de zonovergoten franse kust door de lens van claude nori

Als je deze zomer niet naar een warm oord vertrekt, kun je deze fotoserie misschien beter niet bekijken.

door Sarah Moroz
|
23 juli 2015, 12:45pm

Relaxt, zorgeloos, nostalgisch, weemoedig en zonovergoten. Het zijn vijf woorden die het werk van de Franse fotograaf Claude Nori beschrijven. Nori bezocht in de jaren zeventig en tachtig zonnige locaties als Rimini, Stromboli en meerdere Franse kustplaatsen, waar hij de plaatselijke jeugd in al haar zorgeloosheid vastlegde op zomerdagen zoals zomerdagen eruit horen te zien. In de Polka Galérie te Parijs is tot 1 augustus zijn expositie The Adventure of a Photographer te bekijken. De expositie is vernoemd naar een boek van auteur Italo Calvino, waarin het hoofdpersonage een grote liefde voor camera's en fotografie koestert. We spraken met Nori over de kunst van het fotografisch flirten en vroegen hem hoe hij toch altijd een filmisch element aan statische beelden weet toe te voegen.

Je maakt zowel kleurenfoto's als zwart-witfoto's. Hoe kies je tussen die twee?Het liefst werk ik met zwart-witfoto's, omdat het meer poetisch is - het staat dichter bij het Italiaanse Neorealisme uit de jaren zestig en zeventig, waar ik echt gek op ben. Ik maakte kleurenfoto's als ik iets op een specifiek andere manier wilde neerzetten.

Je hebt nu een expositie in de Polka Galérie, maar je brengt je foto's ook in boekvorm uit bij je eigen uitgeverij, Editions Contrejour. In hoeverre is je werk afhankelijk van de context waarin het gepresenteerd wordt?
Ik gebruik het liefst boeken - het is een bevoorrechte manier om mijn werk in te kunnen presenteren. In 1975 kon ik geen editor vinden die mijn boek wilde uitbrengen zoals ik het wilde. Nu werk ik op mijn eigen tempo, kan ik de boeken indelen zoals ik wil, autobiografische teksten toevoegen of refereren aan andere fotografen. Het voelt een beetje alsof ik de rol van een cineast aanneem, waarmee ik een beetje tegemoetkom aan mijn eigen cinematische verlangens.

De titel van je expositie is afgeleid van een boek van Calvino dat gaat over Antonino, een obsessieve fotograaf. Denk je dat je obsessief met je werk bezig moet zijn om een goede fotograaf te kunnen zijn?
Ja. Fotografen van mijn generatie, die vooral in de jaren zeventig werkzaam waren, wilden breken met de fotografie van daarvoor. Voor die tijd werden foto's vooral gemaakt door verslaggevers. Wij wilden onszelf uiten met fotografie als medium, we wilden het tot een levenskunst verheffen. We grepen het aan als reden om te kunnen reizen, mensen te leren kennen. Fotografie is een manier om na te denken over wat er in de wereld gebeurt.

Je focus ligt met name op jongeren, in het bijzonder op jonge vrouwen. In de introductie van je expositie noem je de uitdrukking "fotografisch flirten". Wat betekent dat precies?
Ik benaderde mensen voor een persoonlijk avontuur. Ik ging altijd gewoon een beetje wandelen en dat liep uit op een soort dans - een dans om iemand te benaderen, mee te verleiden. Ik ging een stap verder dan de oudere generatie van humanistische fotografen - zij namen een foto en liepen meteen door. Wat ik deed, was dus een soort van "fotografisch flirten". Het is een belangrijk onderdeel van mijn werk.

Dus het gaat over de manier waarop je het onderwerp van je foto behandelt?
Het gaat over de benadering, over de esthetiek - een moment vastleggen alsof het uit een film komt. Als je naar de foto kijkt, voel je dat er iets gebeurd is, alsof je naar die film kijkt. Dat kan je niet faken, je kan niet doen alsof - het zijn echte momenten, een soort kleine scènes die zich voor je afspelen. De foto's zijn gemaakt in de jaren zeventig en tachtig, toen ik nog jong was. Ik vind het mooi dat wanneer je naar een foto kijkt, het niet alleen om de persoon op de voorgrond draait. Je voelt altijd dat er nog iemand bij de foto hoort die ergens op de achtergrond staat. Neem bijvoorbeeld het het meisje op de Vespa - je ziet aan de linkerkant iemand lopen. Bij het meisje dat tegen de cabrio leunt, zie je een hand die een sigaret vasthoudt, waarbij de persoon die aan de hand vastzit, verder uit beeld blijft. Ik maakte op een bepaalde manier kleine films met mijn foto's.

Zou je zeggen dat het meer om de verbeelding draait - het flirten - dan om wie er daadwerkelijk voor je staat?
Voor het grootste gedeelte wel, ja. Ik liep vaak over het strand, één van m'n favoriete plekken omdat mensen daar van hun vakantie genieten. Ik hou van locaties als het strand, een kermis of plekken waar feestjes aan de gang zijn. Over het algemeen fotografeerde ik vrouwen die ik niet kende, die ik gewoon tegenkwam en bewonderde. Niet zozeer omdat ze aantrekkelijk waren, maar omdat het moment prachtig was. Het draait altijd om een combinatie van verschillende elementen - ze stonden op dat moment niet alleen voor iets bijzonders, maar de lichtval was ook precies goed, en de achtergrond klopte… Er zijn ook portretten bij van vrouwen waarmee ik gedatet heb, die ik fotografeerde omdat ik dol op ze was.

Credits


Tekst Sarah Moroz
Afbeeldingen met dank aan de Claude Nori and Polka Galérie, Parijs

Tagged:
Cultuur
claude nori