het kleurrijke activisme van de radicale queers van new york

De queers van New York bouwen met hun progressieve politieke standpunten, wilde feesten en optredens aan een krachtige community.

door Rory Satran
|
31 maart 2015, 2:26pm

Bizzy Barefoot and Mars Hobrecker

Bruce Jenner deelde zijn transitie met de wereld, Sam Smith is uit de kast en verkoopt beter dan ooit en lhbt-personages zijn prominent aanwezig in televisieseries als Orange is the New Black en films als Call My By yOur Name. Homoseksuele en transgender identiteiten spelen meer en meer een invloedrijke rol in de popcultuur. Dit weerspiegelt veranderingen wereldwijd. Toch is er een subcultuur binnen de queer-community die niet zit te wachten op zaken als toestemming om te trouwen en toelating tot het leger. Noem ze de radicale queers, maar besef dat dat een term is die flexibel en evoluerend is. Een golf van New Yorkse kunstenaars en activisten – jong en oud – verenigt zich om de betekenis van het woord queer te herdefiniëren.

Twintig jaar geleden creëerden Jack Waters en Peter Cramer een radicaal heiligdom in de vorm van een gemeenschapstuin, die ze Le Petit Versailles noemden. Jack en Peter leerden elkaar in 1980 kennen bij het kunst- en activismecollectief ABC No Rio. Nu vormen zij de harde kern van een losse community waarbinnen je ook jonge mensen vindt, zoals kunstenaars Michael Bailey Gates (fotograaf van de beelden in dit stuk), Mars Hobrecker, Leah James, Bizzy Barefoot, DJ Juliana Huxtable, activist en filmmaker Connor Donahue (a.k.a. Blush Cassidy) en Gage of the Boone, oprichter van queer-kunstgalerie Spectrum. Samen met een enorme verzameling andere queer-mensen komen ze samen in Bizzy's huis in Brooklyn, in Le Petit Versailles en op het internet.

Je vindt ze niet bij de jaarlijkse Gay Pride-parade, die velen van hen afdoen als te commercieel. Ze zijn allemaal op de een of andere manier kunstenaar en activist met ideeën die tegen de heersende cultuur ingaan. Je kunt ze "anti-assimilatie" noemen, zoals de Radical Queer Reddit-bio hen zelf noemt, of je kunt gewoon luisteren naar wat ze te zeggen hebben.

Connor Donahue/Blush Cassidy

Hoewel elke persoon die ik sprak een andere definitie van de term radicale queerness hanteert, beschrijven de meesten het als een kritiek op de mainstream samenleving. Zoals Connor zegt: "Radicaal queer zijn betekent radicaal kritisch zijn, en je kritiek belichamen, beoefenen en verspreiden. Naar structuren van gender, ras en klasse kijken, en gewoon zeggen: 'Nee, dank je.'"

Mars Hobrecker en Leah James

Ik ontmoet twee van de jongste radicale queers, kunstenaars Mars en Leah. Ze zijn gekleed in lagen zwart en zijn buitengewoon beleefd. Ze maken elkaars zinnen af terwijl ze enthousiast praten over queer-icoon Flawless Sabrina. Je kunt niet om de bebloede pleisters op Mars' arm heen - wonden die hij overhield aan een recentelijke performance waarbij hij zichzelf fysiek vastnaaide aan Leah. Mars legt uit: "Veel van onze kunst focust zich op community building, gekozen families en onszelf verbinden met mensen waarmee we ons kunnen identificeren en uiteindelijk met de hele community." Leah voegt toe: "Met kunst die multi-generationeel is, waarmee we kennis tussen generaties willen uitwisselen."

Gage of the Boone

De jongere artiesten vinden hun inspiratie en gelijkgestemden vooral via het internet. Michael leerde Mars kennen als een door Tumblr geobsedeerde scholier. Als ik Mars vraag welk advies hij een jonge queer in een afgelegen gebied zou geven, antwoordt hij: "Ga het internet op. Als je in je directe omgeving geen community kunt vinden, maak er dan elders een."

Juliana Huxtable

Uiteindelijk zal vooral New York als een warm bad voelen. De radicale queers in de Big Apple hebben een zeer actieve rol in het nachtleven. Juliana Huxtable begon ooit haar Shock Value-feestjes zodat haar vrienden een plek hadden om te dansen waar ze niet veroordeeld zouden worden. Als kind ontdekte ze de wereld van Studio 54 online, waarna ze New York begon te zien als "een queer-ruimte voor vooruitgang". Nu drukt ze haar stempel op de stad door "een ruimte te creëren waarin het niet gek is om een dude naast een trans naast een lesbisch koppel naast een Burning Man-bezoeker te zien".

Ook Bizzy Barefoot is werkzaam in het nachtleven. Ze host underground queerfeestjes in haar huis in Brooklyn, die soms wel 36 uur lang doorgaan. Zoals Bizzy zegt: "Mijn appartement is een queer-speelterrein." Ze voegt toe: "Een van de radicale dingen aan de queercultuur is een radicaal welkomstgevoel, dat in schril contrast staan met hoe het er normaal gesproken aan toe gaat."

Peter Cramer a.k.a. Peewee NYOB

De nadruk op kleurrijkheid komt steeds terug. Radicaal kleden draagt bij aan je persoonlijke politieke standpunten. "Straatpolitiek" noemt Connor het. Zoals hij uitlegt: "Door gewoon over straat te lopen kun je al uitdagen." De gekleurde kostuums die je op sommige van de foto's van Michael ziet, laten zien hoe performance en drag een statement kunnen maken dat vrolijk en vooral niet te missen is. Bizzy (die voor de shoot een regenboogkleurig, surrealistisch bloemenkostuum droeg) legt uit: "Alles wat kleurrijk en over de top is, is een vorm van activisme in een wereld die dat veroordeeld. Vooral mannen in felle, flamboyante kleuren - dat is niet hoe mannen in dit land worden opgevoed."

Hoe belangrijk is activisme dat jonge queers in staat stelt om kunst te creëren, een community te vormen en zich te kleden zoals ze willen? Denk aan de 15-jarige Larry King, die zich vrouw voelde en vermoord werd door de jongen die ze in 2008 vroeg of hij haar Valentijn wilde zijn. Of de 18-jarige Sasha Fleischman, de a-gender tiener uit Oakland die in 2013 in de bus in brand werd gestoken omdat hij een rok droeg. Zoals Bizzy zegt: "Kunst redt queer kids. Als er niemand anders is om naar toe te gaan, zal er absoluut een homoseksueel bij het theater in jouw gemeenschap zitten. Zonder kunst is er geen hoop voor de queer community. En eigenlijk ook niet voor de wereld."

Jack Waters

Credits


Tekst Rory Satran
Fotografie Michael Bailey Gates

Tagged:
Michael Bailey Gates
Generatie Z
the activism issue