spikkeltjes die een gezicht tot kunst maken

Fotograaf Brock Elbank legt sproetenkoppen van over de hele wereld vast. Wij spraken hem over deze portretserie.

door Tish Weinstock
|
01 oktober 2015, 10:51am

De carrière van Brock Elbank is even gevarieerd als de gezichten die hij fotografeert. Hij leerde het vak in de jaren negentig in de Metro Studios, voor hij naar Sydney verhuisde voor een baan in de reclamewereld. Uiteindelijk keerde hij in 2013 terug naar Londen, waar hij mannen met baarden vastlegde voor #Project360. Dit project was onderdeel van het Beard Season fonds, opgericht door een van zijn vrienden, om geld in te zamelen voor mensen met pigmentkanker. Hij ontdekte de schoonheid van lichaamshaar, en bewees dat baarden meer kunnen zijn dan een hipsterstatement. Het project was een enorm succes, en leverde hem zelfs een tentoonstelling op in het Londense kunstcentrum Somerset House.

Maar genoeg over baarden. De afgelopen jaren heeft Brock nog een andere fascinatie voor het menselijk lichaam gehad, eentje die niets te maken heeft met haar. De hele wereld struinde hij af, op zoek naar de meest unieke sproetenkoppen, en legde deze vast voor zijn nieuwe portretserie Freckles. Het resultaat is een intieme serie gezichten vol sproetjes, en allemaal vertellen ze hun eigen verhaal. Opvallend genoeg waren de meeste modellen ontevreden over hun sproeten, en ervoeren ze de kleine vlekjes als imperfecties. Maar als schoonheid in imperfectie ligt, zijn dit zonder twijfel de mooiste gezichten op aarde.

Waarom besloot je van je fascinatie voor sproeten een kunstproject te maken?
Gedurende mijn carrière heb ik andermans gezichten en karakters vol waardering bestudeerd. Ik heb altijd geprobeerd me te focussen op individuen die naar mijn idee interessant zijn voor het oog. Hierdoor voel ik me aangetrokken tot unieke personen, en ben ik me steeds meer gaan richten op het schieten van portretten. Ik geniet enorm van het één-op-éénproces.

Wat betekent schoonheid voor jou?
Schoonheid is naar mijn idee, om eerlijk te zijn, een enorm breed begrip. Neem bijvoorbeeld een portret dat ik onlangs nam van Josh, een jongen van tien. Josh is een halfbloed, met felrood krullend haar, een gezicht vol sproeten en groene ogen. Zijn uiterlijk is zó opvallend, en je kan nu al zien dat hij zal opgroeien tot een prachtig en indrukwekkend persoon. Ik heb nog nooit iemand zoals hij ontmoet. En dat is wat schoonheid voor mij betekent: iets vinden dat zo ongelofelijk uniek is.

Wat zeggen je foto's over de modellen?
Als ik iemand fotografeer, probeer ik een subtiele hoek of uitdrukking te vinden. Van te voren praat ik met iedereen. Dankzij die gesprekken kom ik eerst wat over ze te weten, wie ze zijn en hoe hun leven is. Deze week fotografeerde ik Helio Ascari. Hij is een geweldige ambachtsman, die de mooiste fietsen op aarde maakt. Hij komt uit Brazilië, en ik volg zijn werk al best lang via Instagram. Toen hij in Londen was, vroeg ik of hij langs wilde komen om een portret van hem te schieten. Hij vertelde me over zijn zware jeugd in het zuiden van Brazilië, en hoe hij in zijn twintiger jaren model werd. Gefotografeerd worden was voor hem dan ook niets nieuws. Maar als het aankwam op zijn prachtige werk was hij zo nederig. Dat was wat ik vast wilde leggen in zijn portret.

Waarom vond je het zo belangrijk dat de mensen op de foto's blote schouders hebben?
Kleding leidt alleen maar af van hetgeen ik over probeer te brengen, wat in dit geval dus de sproeten zijn. Daarnaast hebben veel van de modellen ook sproeten op hun schouders.

Veel mensen proberen hun sproeten te verhullen, maar jij veranderde ze in schoonheidsobjecten. Je veranderde de manier waarop mensen naar hun eigen lichaam keken. Sta je wel eens stil bij het diepgaande effect dat je op je modellen hebt?
Ik ben altijd al dol geweest op sproeten, maar eigenlijk hebben de meeste mensen die ik fotografeer wel iets wat ze haten aan zichzelf, zeker toen ze jong waren. Alle portretten uit deze serie hebben een soortgelijk achtergrondverhaal - De modellen haatten hun sproeten toen ze op school zaten, werden erom gepest, en wilden ze verbergen. Maar de meesten hebben ermee leren leven en zijn ze zelfs gaan waarderen. Het enige dat ik doe is het vastleggen van een reeks geweldig mooie personen, van over de hele wereld. In december komt er een meisje uit Amerika naar me toe, net als Josh is ze een halfbloed en heeft ze de meest fenomenale sproeten op haar gezicht. Dat ze voor een portret helemaal naar Londen wil komen vliegen, is een hele eer.

Beard werd in Somerset House tentoongesteld, heb je hetzelfde doel voor de Freckles-serie?
Beard was een soort van liefdadigheidswerk, achttien maanden lang werkte ik eraan voor het Beard Season pigmentkankerfonds. De voornaamste motivatie erachter was bewustzijn creëren rondom die ziekte, die we tegen kunnen gaan. Freckles daarentegen is een serie die individuen van de meest uiteenlopende achtergronden in het licht zet. De serie laat vol trots de kleine dingen zien waar de modellen zelf zo onzeker over zijn, en waar ik zo veel van houd. Als Freckles ook tentoon wordt gesteld in Somerset House, zou dat een prachtige afsluiting zijn.

Wanneer is iemand voor jou het perfecte model?
Als diegene niet te ijdel of nerveus is. Het is fijn als mensen zich prettig voelen in de omgeving waar ik in werk. Dat is de reden dat ik van tevoren met ze praat.

Hoe weet je wanneer een serie compleet is?
Als mijn vrouw het zegt...

mrelbank.tumblr.com

Credits


Tekst Tish Weinstock
Fotografie Brock Elbank

Tagged:
Brock Elbank
Cultuur
Schoonheid
sproeten