Advertentie

met een skateboard op ontdekkingsreis door mongolië

Het buitengewone verhaal van een veranderend land, verteld aan de hand van skateboardende jongeren.

door Micha Barban Dangerfield
|
07 december 2015, 11:10am

Percy Dean

In 2004 bracht Carhartt een fotoboek uit over de opkomende skatescene in Ulaanbaatar, de hoofdstad van Mongolië. Tien jaar later traden twee fotografen, Percy Dean en Cyrille Weiner, samen met een groep skaters in de voetsporen van hun voorgangers. Ze skateten door de afgelegen landschappen van een land dat volop in ontwikkeling is, door industriegebieden, over betonnen stoepen in steden en door groene buitenwijken. Wij spraken met de twee fotografen over de expeditie, de kracht van het skaten, de Mongoolse jeugd, en de stedelijke evolutie van het land.

Percy Dean

Jullie fotografische werk is erg nauw verbonden aan geografie. Kunnen jullie vertellen waarom?
Percy Dean: Waarschijnlijk komt het door de vele jaren die ik heb doorgebracht op een skateboard. Ik heb mijn leven gewijd aan het laten zien dat skateboarden zo veel meer is dan alleen wat tricks doen. Het gaat over de mensen met wie je omgaat en de plekken die je ziet. De verbeelding van skateboarden is de afgelopen tien jaar gegroeid, en de alternatieve kijk op onze geografische positie is essentieel binnen het verhaal over het belang van skaten in de levens van mensen.
Cyrille Weiner: Ik vind het fijn om in mijn werk na te denken over natuur en architectuur. Ik ben vooral geïnteresseerd in de transformaties en het gebruik van bepaalde plekken.

Hebben jullie ooit eerder samengewerkt?
Percy: Nee. Ik heb nog nooit eerder met een andere fotograaf aan hetzelfde project gewerkt. Ik was bang dat het misschien een raar soort geforceerde samenwerking zou worden, waarbij we allebei onze eigen ideeën ondergeschikt maakten aan de ander, maar dat was niet het geval. We schoten veel dingen los van elkaar, en naast de gesprekken die we voerden terwijl we gefermenteerde paardenmelk dronken, lukte het ons om datgene te vinden waar we los van elkaar naar op zoek waren. 

Cyrille Weiner

Hoe is dit avontuur tot stand gekomen?
Percy: Ik heb de afgelopen jaren aan veel projecten voor Carhartt gewerkt. Het is een van de weinige merken die verbeelding en de kracht van verhalen begrijpen. Ze zijn heel goed in het neerzetten van verhalen. Ze steken veel geld en hun volledige hart in deze projecten, omdat ze er echt in geloven. Dus als ze me om hulp vragen, zal ik nooit nee zeggen.
Cyrille: Bertrand Trichet - de manager van het project en een van de fotografen die meewerkte aan het project tien jaar geleden - is een goede vriend van me. Hij kent mijn werk en wist voor we aan dit project begonnen al dat ik er iets interessants mee kon doen. Ik werd verleid door het idee van op reis gaan met een groep skateboarders omdat ik het gevoel had dat er overeenkomsten waren tussen de manier waarop zij naar plekken kijken en de manier waarop ik dat doe. Ik ga graag op zoek naar alternatieve benaderingen van zulke plaatsen.

Jullie hebben veel afgelegen plekken in Mongolië vastgelegd. Kunnen jullie iets meer vertellen over de bijzonderheid van het land?
Percy: Er waren veel afgelegen gebieden zowel binnen als buiten de steden, maar het is een land dat grote veranderingen doormaakt; ik denk dat ze zich zo snel ontwikkelden en zo fanatiek zijn gaan bouwen dat veel projecten niet werden afgemaakt volgens westerse standaarden. Ze beginnen gewoon en zien wel hoe het loopt, waardoor twee jaar later dingen alweer beginnen te vervallen. Ze zijn niet goed in het aanleggen van stoepen of het repareren van gaten in de weg, maar hebben wij het recht om ze daarom te veroordelen? Wij hebben een Starbucks op iedere hoek van de straat, en in het hele land heb je 4G, maar zij hebben adelaars boven hun hoofd vliegen en wilde paarden die rondrennen door het prachtige landschap.
Cyrille: Ulaanbaatar is heel dichtbevolkt, en vrijwel de enige grote stad in Mongolië. De rest van het land bestaat uit vlaktes en kleine dorpjes. Het land is in de afgelopen tien jaar meer veranderd dan in de duizend jaar daarvoor. Het heeft een nomadische cultuur, maar dat verandert heel snel, vooral in Ulaanbaatar, waar ze de slechtste elementen van de westerse wereld heel snel over lijken te nemen.

Cyrille Weiner

Skateboardden jullie voor het project al?
Percy: Ik skateboard al 28 jaar, het heeft me gemaakt wie ik ben. Iedere plek die ik heb bezocht, iedereen die ik ken en alles wat ik doe wordt beïnvloed door mijn passie voor skateboarden.
Cyrille: Ik niet, maar ik heb veel vrienden die al een lange tijd skateboarden. Ik ben geïnteresseerd in het visuele aspect ervan.

Verschilt jullie skateboardfotografie van jullie andere werk?
Percy: Ja, ik vind het fotograferen van skateboarden lastiger dan commerciële en documentaire fotografie. Ik kan zo enthousiast raken van skateboarden, dat wanneer ik een kader of belichting kies voor een foto, ik constant word geconfronteerd met stereotypen. De vraag is dan of ik erin meega, of dat ik die stereotypen vermijd. Het kan moeilijk zijn, het betekent zo veel voor me dat ik soms bang ben dat mijn werk niet goed genoeg is.

Percy Dean

Hoe ziet de skatescene van Mongolië eruit?
Percy: Het is niet echt een grote scene, er zijn alleen in Ulaanbaatar wat skateboarders. De scene daar wordt sterk beïnvloed door de westerse skatecultuur. Skaters die in Europa of Amerika zijn geweest brengen verhalen mee. Dat herken ik van toen ik zelf begon met skateboarden. Je bent zo gefocust op wat er in je directe omgeving gebeurt, bijvoorbeeld in je vriendengroep. Beperkte toegang tot internet en gedrukte media kan die onschuldigheid bewaren. Maar zodra alle jongeren een iPhone hebben en 24/7 verbonden zijn, ontwikkelen ze zich net als wij . Dat vind ik jammer.
Cyrille: De scene is nieuw en biedt veel mogelijkheden. Maar het is nog niet volgroeid, en onze reis was een manier om een nieuwe gedachtegang te verspreiden.

Hoe ziet de jeugdcultuur van Mongolië er in het algemeen uit?
Percy: Onwetend wat betreft de westerse invloeden, die zich steeds meer uitbreiden. Maar ook wijzer en sterker dan wie dan ook als het aankomt op het omgaan met de mogelijkheden die het leven biedt.
Cyrille: Vol van nieuwsgierigheid en constant in beweging. De jeugdscene in Ulaanbaatar wordt bedreigd door westerse invloeden. Hun nomadische cultuur is zo bijzonder, ik hoop dat die bestand is tegen alle veranderingen. 

Cyrille Weiner

Credits


Tekst Micha Barban-Dangerfield
Fotografie Percy Dean en Cyrille Weiner