De VICEChannels

      fotografie Channa Brunt 15 september 2016

      het surrealistisch universum van visueel kunstenaar olya oleinic

      De 24-jarige Olya Oleinic opent vandaag haar eerste solotentoonstelling in Foam. i-D kreeg een sneak peek en maakte van de gelegenheid gebruik om iets meer te weten te komen over de charmante fotograaf.

      het surrealistisch universum van visueel kunstenaar olya oleinic het surrealistisch universum van visueel kunstenaar olya oleinic het surrealistisch universum van visueel kunstenaar olya oleinic

      In Foam's 3H-ruimte wordt jonge, veelbelovende fotografen de ruimte geboden om hun eerste solo-expositie op te zetten. Vandaag is het de beurt aan Olya Oleinic, een visueel kunstenaar uit Moldavië. Iedereen die haar werk kent, weet dat je met zo'n expositie nogal wat te wachten staat. Voor iedereen die nog niet eerder met Olya's werk in aanraking kwam: laat je door haar lieve, elvenachtige gezichtje niet van de wijs brengen - verwacht surrealistische beelden die je een gevoel geven dat ergens tussen bewondering en ongemak zit.

      De expositie die vanmiddag opent wordt vergezeld door een boek dat eerder deze week uitkwam, China is a big Moldova - Moldavië is je geboorteland. Wat zijn de parallellen tussen Moldavië en China?

      Beide keren dat ik China bezocht, ervoer ik vooral een enorme cultuurschok. Maar hoe meer ik in m'n eentje rondliep, hoe meer de puzzelstukjes op hun plek vielen. Toen begon ik dingen uit Moldavië te herkennen - ook ooit een communistisch land trouwens. Ik zag het in de details en in de tijd en energie die mensen stoppen in het maken van dingen. Wat ze doen lijkt soms het tegenovergestelde te zijn van het doel dat die handeling heeft - als dat nog logisch klinkt. Het boek China is a big Moldova is een soort dagboek met daarin een selectie van de vele details die ik zag terwijl ik daar rondliep. Toen ik achteraf naar de foto's die ik maakte keek, en de details meer ging zien, herkende ik steeds meer dingen van thuis. Het was ook een gevoel - voor China voel ik tegelijkertijd een gevoel van haat en liefde, en datzelfde heb ik met Moldavië.


      Waarom China? Waarom ging je terug en wijdde je je eerste solo-expositie aan het land?
      Toen ze mij benaderden voor de expositie had ik drie dagen om met een voorstel voor een onderwerp te komen. Ik kwam toen net terug van m'n eerste reis naar China en had nog even geen idee wat me zojuist was overkomen. Ik had op dat moment al wat werk in China gemaakt, en merkte dat het eenzame gevoel dat ik kreeg bij het alleen rondlopen in een compleet onbekend land voor mij onbekende verbindingen in m'n hoofd veroorzaakte. Het werk dat daaruit voortkwam was in mijn ogen rijk en veelzeggend. Dat wilde ik verder onderzoeken.

      Als ik naar je werk kijk, lijk je keer op keer vorm te geven aan een compleet eigen en buitenaardse wereld. Wat is de wereld waarin je de bezoekers van de expositie uitnodigt?
      Voor deze expositie heb ik vrij letterlijk een wereld op zichzelf gecreëerd. Ik vind fotografie an sich niet altijd even toereikend om mijn verhaal mee te vertellen - het is te eendimensionaal. Ter illustratie: wanneer maakte een foto je voor het laatst aan het huilen? En daartegenover: wanneer huilde je voor het laatst bij een film? Voor deze expositie heb ik een soort winkeltje gebouwd, gevuld met curiosa die ik uit China meenam. Mijn werk is verwerkt in die set-up.

      Hoe komen de personages in je werelden tot stand?
      Ik probeer werk te maken dat vragen beantwoordt of juist oproept. Veel van mijn werken bevatten een soort abstracte personages. Onder het masker van de personages zou elk persoon kunnen zitten. Voor mij vertegenwoordigen ze mezelf of mensen die ik ontmoet heb. Het zijn niet altijd menselijke personages trouwens. Een van mijn werken in deze tentoonstelling heeft als hoofdpersonage een schildpad die een soort metalen constructie op z'n rug draagt. Dat personage heb ik gebouwd als reflectie op technologie en op hoe ik China zie. China kent de mythe die afgebeeld wordt als een schildpad met op z'n rug een olifant. Dat slaat terug op hoe de Chinezen de wereld zagen: die werd gedragen op de ruggen van dieren. Het zou mooi zijn als er iemand is die dat er ook uithaalt, maar ik merk vaak dat mensen hun eigen gedachten hebben bij mijn werk. Dat vind ik ook interessant om te zien.

      Het zelfportret dat je als je profielfoto op Instagram hebt is nogal tof. Welke plaats heb jij in de wereld van je werk?
      Veel van de dingen die ik creëer zijn een soort zelfportretten zonder dat ik er daadwerkelijk zelf in voorkom. Mijn werk is hyperpersoonlijk. Mijn grootste angst in zowel mijn werk als in het dagelijks leven is dat ik mijn mening als de waarheid presenteer. Ik word gedreven door nieuwsgierigheid, maar de antwoorden die ik vind neem ik nooit direct voor waarheid aan - ik blijf altijd doorzoeken naar nieuwe antwoorden. Ik presenteer mezelf in mijn werk dan ook altijd als een soort vloeibaar iets. Volg je me nog?

      Redelijk, haha. Vertel even: hoe is het eigenlijk in het hoofd van Olya Oleinic?
      Eén grote warboel, haha. Ik denk dat ik ups en downs nogal heftig ervaar. Hoewel ik eigenlijk vermoed dat iedereen dat moet hebben, maar als ik Instagram moet geloven is iedereen vooral altijd heel blij. Ook als je mensen op straat tegenkomt is het altijd van "ja het gaat goed! Ik ben allemaal leuke dingen aan het doen." Ik kan onmogelijk de enige zijn bij wie het van binnen zo werkt, maar ik kan je zeggen dat het vrij kolkende golven zijn in mijn hoofd. Ik vind dat prettig op die manier.

      foam.org/foam-3h-olya-oleinic

      Credits

      Tekst Channa Brunt

      Beeld Olya Oleinic

      Connect met i-D! Like ons op Facebook en volg ons op Twitter en Instagram.

      Onderwerpen:fotografie, foam, olya oleinic

      comments powered by Disqus

      Vandaag op i-D

      Laad Meer

      featured on iD

      Meer Features