

Cécile Baudier
Toen ze in Oaxaca werkte aan een modeproject kreeg Cécile Baudier opeens last van kiespijn. Via via leerde ze een tandarts kennen die foto's als betaling accepteerde. In zijn kantoor ontdekte Baudier afbeeldingen van Afro-Mexicaanse vissers - mensen die ze nog nooit eerder had gezien. Kort daarna reisde ze naar het afgelegen dorp Chacahua en begon haar fotoserie Diaspora. Baudiers portretten - gemaakt met een ouder Mamiya-model in natuurlijk licht - leggen een gemeenschap vast die het niet gewend is om mooi gevonden te worden. "Pas in 2015 erkende de Mexicaanse regering de 1,38 miljoen burgers van Afrikaanse afkomst," zegt Baudier, "een enorme overwinning voor de Afro-Mexicaanse gemeenschap die tot op dat moment grotendeels onopgemerkt was gebleven voor de Mexicaanse samenleving." 

Jon Henry
Queenslander Jon Henry maakte foto's van atleten en werd geïnspireerd door klassieke schilderijen en sculpturen - het basketbalveld doet denken aan een Caravaggio-canvas. De serie van Henrydie te zien is in de Red Hook Lab, is ook gemaakt vanuit een kunsthistorisch oogpunt, maar zijn subjecten zijn geen atleten. Stranger Fruit "onderzoekt de relatie tussen moeder en zoon in verschillende gemeenschappen in de nasleep van de moorden op ongewapende Afro-Amerikanen," vertelt Henry aan i-D. Elke moeder is gefotografeerd terwijl ze haar zoon vasthoudt hij is overleden - een compositie die doet denken aan de Pietà, een sculpturaal motief in de christelijke kunst. De moeders die in de portretten van Henry zijn afgebeeld hebben hun zonen niet verloren, maar "begrijpen dat dit een realiteit is voor gezinnen in het hele land," legt hij uit. "Geen moeder zou dit lijden moeten hoeven doorstaan".

Lucy Ridgard
Deze Britse fotograaf maakt analoge kleurportretten van tieners in en rond haar geboortestad Bury St. Edmunds - een stad in Suffolk van ruim 40.000 inwoners, waar de in de zeventiende eeuw heksen werden verbrand. Ridgard geeft toe dat haar werk door een liefde voor haar nineties-tienerjaren wordt beïnvloed, maar toch lopen haar foto's niet over van nostalgie. We zien de tieners niet op de achterbank van een auto of in een slaapkamer; ze zijn niet aan het zoenen of aan het vechten. Vaak staan ze alleen, volledig gekleed. Ridgards werk gaat minder om interactie en meer over individualiteit. Haar subjecten - zoals iedere tiener in je lokale winkelcentrum - experimenteren met haarstijlen en haarverf, en hebben speldjes op hun jasjes. Ridgrads werk voelt lokaal, maar tegelijkertijd universeel. 

Theo de Gueltzl
De Franse fotograaf Theo De Gueltzl maakte foto's in Cambodja, India, Cuba, Mexico, Roemenië, Belize en New York. "Ik heb een connectie met bepaalde plekken en mensen. Ik geloof en volg mijn intuïtie, en probeer om mensen bewust te maken van belangrijke zaken," vertelt hij aan i-D. Foto's uit zijn nieuwste serie, gemaakt in Namibië, zullen te zien zijn tijdens de expositie. De beelden van kinderen en kronkelende boomstammen bevatten veel rijke, warme tinten. De Gueltzl speelt op een verleidelijke manier met licht en schaduw, en het effect is bedwelmend. "Ik ben gefascineerd door mensen die net buiten de marges van de moderne samenleving leven, en een ander perspectief op de wereld bieden, terwijl ze respectvol gebruik maken van bronnen uit de natuur om een vreedzaam en gelukkig leven te leiden", aldus De Gueltzl. 

Scandebergs
Dit fotografieduo bestaat uit de Italianen Stefano Colombini en Alberto Albenese. Ze gaan op een cinematografische manier te werk bij het maken van hun modeportretten, waarbij ze landschapselementen scheiden van de echte geografische context. De resultaten zijn surrealistisch - 'normaal' op een vreemde manier. Neem bijvoorbeeld een van de portretten die te zien is in de tentoonstelling, oorspronkelijk gepubliceerd als een Prada-editorial. Op de foto zien we een jongen in een zeiloufit van Prada, die net van de catwalk lijkt te komen, in een nietszeggend stadslandschap. 

Isabel Magowan
Isabel Magowan studeerde aan Yale, en laat ons haar sinistere visie op Amerikaans privilege zien. Magowan is een voormalige ballerina, en fotografeert situaties waarin superieure perfectie, ijdelheid en materialisme centraal staan, met een duistere twist. Fotograaf Gregory Crewdson loofde haar "ironische, sardonische twist" die volgens hem doet denken aan de fotografie van Tina Barney. Magowans composities - gekenmerkt door verzadigde kleuren en heftige verlichting - geven haar beelden een uniek gevoel van onrust. 

Justin French
De New Yorkse fotograaf Justin French noemt Nina Simone, Irving Penn, de passie van zijn moeder voor klassieke cinema, Lauryn Hill, en zijn studie economie als invloeden op zijn fotografie. Het werk van French - modeportretten met een focus op huidskleur - heeft een sociale boodschap. "Sociale rechtvaardigheid is inderdaad heel belangrijk voor mij, in alles wat ik doe, zelfs in de economie. Mijn interesse heeft invloed op het leven," vertelde hij i-D vorig jaar. "We leven in een tijd waarin cultuur op een trotse manier wordt uitgedrukt. Mijn doel is om die verhalen respectvol te vertegenwoordigen, om voor bewustzijn, verandering en vooruitgang te zorgen." 

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie met dank aan de fotografen

Tagged:
New York
Cultuur